5

หญิงชรานอนขดอยู่บนฟูกเก่า ใบหน้าแดงจัดจากพิษไข้ ริมฝีปากแห้งซีดเซียว ลมหายใจสั้นและถี่ เมื่อไอออกมาอีกครั้งกลับมีเสมหะปนเลือดติดอยู่ตรงมุมปากเล็กน้อย

หลันซีรีบประคองร่างของท่านยายขึ้นมา มือแตะหน้าผากแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนทันที เมื่อร่างกายของอีกฝ่ายร้อนจัด

"ท่านยาย ท่านได้ยินข้าหรือไม่เจ้าคะ"

หญิงชราขยับเปลือกตาเพียงเล็กน้อย แต่ไม่มีแรงตอบ เสียงเคลื่อนไหวทำให้กู้หมิงตื่นตาม เด็กน้อยลุกพรวดขึ้น พอเห็นสภาพท่านยายก็หน้าซีด

"พี่ใหญ่ ท่านยายเป็นอะไรไปขอรับ ฮือ..."

"หมิงเอ๋อร์ อย่าร้อง ไปเอาผ้าสะอาดชุบน้ำมาให้พี่เร็วเข้า"

"ขอรับ" แม้จะตกใจจนมือไม้สั่น เด็กน้อยก็รีบวิ่งไปทำตามคำสั่งทันที

หลันซีจับชีพจรของหญิงชรา พลางสังเกตลมหายใจและอาการโดยละเอียด

ไข้สูง หายใจหอบ ไอหนัก มีเสมหะปนเลือด อีกทั้งร่างกายอ่อนแอจากการเดินทางหลายวัน อาการเดิมที่ทรุดอยู่แล้วคงกำเริบจนเกิดการติดเชื้อในปอดอย่างรุนแรง

ในสถานที่กันดารไร้หมอและยาเช่นนี้ หากปล่อยไว้นานกว่านี้ อาการของท่านยายอาจทรุดลงอย่างรวดเร็ว

จ้าวต้าหู่ที่เดินตรวจตราอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงวุ่นวายจึงชะโงกหน้าเข้ามา พอเห็นหญิงชราบนฟูกก็ถอนหายใจยาว

"คุณหนูกู้ อาการของท่านผู้เฒ่าหนักมาก ไข้สูงแล้วยังไอเป็นเลือด ที่นี่ไม่มีทั้งหมอทั้งสมุนไพรดี ๆ ข้าเกรงว่า..."

"หุบปากเสีย จ้าวต้าหู่" หลันซีหันขวับไปตวาด น้ำเสียงเย็นเฉียบทำให้ชายร่างใหญ่สะดุ้ง

"ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ยังไม่ถึงคราวให้เจ้ามาตัดสินว่าคนของข้าจะอยู่หรือตาย"

"ขอรับ ข้าไม่พูดแล้ว" จ้าวต้าหู่รีบถอยออกไปยืนเฝ้าหน้าประตูอย่างว่าง่าย

หลันซีสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนเรียกใช้ระบบทันที

ระบบร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมงเปิดใช้งาน

แต้มคงเหลือปัจจุบัน 310 แต้ม

ปลดล็อกหมวดหมู่ยาและเวชภัณฑ์พื้นฐาน

หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า รายการยาสามัญและเวชภัณฑ์พื้นฐานเรียงรายลงมาอย่างรวดเร็ว

ยาปฏิชีวนะอะม็อกซีซิลลิน 500 มิลลิกรัม ชนิดแคปซูล 10 เม็ด ราคา 120 แต้ม

ยาลดไข้พาราเซตามอล 500 มิลลิกรัม 10 เม็ด ราคา 50 แต้ม

แผ่นเจลลดไข้สำหรับผู้ใหญ่ 1 ซอง ราคา 30 แต้ม

ผงเกลือแร่โออาร์เอส 3 ซอง ราคา 20 แต้ม

หลันซีตรวจรายการแล้วตัดสินใจทันที

"แลกทั้งหมด"

