เกิดใหม่เป็นพระชายาไร้รัก

ตอนที่1 ตายในกองเพลิง

ในตำหนักรับรองแห่งวังหลวง หลี่ชิงเหยาผู้กำลังตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนนั่งพิงหมอนด้วยท่าทางอ่อนล้า ใบหน้าซีดเซียวของนางสะท้อนถึงความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวัน อาการมึนหัวที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้นางต้องลุกออกจากงานเลี้ยงชมบุปผาที่ฮองเฮาจัดขึ้นกลางคันอย่างไม่เต็มใจ ข้างกายนางมีซื่อเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทคอยพัดวีให้

“พระชายาทรงเป็นยังไงบ้างเพคะ?” ซื่อเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ขณะมองใบหน้าซีดเซียวของเจ้านาย

“ข้ารู้สึกมึนหัวเล็กน้อย” หลี่ชิงเหยาตอบเบาๆ พลางสูดกลิ่นสมุนไพรที่ช่วยบรรเทาอาการคลื่นไส้ นางลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ สัมผัสถึงชีวิตน้อยๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ภายใน ทันใดนั้น เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของหลี่หยางหยาง พี่สาวผู้สูงศักดิ์ของนาง หลี่หยางหยางเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน

“เจ้าเป็นยังไงบ้าง?” หลี่หยางหยางเอ่ยถามทันทีที่เห็นน้องสาว

หลี่ชิงเหยามองพี่สาวด้วยความประหลาดใจ “ทำไมท่านถึงมาที่นี่?”

“ก็ข้าเป็นห่วงเจ้าน่ะสิ จึงตามมาดู" หลี่หยางหยางตอบพลางเดินมาหาน้องสาว

“ท่านกลับไปที่งานเลี้ยงเถอะ ข้ามีสาวใช้คอยดูแลอยู่แล้ว” หลี่ชิงเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน ตั้งแต่นางตั้งครรภ์ ร่างกายของนางก็อ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด สองเดือนแรกนางแทบกินอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้ำเปล่า จนกระทั่งพระสวามีของนางหาหมอเทวดามาดูแล อาการแพ้จึงทุเลาลง และสมุนไพรที่นางสูดดมอยู่นี้ก็เป็นสูตรพิเศษที่หมอเทวดาผู้นั้นคิดค้นขึ้นมาเพื่อช่วยให้นางรู้สึกดีขึ้น

แต่หลี่หยางหยางไม่ฟังคำค้าน นางหันไปสั่งสาวใช้ “ซื่อเอ๋อร์ เจ้ายืนอยู่ทำไม รีบไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าน้องสาวข้าสิ! ไม่เห็นหรือว่านางหน้าซีด?”

“เพคะหวังเฟย” ซื่อเอ๋อร์รีบออกไปทำตามคำสั่งทันที

ในขณะที่ความเงียบเข้าครอบงำตำหนัก หลี่ชิงเหยาและพี่สาวนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่มีคำพูดใดๆ จนกระทั่งจมูกที่ไวต่อกลิ่นของหลี่ชิงเหยาสัมผัสได้ถึงกลิ่นเหมือนอะไรบางอย่างกำลังไหม้ นางขมวดคิ้วก่อนจะกล่าวขึ้น “ข้าได้กลิ่นเหมือนไฟไหม้”

“ฟะ…ไฟไหม้!!!” หลี่หยางหยางเบิกตากว้างเมื่อเห็นเปลวเพลิงลุกลามมาจากด้านหลังตำหนัก เปลวไฟโหมกระหน่ำเข้ามาอย่างรวดเร็ว หลี่หยางหยางรีบพยุงน้องสาวที่ร่างอุ้ยอ้ายไปยังประตู แต่ประตูนั้นกลับถูกล็อกจากด้านนอก นางทุบประตูพร้อมร้องขอความช่วยเหลือ “ช่วยด้วย! พวกข้าติดอยู่ในนี้!”

เปลวเพลิงลามเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทั้งสองพยายามหาทางหนี แต่แล้วคานไม้ที่ถูกไฟเผาก็เริ่มส่งเสียงลั่น หลี่หยางหยางผลักน้องสาวไปอีกทางเพื่อหลบคานที่กำลังจะถล่มลงมา ทว่าตัวนางกลับเสียหลัก ศีรษะกระแทกกับขอบประตูจนหมดสติอยู่ตรงนั้น

"ท่านพี่!"

หลี่ชิงเหยามองพี่สาวด้วยความตกใจ นางพยายามเรียกพี่สาวแม้จะเริ่มรู้สึกปวดหน่วงๆ ที่ท้อง เปลวเพลิงล้อมรอบตัวนางไว้หมดแล้ว นางร้องขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ในขณะที่ความหวังเริ่มริบหรี่ ประตูตำหนักก็ถูกเปิดออก หลี่ชิงเหยามองเห็นเฉินอี้หมิง พระสวามีของนาง นางยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่เขามาช่วย ทว่าภาพที่ปรากฏต่อสายตากลับทำให้หัวใจของนางแตกสลาย เมื่อเขาเลือกที่จะช่วยหลี่หยางหยาง พี่สาวของนางผู้หญิงที่เขารัก

“อี้หมิง...” นางเรียกชื่อเขา น้ำเสียงแผ่วเบาและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่เขาไม่ได้ตอบกลับมา นางมองภาพเขาอุ้มหลี่หยางหยางออกไปโดยไม่หันกลับมามองนางแม้แต่น้อย นางมองภาพนั้นด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ความเจ็บปวดในหัวใจทวีความรุนแรงขึ้นพร้อมกับความร้อนของเปลวเพลิงที่โอบล้อมร่างของนางไว้

โลกทั้งใบของหลี่ชิงเหยาพังทลายลงในวินาทีนั้น นางกอดท้องของตัวเองแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม ความร้อนจากเปลวไฟค่อย ๆ แผดเผาร่างกายของนาง แต่ความเจ็บปวดนั้นไม่อาจเทียบได้กับความเจ็บปวดในหัวใจ นางรู้ดีว่าความรักที่นางมีต่อเขาไม่มีวันได้รับการตอบแทน

แต่ถึงกระนั้น นางไม่เคยคาดคิดว่าเขาจะละเลยแม้กระทั่งลูกในท้องของนางที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง และนางก็รับรู้มาตลอดว่าในใจของเขามีแต่หลี่หยางหยาง

“ข้าคงคาดหวังอะไรมากเกินไป” นางพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขมขื่น ก่อนจะหลับตาลงอย่างช้าๆ ปล่อยให้เปลวเพลิงกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างไปพร้อมกับความหวังที่มอดดับลงไปในที่สุด...