ตอนที่ 3 : การเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึง

ตอนที่ 3 : การเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึง

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่อาจทราบได้

สำหรับ เยว่ซิน ที่เคยชินกับการเหลือบมองนาฬิกาข้อมือหรือหน้าจอมือถือ การใช้ชีวิตในยุคโบราณที่ไร้ซึ่งเครื่องบอกเวลาที่แม่นยำช่างเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดพิลึก ที่นี่ไม่มีเข็มวินาที ไม่มีตัวเลขดิจิทัล มีเพียงการกะเกณฑ์จากแสงอาทิตย์และเสียงบอกเวลาจากหอระฆังไกลลิบ

"ชิงเหอ ตอนนี้กี่โมงแล้ว?"

"ทูลพระชายา ยามซื่อ (09.00-11.00 น.) เจ้าค่ะ"

"แล้วตอนนี้ล่ะ?"

"ยามอู่ (11.00-13.00 น.) เจ้าค่ะ"

สาวใช้คนสนิทอย่าง ชิงเหอ กลายเป็นนาฬิกาเดินได้ส่วนตัวของเธอไปโดยปริยาย เยว่ซินต้องคอยหันไปถามนางอยู่ตลอดเวลาเพื่อประเมินกิจวัตรประจำวันของตัวเอง

นับตั้งแต่วันที่ฟื้นขึ้นมา นี่ก็ผ่านไปเกือบหนึ่งอาทิตย์แล้ว

หนึ่งอาทิตย์ที่เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของสามีผู้สูงศักดิ์ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้หายเงียบไปราวกับตายจากกัน ซึ่งนั่นถือว่าเป็นเรื่องดีที่สุดสำหรับเยว่ซิน

"ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าแหละดี จะได้ไม่ต้องปวดใจ" เธอบ่นพึมพำขณะเดินทอดน่องออกมาสูดอากาศที่สวนหลังเรือน

ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับดูประหลาดพิกล

ทุกย่างก้าวที่เยว่ซินเยื้องย่างผ่าน เหล่าบ่าวไพร่ ข้าทาส และนางกำนัล ต่างพากันสะดุ้งโหยงและรีบกุลีกุจอหลบหนีหายไปจนหมดสิ้น ราวกับเห็นพญามัจจุราชเดินดิน ใครที่หลบไม่ทันก็รีบทรุดตัวลงเอาหน้าแนบพื้น ตัวสั่นงันงกไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

ชื่อเสียงความโหดร้ายและอารมณ์ร้ายกาจของเจ้าของร่างเดิม คงฝังรากลึกจนกลายเป็นความหวาดกลัวจับจิตใจของคนพวกนี้ไปเสียแล้ว

"เฮ้อ... นี่ฉันเป็นนางมารร้ายหรือไงนะ"

ตุ้บ!

ทันใดนั้น ร่างผอมเกร็งของชายชราคนหนึ่งก็เสียหลักล้มลงขวางทางเดินของเธออย่างจัง ด้วยความที่ขาข้างหนึ่งลีบเล็กและเดินกะเผลก ทำให้เขาหลบ "พายุอารมณ์" ของพระชายาไม่ทันเหมือนคนอื่น

"ขะ... ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ! บ่าวสมควรตาย! บ่าวสมควรตาย!"

คนสวนชรารีบโขกศีรษะกับพื้นหินรัวๆ จนหน้าผากเริ่มแดงช้ำ ร่างกายผอมโซสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ บ่าวไพร่คนอื่นที่แอบมองอยู่ไกลๆ ต่างกลั้นหายใจ หลับตาปี๋ด้วยความหวาดเสียว

ตายแน่... ตาเฒ่าจางต้องโดนสั่งโบยจนตายแน่ๆ ที่บังอาจขวางทางเดินพระชายา!

เยว่ซินชะงักเท้า เธอก้มมองชายชราที่กำลังสั่นกลัว แล้วสายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับบางอย่าง

เลือดสีแดงสดกำลังซึมออกมาจากขากางเกงเก่าขาดรุ่งริ่งของเขา บริเวณหน้าแข้งที่กระแทกกับขอบหินเมื่อครู่

สัญชาตญาณของ "หมอ" และผู้ศึกษาเรื่องสมุนไพรตื่นตัวขึ้นทันที!

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เธอสั่งเสียงเข้ม

ชายชราสะดุ้งเฮือก หยุดโขกหัวแต่ยังคงหมอบราบกับพื้น รอรับชะตากรรมอันโหดร้าย

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมา กลับทำให้ทุกคนที่แอบมองอยู่ต้องอ้าปากค้าง

เยว่ซินไม่ได้เรียกหานางกำนัลเพื่อนำแส้มาโบย แต่เธอกลับ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้นดินสกปรก ตรงหน้าชายชราคนนั้น!

"เจ้าเจ็บตรงไหน? ขาหักหรือเปล่า?"