ยืนยันการแลกเปลี่ยน

หักแต้มรวม 220 แต้ม

แต้มคงเหลือ 90 แต้ม

ส่งมอบสินค้าเรียบร้อย

สิ่งของทั้งหมดปรากฏขึ้นในมือของนางภายใต้แขนเสื้อ

หลันซีจัดการอย่างรวดเร็วแต่ไม่ลนลาน นางละลายผงเกลือแร่กับน้ำสะอาดตามปริมาณที่กำหนดไว้ต่างหาก ก่อนหยิบพาราเซตามอลและอะม็อกซีซิลลินออกมา

ท่านยายยังพอกลืนยาได้ นางจึงประคองหญิงชราขึ้นให้อยู่ในท่ากึ่งนั่ง ป้อนน้ำทีละน้อยแล้วให้ยาตามขนาดที่เหมาะสม

"ท่านยาย ค่อย ๆ กลืนเจ้าค่ะ ยานี้จะช่วยลดไข้ ส่วนอีกชนิดช่วยต่อสู้กับเชื้อที่ทำให้ท่านป่วย"

หญิงชราฝืนกลืนยาลงไปอย่างยากลำบาก เมื่อแน่ใจว่ายาถูกกลืนเรียบร้อย หลันซีก็ลอกแผ่นพลาสติกออกจากแผ่นเจลลดไข้ แล้วแปะลงบนหน้าผากของท่านยาย

ความเย็นจากแผ่นเจลช่วยให้หญิงชราที่กำลังกระสับกระส่ายผ่อนคลายลงเล็กน้อย

กู้หมิงที่เพิ่งถือผ้าชุบน้ำกลับเข้ามายืนมองตาโต

"พี่ใหญ่ ของสีฟ้าที่แปะหน้าผากท่านยายคือแผ่นยันต์คุ้มครองหรือขอรับ"

หลันซีเกือบหลุดหัวเราะทั้งที่กำลังกังวล

"จะเรียกเช่นนั้นก็ได้ มันช่วยระบายความร้อนให้ท่านยาย"

"เช่นนั้นท่านยายจะหายใช่หรือไม่ขอรับ"

หลันซีรับผ้าจากมือน้องชายมาเช็ดใบหน้าและลำคอของหญิงชราเบา ๆ

"พี่จะดูแลท่านยายเอง แต่ยานี้ต้องกินต่อเนื่องตามเวลา ไม่ใช่กินครั้งเดียวแล้วหายทันที หมิงเอ๋อร์ช่วยพี่ดูท่านยายด้วย เข้าใจหรือไม่" เด็กน้อยพยักหน้าแรง ๆ

"เข้าใจขอรับ ข้าจะไม่ไปไหนเลย"

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป หนึ่งชั่วยาม สองชั่วยาม

ยาลดไข้เริ่มออกฤทธิ์ อุณหภูมิร่างกายของท่านยายค่อย ๆ ลดลงจากเดิมที่ร้อนจัด ลมหายใจซึ่งเคยกระชั้นเริ่มผ่อนลง แม้ยังอ่อนแรงและไออยู่เป็นระยะ แต่อาการกระสับกระส่ายลดลงอย่างเห็นได้ชัด

อะม็อกซีซิลลินยังต้องใช้เวลาและต้องรับประทานต่อเนื่องจึงจะควบคุมการติดเชื้อได้ ทว่าการที่ไข้ลดลงและร่างกายได้รับน้ำเพียงพอก็ช่วยให้อาการเฉียบพลันดีขึ้นมาก ไม่นาน เปลือกตาของหญิงชราก็ค่อย ๆ เปิดขึ้น

