4

"หน็อย นังหนูนี่พูดจาสามหาว" โจรคนหนึ่งตวาดอย่างโมโห พลางยกมีดพร้าขึ้นขู่

"พวกข้าเป็นโจร อยากได้ก็แย่งเอา เหตุใดต้องจ่ายค่าตอบแทนให้เจ้า"

"เช่นนั้นก็ลองก้าวเข้ามา" หลันซีลดสายตาลง มือขวาค่อย ๆ สอดเข้าไปในแขนเสื้อ

เพียงการเคลื่อนไหวง่าย ๆ กลับทำให้ชายที่ยกมีดพร้าชะงักโดยไม่รู้ตัว

"พวกเจ้าคิดว่าคนตระกูลกู้ถูกเนรเทศมาถึงชายแดนโดยไม่มีวิธีป้องกันตัวเลยหรือ ทหารคุมขบวนสามนายเพิ่งคุกเข่าขอชีวิตจากข้าไปเมื่อบ่าย หากพวกเจ้าคิดว่าคอของตนแข็งกว่าคมมีด หรือร่างกายทนต่อยาพิษสลายกระดูกได้ ก็ลองเข้ามาดู" คำพูดของนางไม่ได้ดัง

ทว่าความมั่นใจและไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างบางกลับทำให้คนที่คุ้นเคยกับการปล้นชิงถึงกับนิ่งงัน

หัวหน้าโจรหรี่ตามองหลันซี

เขาไม่ได้โง่ สตรีกับคนแก่และเด็กสามคนถูกส่งมายังหมู่บ้านหินเดี่ยว แต่กลับยังมีอาหารร้อนกลิ่นประหลาดกินอย่างสบายใจ ที่สำคัญทหารคุมขบวนซึ่งปกติชอบข่มเหงนักโทษกลับรีบจากไปทันทีที่ส่งพวกนางถึงที่นี่ เรื่องนี้ไม่ปกติแน่

"เจ้าต้องการสิ่งใดแลกเปลี่ยน" น้ำเสียงของหัวหน้าโจรอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

หลันซียกมุมปากอย่างพึงพอใจ อย่างน้อยคนผู้นี้ก็ยังรู้จักดูสถานการณ์

"ง่ายมาก ข้าต้องการแรงงาน" นางชี้ไปยังซากเรือนและพื้นที่รกร้างรอบตัว

"ช่วยกันเก็บกวาดและซ่อมแซมเรือนหลังนี้ให้พอพักอาศัยได้ หาแหล่งน้ำที่พวกเจ้าใช้กันอยู่ แล้วผลัดเวรกันเฝ้ายามรอบนอก คืนนี้ทุกคนจะได้กินบะหมี่น้ำซุปร้อนคนละหนึ่งถ้วยใหญ่ หากทำงานดี วันหน้าอาจมีเนื้อแท่งรมควันรสเลิศให้กินด้วย"

พวกโจรหันมองหน้ากัน

โครก...

เสียงท้องของใครบางคนดังขึ้น ก่อนเสียงอื่นจะตามมาเป็นระยะ

โจรคนหนึ่งอดไม่ไหว กระซิบกับหัวหน้าของตน

"หัวหน้า ข้าหิวจนไส้แทบขาดแล้ว กลิ่นอาหารของนางทำข้าแทบคลั่ง หากแค่ซ่อมบ้านกับเฝ้ายาม ทำเถอะ"

"ใช่หัวหน้า อย่างน้อยคืนนี้ก็ไม่ต้องหิว"

หัวหน้าโจรกลืนน้ำลาย ก่อนลดอาวุธในมือลง

"ตกลง หากเจ้ามีอาหารให้พวกข้าจริงตามที่พูด พวกข้าจะทำงานให้เจ้าหนึ่งคืน"

"ดี" หลันซีตอบเพียงคำเดียว ก่อนหันกลับเข้าไปหลังซากกำแพงดิน อาศัยความมืดบดบังสายตาคน แล้วเรียกใช้ระบบอีกครั้ง

