ตอนที่ 2 หวนกลับมา

ตอนที่ 2 หวนกลับมา

“คุณหนูรีบตื่นเถิดเจ้าค่ะ วันนี้เป็นวันมงคลของคุณหนูนะเจ้าคะ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับเสียงเรียกของซื่อเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทที่หลี่ชิงเหยาไว้วางใจที่สุด เสียงนั้นดึงนางออกจากความฝันอันแสนยาวนาน ดวงตาของนางค่อย ๆ เบิกขึ้นช้า ๆ สายตาจับจ้องไปยังเพดานห้องที่คุ้นเคย สยตาของนางเต็มไปด้วยความสับสน และความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง

“นี่คือความจริง หรือเป็นเพียงภาพลวงตา?”

หลี่ชิงเหยาพึมพำกับตัวเอง พลางลุกขึ้นนั่งอย่างช้า ๆ ความรู้สึกที่แปลกประหลาดและไม่คุ้นชินนี้ทำให้นางต้องตั้งสติ ความทรงจำในอดีตชาติยังคงแจ่มชัดอยู่ในหัว ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ภาพเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ตำหนัก และความเจ็บปวดในใจเมื่อเห็นชายผู้เป็นที่รักอุ้มหญิงสาวอีกคนไว้ในอ้อมแขน โดยไม่เหลียวมองนางที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกองเพลิง

“ข้าย้อนกลับมาในอดีตอย่างนั้นหรือ?”

นางถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา แต่คำตอบยังคงเลือนรางเกินกว่าจะเข้าใจ

“คุณหนู...” เสียงเรียกของซื่อเอ๋อร์ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงเคาะประตูเบา ๆ

“อืม ข้าตื่นแล้ว” นางตอบเสียงแผ่ว

สาวใช้ทั้งสี่คนเดินเข้ามาพร้อมกับชุดอภิเษกสีแดงสด เป็นชุดเดียวกับที่นางเคยสวมในวันแต่งงานเมื่อชาติที่แล้ว ความงดงามของมันเคยทำให้นางยิ้มด้วยความดีใจ แต่ในตอนนี้มันกลับทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่

“คุณหนูจะต้องงดงามที่สุดในวันนี้เจ้าค่ะ” ซื่อเอ๋อร์ยิ้มกว้าง ขณะช่วยจัดเตรียมชุดให้นาง

หลี่ชิงเหยามองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกทองเหลือง ใบหน้าของนางยังคงงดงามไร้ที่ติ แต่แววตาของนางกลับเต็มไปด้วยความเศร้าและความเจ็บปวดที่ยากจะปกปิด

“งดงามที่สุดงั้นหรือ...” นางพึมพำเบาๆ

ในใจของนางเต็มไปด้วยคำถามและความหวาดหวั่น หรือนี่คือโอกาสครั้งที่สองที่สวรรค์มอบให้นางกลับมาแก้ไขอดีตที่ต้องทนทุกข์ทรมานกับผู้ชายไร้หัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในชาติก่อน นางเคยเป็นเจ้าสาวที่เต็มไปด้วยความหวังและความฝัน เชื่อว่าการแต่งงานครั้งนั้นจะนำพาความสุขมาให้ แต่สุดท้ายสิ่งที่นางได้รับกลับเป็นเพียงความเจ็บปวดและการทรยศ

“ชาตินี้...” นางพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง “ข้าจะไม่ยอมให้มันจบลงเหมือนเดิม”

หากโชคชะตาเลือกที่จะเล่นตลกกับนางอีกครั้ง นางก็จะเป็นคนกำหนดบทสรุปด้วยตัวเอง

ระหว่างที่สาวใช้แต่งตัวให้นาง ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัว ทำไมนางถึงได้ย้อนกลับมาในวันนี้?

หัวใจของลี่ชิงเหยาหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวน ความรักที่นางมีต่อเขาผู้ชายที่นางเฝ้ารักมาตลอดหลายปี

นับตั้งแต่วันแรกที่เขามาร่วมงานปักปิ่นพี่สาวของนาง ความสง่างามและความเฉลียวฉลาดของอ๋องสี่ได้ทำให้นางตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว แต่ความรักนั้นกลับเป็นเหมือนดาบสองคม เพราะไม่ว่าจะพยายามเพียงใด สายตาของเขาก็ไม่เคยมองมาที่นางเลยสักครั้ง จนกระทั่งนางแต่งให้กับเขาจึงได้รู้ว่าที่ผ่านมาเขามีใจให้พี่สาวของนางที่แต่งให้องค์รัชทายาท

แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลกกับนางอีกครั้ง เมื่อนางตั้งครรภ์หลังจากแต่งให้เขาได้หนึ่งปีข่าวแพร่กระจายไปทั่ว หลี่ชิงเหยารู้สึกทั้งยินดีและหวาดหวั่น นางคิดว่านี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะรักนางในฐานะภรรยาและแม่ของลูก นางเฝ้ารอคอยเขาด้วยความหวัง แม้จะเป็นเพียงประกายเล็ก ๆ ก็ตาม

อย่างไรก็ตาม ความหวังนั้นกลับถูกดับลงในคืนที่เปลวเพลิงลุกโชนพร้อมกับหัวใจของนางที่แตกสลาย

“คุณหนูดูงดงามมากเจ้าค่ะ” ซื่อเอ๋อร์กล่าวชมหลังจากแต่งตัวให้เจ้านายเสร็จ

นางมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก หญิงสาวในชุดสีแดงที่สวยสง่า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเศร้า ในชาติก่อนนางเคยคิดว่าความรักจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าความรักฝ่ายเดียวมีแต่จะทำร้ายตัวเอง

“ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ” แม่สื่อกล่าวขึ้น สาวใช้ทั้งสามทยอยเดินออกไปเหลือเพียงซื่อเอ๋อร์กับแม่สื่อที่มีฐานะนางกำนัล

หลี่ชิงเหยาลุกขึ้นยืน สูดหายใจลึก ในชาตินี้นางจะไม่ยอมให้ตัวเองต้องจบชีวิตลงแบบเดิมอีก นางไม่ใช่ผู้หญิงโง่งมที่ยอมอดทนเพื่อความรักไร้ค่าอีกต่อไป….

เสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้ง เป็นสัญญาณว่าพิธีอภิเษกกำลังจะเริ่มขึ้น นางก้าวเดินออกจากห้อง พร้อมกับความตั้งใจที่แน่วแน่

บนถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน ขบวนสินสอดยาวเหยียดเคลื่อนผ่านอย่างสง่างาม อ๋องสี่ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาทว่ากลับเย็นชานั่งอยู่บนหลังอาชาสีดำตัวใหญ่ เขาสวมชุดเจ้าบ่าวที่ประดับด้วยลวดลายพยัคฆ์ ดวงตาสีดำลึกล้ำของเขาดั่งห้วงรัตติกาลสะท้อนความเย็นยะเยือกที่ทำให้ผู้คนต่างหลบสายตา แม้จะหวั่นเกรง แต่ความยิ่งใหญ่ของพิธีและความสง่างามของเจ้าบ่าวทำให้ประชาชนต่างตื่นเต้นและเฝ้ารอชมอย่างใจจดใจจ่อ

หลี่เว่ยก๋ว บิดาของหลี่ชิงเหยา ยืนมองเหตุการณ์ด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความภูมิใจ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รักหรือเอ็นดูบุตรสาวคนเล็กที่เกิดจากอดีตฮูหยินมากนัก แต่เขาก็ยังคงรักษาภาพลักษณ์ของครอบครัวและเกียรติยศของตระกูลไว้ด้วยการจัดงานแต่งงานที่สมเกียรติให้กับหลี่ชิงเหยา เจ้าสาวในชุดแดงสดถูกประคองมายืนเคียงข้างเจ้าบ่าว แม้ผ้าคลุมหน้าจะบดบังใบหน้า แต่หลี่ชิงเหยาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นชาและแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างนาง

ในขณะเดียวกัน รัชทายาทเฉินเจี้ยนหลงที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล กลับแสดงแววตาเย้ยหยันต่อน้องชายของเขาพร้อมกับโอบไหล่พระชายาหวังเฟยของตนอย่างจงใจ แม้ในใจของรัชทายาทจะเสียดายความงามของหลี่ชิงเหยา เพราะนางมีความงดงามเหนือกว่าพี่สาวของนางถึงสามส่วน แต่เขากลับเลือกหลี่หยางหยางมาเป็นตัวหมากสำคัญในเกมการเมืองของเขา เนื่องจากรู้ดีว่าหลี่เว่ยก๋วให้ความสำคัญกับหลี่หยางหยางมากกว่าบุตรสาวคนเล็ก

พิธีกราบไหว้ฟ้าดินดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่หลี่ชิงเหยาถูกอ๋องสี่อุ้มขึ้นเกี้ยว ความตกใจทำให้นางเกือบเผลอร้องออกมา แต่ก็ตั้งสติได้ทัน นางจึงสงบนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ในชาติก่อน นางจำได้ว่าเป็นซื่อเอ๋อร์และแม่สื่อที่ค่อยช่วยพยุงนางขึ้นเกี้ยว แต่ครั้งนี้ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป

ขบวนงานแต่งเคลื่อนกลับจวนอ๋องโดยมีเหล่านางกำนัลโปรยดอกไม้นำหน้า หลี่ชิงเหยานั่งอยู่ในเกี้ยวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เพียงเพราะเหตุการณ์ที่เปลี่ยนเล็กน้อย แต่สิ่งหนึ่งที่นางมั่นใจคือ ในชาตินี้นางจะไม่ใช่หญิงสาวที่ยอมจำนนต่อโชคชะตาอีกต่อไป นางจะเป็นคนกำหนดเส้นทางชีวิตของตัวเอง ถ้าหากท่านแม่ยังอยู่กับนางคงดีไม่น้อย นางคงไม่ต้องโดดเดี่ยวเช่นนี้

เมื่อหลี่ชิงเหยาหลับตาลง ภาพของมารดาผู้อ่อนโยนที่จากไปตั้งแต่นางอายุเพียง 10 ขวบก็ปรากฏขึ้นในหัว น้ำตาเอ่อล้นเมื่อนางนึกถึงความรักและความอบอุ่นที่เคยได้รับจากมารดา หลังจากการสูญเสียครั้งนั้น ชีวิตของนางก็เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวและการถูกมองข้าม หลี่หยางหยาง พี่สาวของนาง กลับได้รับทุกสิ่งที่นางไม่เคยมี ทั้งความรักจากบิดาและตำแหน่งที่สูงส่งในตระกูล

ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของหลี่ชิงเหยาเริ่มต้นขึ้นเมื่อแม่ของหลี่หยางหยางได้รับการแต่งตั้งเป็นฮูหยินเอก เพื่อให้ฐานะของหลี่หยางหยางเหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาเอกของรัชทายาท ทั้งที่บิดารับปากตระกูลมารดาของนางว่าจะไม่แต่งตั้งใครขึ้นเป็นฮูหยินเอกอีก