"หลันซี หมิงเอ๋อร์" เสียงเรียกแหบแห้งดังขึ้นแผ่วเบา

กู้หมิงชะงัก ก่อนดวงตาจะเป็นประกาย

"ท่านยาย ท่านยายฟื้นแล้ว" เด็กน้อยโผเข้าไปจับมือหญิงชราด้วยความดีใจ น้ำตาที่ค้างอยู่ไหลลงมาตามแก้มอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความโล่งอก

"เบา ๆ หมิงเอ๋อร์ ท่านยายยังอ่อนแรง"

"ขอรับ" เด็กน้อยรีบลดเสียงลง แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือ

หลันซีเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก นางแตะหน้าผากท่านยายอีกครั้ง พบว่าไข้ลดลงมากแล้ว

"ท่านยายรู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

"ดีขึ้นมาก เมื่อครู่ยายยังคิดว่าคงไม่ได้เห็นหน้าพวกเจ้าอีกแล้ว"

"อย่าพูดเช่นนั้นเจ้าค่ะ ท่านยายต้องอยู่กับพวกเราอีกนาน"

"ยายเชื่อเจ้า" หญิงชรายิ้มอ่อนแรง

ด้านนอกหน้าต่างดิน จ้าวต้าหู่กับลูกน้องอีกสองคนที่แอบชะโงกมองอยู่นานถึงกับอ้าปากค้าง

เมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน หญิงชรายังไข้ขึ้นสูง หายใจหอบจนแทบหมดสติ พวกเขาต่างคิดว่าไม่มีทางรอด

แต่กู้หลันซีเพียงนำเม็ดประหลาดสองชนิดให้กิน ป้อนน้ำใส ๆ กลิ่นแปลก แล้วแปะแผ่นบางสีฟ้าไว้บนหน้าผาก อาการกลับดีขึ้นจนลืมตาพูดได้

"หัวหน้า เมื่อเช้าท่านบอกว่านางคงไม่รอดถึงเที่ยงมิใช่หรือ"ลู กน้องคนหนึ่งกระซิบ

"ข้าเคยพูดหรือ" จ้าวต้าหู่หันไปถลึงตา

"ได้ยินเต็มสองหูเลยขอรับ"

"หุบปาก" อีกคนกลั้นหัวเราะ ก่อนมองเข้าไปในเรือนด้วยสายตาเลื่อมใส

"คุณหนูกู้คงมีวิชาแพทย์จากต่างแดนจริง ๆ กระมัง ยาของนางได้ผลเร็วกว่ายาต้มของหมอในเมืองเสียอีก"

"เมื่อคืนมีอาหารประหลาด วันนี้มียารักษาคนป่วย ดูท่าพวกเราจะพบคนไม่ธรรมดาเข้าแล้ว" จ้าวต้าหู่พยักหน้าอย่างจริงจัง

ข่าวย่อมเดินทางเร็วกว่าฝีเท้าคนเสมอ ไม่ถึงครึ่งวัน เรื่องที่คุณหนูตระกูลกู้มียาประหลาดช่วยหญิงชราอาการหนักให้ฟื้นคืนสติก็แพร่ไปทั่วหมู่บ้านหินเดี่ยว

ชาวบ้านจำนวนหนึ่งซึ่งก่อนหน้านี้หลบซ่อนอยู่ตามซากเรือน เพราะไม่ไว้ใจคนจากภายนอก เริ่มทยอยออกมาอย่างระมัดระวัง

พวกเขามองกู้หลันซีด้วยสายตาที่แตกต่างจากเมื่อวานโดยสิ้นเชิง

เมื่อคืน นางมีอาหารหอมกรุ่นที่ไม่เคยมีใครเห็น

วันนี้ นางมียาที่หมอในแดนกันดารแห่งนี้ไม่มี

ความหวาดระแวงจึงค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอยากรู้ และจากความอยากรู้ก็กลายเป็นความเคารพยำเกรงอย่างรวดเร็ว

ยามหลันซีเดินถือถังออกมาตักน้ำ ชาวบ้านหลายคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลต่างเงียบลงโดยพร้อมเพรียง