บะหมี่ถ้วยกึ่งสำเร็จรูป 10 ถ้วย 150 แต้ม

ไส้กรอกรมควัน 10 ชิ้น 100 แต้ม

ยอดรวม 250 แต้ม

แต้มคงเหลือ 160 แต้ม

แต้มไม่เพียงพอ

สามารถแลกเปลี่ยนบะหมี่ถ้วยกึ่งสำเร็จรูป 10 ถ้วย จำนวน 150 แต้ม

หลันซีชะงักไปเล็กน้อย เดิมทีนางคิดจะเลี้ยงทั้งบะหมี่และไส้กรอก แต่ดูเหมือนแต้มที่มีอยู่จะยังไม่มากพอให้ใช้จ่ายตามใจ

นางจึงตัดสินใจทันที

"แลกบะหมี่สิบถ้วย"

ยืนยันการแลกเปลี่ยน

หัก 150 แต้ม

แต้มคงเหลือ 10 แต้ม

ส่งมอบสินค้าเรียบร้อย

ถ้วยบะหมี่สิบถ้วยปรากฏขึ้นตรงหน้า ส่วนกระติกเก็บความร้อนที่นางแลกมาก่อนหน้านี้สามารถเติมน้ำร้อนจากระบบได้ตามจำนวนการใช้งานที่กำหนด หลันซีจึงจัดการเติมน้ำร้อนลงในบะหมี่ทั้งสิบถ้วย ก่อนทยอยนำออกไปวางเรียงบนโต๊ะไม้เก่า ๆ ด้านหน้าเพิง

ไม่นาน กลิ่นน้ำซุปร้อนและเครื่องเทศก็ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณอีกครั้ง

ชายฉกรรจ์เกือบสิบคนจ้องอาหารตรงหน้าตาแทบถลน

"นี่ ทั้งหมดให้พวกเราหรือ"

"ใช่" หลันซีกอดอกมองพวกเขา

"กินให้อิ่ม แล้วเริ่มงานเสีย" สิ้นคำอนุญาต พวกโจรก็แทบกรูกันเข้ามา

"อย่าแย่งกัน มีคนละถ้วย"

หลันซีเอ่ยเตือน ทำให้ชายฉกรรจ์ที่เมื่อครู่ยังทำท่าจะปล้นฆ่าคนต้องยืนต่อแถวรับอาหารอย่างว่าง่าย

เมื่อได้บะหมี่ไปแล้ว แต่ละคนแทบรอให้เย็นไม่ไหว รีบคีบเส้นเข้าปากทันที

เพียงคำแรก ดวงตาของทุกคนก็เบิกกว้าง

"สวรรค์ นี่มันรสชาติอะไรกัน"

"ทั้งเผ็ด ทั้งเปรี้ยว ทั้งหอม ข้าไม่เคยกินน้ำซุปเช่นนี้มาก่อน"

"เส้นนี่ก็ประหลาดนัก ทั้งนุ่มทั้งเหนียว"

ชายอีกคนซดน้ำซุปจนแทบหมดถ้วย ก่อนเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาแดงก่ำ

"ข้าอดมาสองวันเต็มแล้ว นึกว่าคืนนี้คงต้องเคี้ยวรากไม้ประทังชีวิตเสียอีก"

โจรคนแรกที่เคยยกมีดขู่หลันซีเมื่อครู่กลับเปลี่ยนท่าทีโดยสิ้นเชิง

"คุณหนูใหญ่ หากทำงานให้ท่านแล้วมีอาหารเช่นนี้กินอีก ข้าทำได้ทุกอย่าง จะให้ข้าขนหิน ซ่อมบ้าน ขุดดิน หรือเฝ้ายามก็ได้"