น้ำเสียงที่ถามไถ่นั้น แม้จะเจือความตื่นตระหนก แต่กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างที่พวกเขาไม่เคยได้ยินจากปากพระชายามาก่อน เยว่ซินไม่รังเกียจที่จะใช้มือขาวผ่องของนาง เอื้อมไปถลกขากางเกงที่เปื้อนดินโคลนของชายชราขึ้นเพื่อดูบาดแผล

"แผลลึกเหมือนกันนะเนี่ย เส้นเลือดฝอยน่าจะแตก" เธอพึมพำวิเคราะห์อาการ ก่อนจะหันขวับไปตะโกนสั่งสาวใช้ที่ยืนตะลึงอยู่ด้านหลัง

"ชิงเหอ! ยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า! บอกว่ามีคนบาดเจ็บ เลือดไหลไม่หยุด!"

"พะ... เพคะ?" ชิงเหอยังคงงงงัน

"เร็วสิ!! เดี๋ยวเขาก็ช็อกหรอก!" เยว่ซินตวาดเร่ง

"เพคะ! หม่อมฉันไปเดี๋ยวนี้เพคะ!"

ขณะที่ชิงเหอวิ่งออกไป เยว่ซินก็หันกลับมาหาคนสวนชราที่เงยหน้ามองนางด้วยแววตาตื่นตะลึง นางฉีกชายผ้าเช็ดหน้าไหมราคาแพงลิบลิ่วของตัวเองโดยไม่เสียดาย เพื่อนำมากดห้ามเลือดที่บาดแผลให้เขา

"อดทนหน่อยนะลุง เดี๋ยวหมอก็มาแล้ว" เธอยิ้มปลอบโยน "คราวหลังขาเจ็บก็ระวังหน่อย อย่ารีบวิ่งแบบนี้อีก เข้าใจไหม?"

ภาพของพระชายาผู้สูงศักดิ์ นั่งคลุกฝุ่นอยู่กับพื้นเพื่อปฐมพยาบาลให้คนสวนชั้นต่ำ กลายเป็นภาพที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งจวนอ๋อง

ภายในเวลาไม่ถึงชั่วยาม เรื่องราวความเมตตา (ที่ดูแปลกประหลาด) ของนาง ก็ถูกเล่าลือกันปากต่อปาก ตั้งแต่โรงครัวยันคอกม้า ว่าวันนี้พระชายาไม่ได้สั่งโบยใคร แต่กลับช่วยชีวิตคนไว้ด้วยมือของนางเอง!

ข่าวลือเรื่องที่พระชายาผู้อารมณ์ร้ายยอมเปื้อนฝุ่นคุกเข่าทำแผลให้คนสวนชรา แพร่สะพัดไปราวกับปีกแมลง จนกระทั่งลอยเข้าหูของ ท่านอ๋องจวิ้นอวี้ ภายในเวลาไม่นาน

"นางเนี่ยนะ ช่วยคน?"

จวิ้นอวี้เลิกคิ้วสูง มุมปากยกยิ้มหยันเมื่อได้รับรายงานจากองครักษ์ เขาปัดเรื่องไร้สาระนี้ทิ้งไปจากหัว คิดว่าเป็นเพียงข่าวลือที่บิดเบือน หรือไม่ก็เป็นแผนการสร้างภาพลักษณ์จอมปลอมของนางอีกตามเคย

ด้วยความเบื่อหน่ายจากกองงานราชการ เขาจึงตัดสินใจเดินออกมาสูดอากาศภายนอก โดยมุ่งหน้าไปยัง "สวนบุปผาสวรรค์" ซึ่งเป็นสวนส่วนกลางขนาดใหญ่ของจวนอ๋อง

สวนแห่งนี้งดงามราวกับภาพวาดจากปลายพู่กันของจิตรกรเอก สระบัวหลวงขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลาง น้ำใสแจ๋วจนมองเห็นฝูงปลาคาร์ปหลากสีว่ายวนเวียน สะพานหินโค้งสลักลวดลายมงคลทอดข้ามสระ เชื่อมต่อไปยังศาลารับลมแปดเหลี่ยม รอบด้านรายล้อมด้วยต้นหลิวที่ทิ้งกิ่งระย้าล้อเล่นกับสายลม และแปลงดอกไม้นานาพันธุ์ที่แข่งกันชูช่อส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ อบอวลไปทั่วบริเวณ

ทว่าความสงบเงียบที่เขาถวิลหากลับถูกทำลายลง เมื่อสายตาคมกริบปะทะเข้ากับร่างบางของสตรีผู้หนึ่งที่ยืนอยู่บนสะพานหิน

เยว่ซิน

จวิ้นอวี้ชะงักฝีเท้า เตรียมจะหันหลังกลับทันทีด้วยความรำคาญใจ แต่ทว่า... บางสิ่งบางอย่างที่เปลี่ยนไปของนางกลับตรึงเท้าของเขาไว้

