บทที่ 3

เมื่อฉันเรียกแท็กซี่กลับมาด้วยตัวเอง

มองดูบ้านที่เราอยู่ด้วยกันมาหลายปี

ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยร่องรอยของชินภพ

หัวใจฉันก็พลันหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

ภาพความหวานในอดีตผุดขึ้นมาไม่หยุด

ชินภพเคยลงมือทำอาหารให้ฉันเอง ซักชุดชั้นในให้ฉัน ฉันเผลอบ่นว่าอยากกินอะไรสักอย่าง

แม้จะเป็นตอนกลางดึก เขาก็จะขับรถทั่วเมืองเพื่อไปหามาให้ฉัน

แต่ทั้งหมดนั้น กลับกลายเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งสิ้น

บางที คำพูดของเขาในตอนที่ฉันกำลังจะตาย อาจจะเป็นของจริงเพียงครั้งเดียวก็ได้

ฉันโทรหาทนาย ให้เขาร่างข้อตกลงหย่า

จากนั้นก็จองคิวผ่าตัดเอาเด็กออก

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ ก้อนหินในใจฉันเหมือนหล่นวูบ ฉันนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนโซฟาทั้งคืน

คืนนั้น ชินภพไม่กลับบ้าน

ไม่น่าแปลกใจเลย แต่ก็นอกความคาดหมายเล็กน้อย

ฉันยังนึกว่าเขาจะเสแสร้งอีกสักพักเสียอีก

อย่างน้อย

ในชาตินี้ ลูน่ายังไม่ตาย

ตีห้าตรง ประตูถูกเปิดออก

ฉันได้ยินเสียงจึงค่อย ๆ หันหน้าไป

พอสบตากัน ชินภพมีแววประหลาดใจวูบหนึ่ง “ทำไมไม่ไปนอนดี ๆ ล่ะ”

น้ำเสียงเหมือนห่วงใยธรรมดา เหมือนอย่างทุกวัน แต่ฉันกลับไม่รู้สึกถึงความรักใด ๆ อีกแล้ว

ก็แน่ล่ะ หัวใจคนเรามีแค่ดวงเดียว

เมื่อรักใครสักคน ก็ไม่มีที่เหลือสำหรับอีกคน

ฉันยังไม่ทันตอบ ลูน่าก็เดินออกมาจากด้านหลังเขา ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อย

“พี่แพรวา ชินภพบอกให้ฉันมาขออาศัยอยู่ด้วย บอกว่าตอนนี้ฉันไม่มีใครดูแล พี่คงไม่ว่าใช่ไหม”

ฉันขมวดคิ้วทันที สายตาหันไปมองชินภพ

แต่เขากลับเบือนหน้าหนี ไม่ยอมมองฉันเลยแม้แต่นิดเดียว

ถึงโง่แค่ไหน ฉันก็ฟังออกว่าลูน่าต้องการสื่ออะไร เธอกำลังอวด ว่าชินภพยอมให้เธอทำอะไรก็ได้

แม้ฉันจะไม่พอใจ ก็จะถูกตราหน้าว่าไร้เหตุผล

สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียน ไม่ใช่ภาพหวานชื่นของพวกเขา

แต่เป็นเพราะบ้านหลังนี้เป็นของฉัน

ชินภพไม่มีสิทธิพา “คนอื่น” เข้ามาอยู่

โดยไม่ถามฉันสักคำ

ฉันหัวเราะเย็น ๆ แล้วถามเขากลับ “คุณไม่ควรบอกฉันก่อนเหรอ”

เหมือนเหยียบหางแมว ชินภพเดือดดาลขึ้นมาทันที

“แพรวา เธออย่าใจร้ายแบบนี้ได้ไหม

ตอนนี้ลูน่าไม่มีใคร เกือบตายในโรงพยาบาล ในฐานะเพื่อน ฉันไม่ควรช่วยเหลือเหรอ”

“เธอเป็นภรรยาของฉัน ก็ควรทำดีกับเพื่อนฉันหน่อยสิ”

แค่ประโยคสั้น ๆ ของชินภพ เขาก็ทำตัวเหมือนเป็นคนมีศีลธรรมสูงกว่าใครไปแล้ว

หากเป็นในอดีต ฉันคงยอมให้ เพราะฉันรักเขามาก และทำทุกอย่างเพื่อเขา

แต่ฉันตายมาแล้วครั้งหนึ่ง แถมยังถูกคนที่ฉันรักที่สุดฆ่าตายกับมือ

ชีวิตนี้ ฉันไม่มีวันยอมฝืนใจตัวเองอีกต่อไป

ฉันหัวเราะอย่างเย็นชา “คุณดูเหมือนจะลืมนะ ว่าบ้านนี้เป็นของฉัน ทุกอย่างของคุณก็มาจากฉัน ฉันเป็นคนรักความสะอาดมาก ขนาดนั้นจะให้คนอื่นมาพักในบ้านฉันได้ยังไง”

รวมถึงฉันก็ไม่ยอมให้ผู้ชายที่ฉันรักมีใครอีกในใจเหมือนกัน

ชินภพชะงักไป เหมือนไม่คิดว่าฉันจะปฏิเสธเขาอย่างหนักแน่น

เขายืนมองฉันนิ่งไปชั่วขณะ

ลูน่ารีบหลั่งน้ำตา จับแขนเขาแน่น

“ฉันรู้ว่าฉันเป็นส่วนเกิน สามีติดคุก พ่อแม่ก็ทอดทิ้งฉัน ฉันไม่ควรทำให้คุณลำบาก ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ พวกเธออย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลยนะ”

ใบหน้าของชินภพอ่อนลงทันที เขามองลูน่าด้วยความสงสาร

แล้วพาเธอเดินเข้าไปในห้อง เหมือนตั้งใจพูดให้ฉันได้ยินชัด ๆ

“อยู่ไปเถอะ บ้านนี้ฉันก็มีส่วนอยู่ครึ่งหนึ่ง

ไม่ต้องกลัว ถึงทั่วโลกจะทอดทิ้งเธอ แต่ฉันจะไม่มีวันทำแบบนั้น”

ทั้งคู่เดินจับมือผ่านหน้าฉัน ลูน่าแสยะยิ้ม

เลิกคิ้วท้าทาย ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดแบบไร้เสียงว่า—

“โง่สิ้นดี คนที่ฟ้าส่งมาก็ไม่มีวันสู้คนที่อยู่ในใจเขามาตลอดได้หรอก”

ฉันเพียงยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

เรื่องแบบนี้ ไม่ต้องให้ลูน่ามาสอน…ฉันรู้มานานแล้ว