"เมื่อครู่ใครพูดว่าจะปล้นข้านะ" หลันซีเอ่ยถามเรียบ ๆ

ชายคนนั้นสำลักบะหมี่ทันที

"ข้า เมื่อครู่ข้าหิวจนหน้ามืดขอรับ คุณหนูใหญ่อย่าได้ถือสาคนหิวเลย" เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบวง บรรยากาศตึงเครียดก่อนหน้านี้คลายลงอย่างรวดเร็ว

ขณะเดียวกัน เสียงของระบบก็ดังขึ้นในห้วงสำนึกของหลันซี

ได้รับแต้มความศรัทธาและความซาบซึ้งจากกลุ่มชาวบ้านหมู่บ้านหินเดี่ยว 300 แต้ม

แต้มคงเหลือปัจจุบัน 310 แต้ม

หลันซีเลิกคิ้วเล็กน้อย นางกวาดตามองชายฉกรรจ์ที่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนโจรร้าย แต่เมื่อได้อาหารกลับก้มหน้าก้มตากินราวกับคนอดอยากธรรมดา

ดูเหมือนสิ่งที่นางต้องจัดการต่อจากนี้ ไม่ใช่เพียงโจร แต่คือความอดอยากที่บีบบังคับให้คนในหมู่บ้านต้องกลายเป็นโจรต่างหาก

อาหารสิบถ้วยใช้แต้มไปหนึ่งร้อยห้าสิบ แต่กลับทำให้นางได้รับสามร้อยแต้มคืนมา ทั้งยังได้แรงงานที่รู้จักพื้นที่แห่งนี้ดีที่สุดมาอยู่ในมือ

การค้าครั้งแรก กำไรเกินเท่าตัว

หลันซีมองชายฉกรรจ์เหล่านั้นที่เริ่มเรียกกันให้รีบกินแล้วไปซ่อมเพิงตามข้อตกลง มุมปากของกุนซือหญิงค่อย ๆ ยกขึ้น

นางมองซากบ้านพัง ผืนดินแตกระแหง และหมู่บ้านที่แทบไม่เหลือสิ่งใดตรงหน้าอีกครั้ง

วันนี้นางใช้บะหมี่สิบถ้วยแลกแรงงานสิบคน

วันหน้า นางจะใช้สิ่งที่มีสร้างบ่อน้ำ สร้างบ้าน สร้างตลาด และทำให้ผู้คนกลับมาอาศัยอยู่ที่นี่อีกครั้ง

หมู่บ้านหินเดี่ยวที่ใคร ๆ เรียกว่าดินแดนแห่งความตาย นางจะทำให้มันมีชีวิตขึ้นมาใหม่ด้วยมือของตนเอง และนี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น

ค่ำคืนแรกในหมู่บ้านหินเดี่ยวผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเล ซากเรือนดินที่เคยแทบไม่เหลือสภาพถูกจ้าวต้าหู่กับลูกน้องช่วยกันซ่อมแซมจนพอปิดช่องลมและใช้พักอาศัยได้ชั่วคราว

หัวหน้าโจรอย่างจ้าวต้าหู่ ยิ่งขยันผิดกับเมื่อคืน เขานำลูกน้องกวาดลาน เก็บเศษไม้ ซ่อมประตู ทั้งยังแบ่งคนผลัดเวรกันเฝ้าระวังรอบนอกอย่างแข็งขัน

เหตุผลนั้นไม่ซับซ้อนเลย ทุกคนต่างหวังว่า หากทำงานดีพอ วันนี้อาจได้ลิ้มรสอาหารร้อนหอมกรุ่นเช่นเมื่อคืนอีกสักมื้อ

ทว่ารุ่งอรุณยังไม่ทันมาเยือน ความสงบภายในเรือนดินก็ถูกทำลายลงเสียก่อน

"แค่ก... แค่ก..."

เสียงไอรุนแรงดังขึ้นติดกัน ตามด้วยเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น

หลันซีสะดุ้งตื่นแทบจะในทันที นางพลิกตัวลุกแล้วรีบตรงไปยังมุมห้อง

"ท่านยาย"