นางหันหน้ามาสบตาเขาพอดี

วินาทีนั้น จวิ้นอวี้รับรู้ได้ทันทีว่าสายตาของนางเปลี่ยนไป... โดยสิ้นเชิง

ปกติแล้ว ยามใดที่พบนาง เยว่ซินมักจะส่งสายตาหวานหยดย้อย ยั่วยวน และเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ร้อนแรงจนน่าอึดอัดมาให้เขาเสมอ นางจะรีบวิ่งถลาเข้ามาหา พยายามสัมผัสตัว หรือพูดจาออดอ้อนให้น่ารำคาญ

แต่วันนี้ ดวงตาคู่นั้นกลับ "ว่างเปล่า" และ "เย็นชา" ราวกับกำลังมองดูต้นไม้ใบหญ้า หรือก้อนหินข้างทางที่ไร้ความหมาย

ไม่ใช่แค่สายตา แม้แต่รูปโฉมของนางก็เปลี่ยนไปจนเขาแทบจำไม่ได้

เยว่ซินในวันนี้ไม่ได้สวมชุดสีฉูดฉาดปักเลื่อมทองระยิบระยับเหมือนนกยูงรำแพนอย่างเคย แต่กลับสวมชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย ไร้ลวดลายวิจิตรพิสดาร ผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นเพียงครึ่งศีรษะปักปิ่นหยกด้ามเดียว ปล่อยให้ผมส่วนที่เหลือทิ้งตัวลงมาคลอเคลียแผ่นหลัง

และที่น่าตกตะลึงที่สุดคือใบหน้า...

เครื่องประทินโฉมหนาเตอะ แป้งขาววอก และชาดสีแดงสดที่นางชอบพอกจนเหมือนงิ้วโรงเล็ก ได้หายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่แต่งแต้มเพียงบางเบา เผยให้เห็นผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดู ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อตามธรรมชาติ และดวงตากลมโตที่ส่องประกายดุจดวงดาว

จวิ้นอวี้เผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ภายใต้หน้ากากเครื่องสำอางหนาเตอะนั้น พระชายาของเขางดงามถึงเพียงนี้... งดงามราวกับเทพธิดาที่หลุดออกมาจากภาพวาด

"พระ... พระชายาเพคะ ท่านอ๋องเสด็จเพคะ"

เสียงกระซิบสั่นๆ ของชิงเหอ ปลุกให้เยว่ซินตื่นจากภวังค์ นางเอกถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างไม่สบอารมณ์

(ซวยชะมัด ดันมาเจอโจทย์เก่าเข้าจนได้)

"ทำความเคารพสิเพคะ พระชายา" ชิงเหอเร่งยิกๆ เพราะกลัวนางจะทำตัวเสียมารยาท

เยว่ซินกลอกตาเล็กน้อย ก่อนจะย่อตัวลงทำความเคารพตามธรรมเนียมอย่างรวดเร็วและแข็งกระด้าง

"ถวายพระพรท่านอ๋อง"

น้ำเสียงนั้นราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ พอพูดจบ นางก็ยืดตัวขึ้นทันที โดยไม่รอให้เขาอนุญาต แล้วก้าวเท้าเดินผ่านร่างของเขาไปหน้าตาเฉย...

เดินผ่านไป... ราวกับเขาเป็นเพียง "ธาตุอากาศ" ที่ไม่มีตัวตน!

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรจากตัวนาง ลอยมาแตะจมูกจวิ้นอวี้ในจังหวะที่นางเดินสวนไป เขาได้แต่ยืนนิ่งงันด้วยความมึนงง เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาถูกนางเมินเฉยอย่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้

ทว่าทันทีที่เดินลับหลังเขามา เยว่ซินต้องรีบยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง

"อึก..."

ความรู้สึกเจ็บแปลบและหน่วงหนักที่หัวใจแล่นริ้วขึ้นมาอีกแล้ว... มันคือความโหยหาและความอาลัยอาวรณ์ของเจ้าของร่างเดิมที่ตอบสนองต่อการได้เจอชายคนรัก น้ำตาเจ้ากรรมพาลจะเอ่อคลอขึ้นมา ทั้งที่สมองของเธอกำลังนึกด่าเขาอยู่

(หยุดเดี๋ยวนี้นะ! หัวใจบ้านี่! จะไปเจ็บปวดเพราะผู้ชายพรรค์นั้นทำไมกัน!)

เยว่ซินสบถในใจอย่างหัวเสีย เธอเกลียดความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้นี้เหลือเกิน เธอกัดฟันแน่น เร่งฝีเท้าเดินหนีไปให้ไกลที่สุด หงุดหงิดแทบบ้าที่ร่างกายนี้ยังคงทรยศเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า!