บทย่อ
วันที่คนที่รักฝังใจของสามีเสียเลือดมากเพราะคลอดลูกยาก เธอส่งข้อความไปให้สามีฉัน [ชาตินี้ เราคงไม่มีวาสนาต่อกัน ชาติหน้านายต้องรีบมารับฉันไปแต่งงานนะ] เขาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ทิ้งโทรศัพท์ไว้ แล้วเลือกที่จะดูแลฉันที่ตั้งครรภ์เหมือนกันอย่างใส่ใจ ฉันคิดว่าเขาได้วางคนที่รักฝังใจลงไปแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าเมื่อรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคลอดยากจนตายจริง ๆ ตั้งแต่นั้น เขาก็ไม่เคยมีรอยยิ้มให้ฉันอีกเลย เขาแอบใส่ยาพิษในอาหารของฉันทุกวัน ให้ฉันกินบำรุงหนัก ๆ เพื่อให้เด็กในท้องโตเร็วยิ่งขึ้น จนกระทั่งท้องใหญ่เกินคลอด สามีก็เผยธาตุแท้ออกมา ตะโกนใส่ฉันว่า “ลูน่าตอนนั้นก็เจ็บปวดแบบนี้ใช่ไหม? ถ้าไม่ใช่เพราะเธอบังคับให้ฉันแต่งงาน ลูน่าจะต้องตายแบบนี้ไหม?” “ทั้งหมดนี่คือหนี้ที่เธอติดลูน่าไว้ ฉันจะทำให้เธอได้ลิ้มรสความเจ็บปวดที่ลูน่าเคยเจอ” ท้ายที่สุดฉันถูกทรมานจนเกินทน และเสียเลือดมากจนเสียชีวิตขณะคลอด พอลืมตาอีกครั้ง ฉันกลับมายังวันที่ลูน่าส่งข้อความหาสามีชินภพ ครั้งนี้ ฉันเลือกจะให้เขาได้สมหวัง จะไม่เป็นขวากหนามในความรักของพวกเขาอีกแล้ว ……
บทที่ 1
“ที่รัก เดี๋ยวตรวจครรภ์เสร็จ ฉันพาเธอไปกินปิ้งย่างร้านโปรดนะ”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ฉันลืมตาตื่นจากความมืด สบเข้ากับดวงตาอ่อนโยนจนแทบหยดน้ำของชินภพ
ถ้าไม่ใช่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายก่อนตาย ก็คือฉันได้เกิดใหม่แล้วจริง ๆ
ชินภพกำลังขับรถ มืออีกข้างกดอยู่บนจุดเหอกู่ของฉัน
ฉันเมารถ เขารู้ดี
ถ้าฉันไม่เคยตายมาก่อน ฉันคงยังหลงอยู่ในความอ่อนโยนของชินภพ
ตอนนั้น โทรศัพท์ของเขาสั่น เขารีบดึงมือกลับอย่างไม่ให้ดูผิดปกติ แต่ฉันดันเห็นหน้าจอพอดี
—เป็นข้อความจากลูน่า เหมือนเดิมทุกอย่างเหมือนชาติที่แล้วไม่มีผิด
ชาติที่แล้ว ฉันไม่เคยถาม ไม่เคยใส่ใจ
แม้รู้ว่าเป็นใครส่งมา ฉันก็ไม่เคยรู้สึกอันตรายใด ๆ เพราะฉันเชื่อใจชินภพ
ฉันซ่อนความเกลียดไว้ในใจ ฝืนยิ้มออกมาแล้วถามว่า
“ถ้ามีเรื่องด่วน คุณไปก่อนก็ได้นะ”
ฉันไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้ชัดเจน ห้าปีที่อยู่ด้วยกันมันมากพอให้เรารู้ว่าต่างคนต่างคิดอะไรอยู่
สีหน้าชินภพนิ่งสนิท ตอบเบา ๆ ว่า
“ก็แค่เรื่องไม่สำคัญอะไรหรอก เรื่องของเธอต่างหากที่สำคัญที่สุด”
แต่หลังพูดจบ มือเขาที่จับพวงมาลัยกลับกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด
ชาติที่แล้ว ฉันไม่เคยสังเกตสิ่งเหล่านี้
ชินภพแค่แสร้งทำเป็นไม่แคร์เท่านั้น
ถ้าเขาไม่แคร์จริง ทำไมเมื่อรู้ว่าลูน่าคลอดยากจนตายชินภพถึงทรมานฉันทุกวัน?
ฉันไม่มีวันลืม ตอนที่ฉันกำลังคลอดยากเสียเลือดมากชินภพตาแดงก่ำ มือบีบคอฉันอย่างแรง ในดวงตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
เขาพูดว่า
“แพรวา ฉันรอวันนี้มานานมากแล้ว
ฉันจะทำให้เธอเจอทุกอย่างที่ลูน่าเคยเจอ”
“รู้ไหม? ฉันไม่เคยรักเธอเลยสักครั้ง
เธอบังคับให้ฉันแต่งงาน ถ้าไม่มีเธอ ลูน่าจะไปแต่งงานกับผู้ชายแย่ ๆ แบบนั้นไหม?”
“ถ้าไม่มีเธอ ลูน่าจะตายอย่างน่าสมเพชแบบนี้ไหม? ฉันยังไม่ได้เจอหน้าเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยซ้ำ!”
“แพรวา เธอตายไปซะ!”
ฉันยังตกใจไม่ทันครบถ้วน ความเจ็บปวดก็ถาโถมจนแทบขาดใจ ได้แต่ร้องไห้วิงวอนชินภพขอให้เขาช่วยฉันที
แต่สายตาของชินภพเย็นชา ไม่พูดแม้แต่คำเดียว ยืนมองฉันเสียเลือดจนตายไปต่อหน้า
ชินภพยังสั่งห้ามหมอช่วยฉัน
หลังฉันตาย เขาไม่แม้แต่จัดงานศพให้
แต่กลับไปคุกเข่าหน้าหลุมศพของลูน่า
ร้องไห้จนแทบขาดใจ
เขาลูบหลุมศพของลูน่าเบา ๆ
พึมพำว่า “ลูน่า ฉันล้างแค้นให้เธอแล้ว ชาติหน้าฉันต้องได้แต่งงานกับเธอแน่นอน”
ฉันช็อก ตลอดเวลาที่ผ่านมาชินภพรอเพียงแค่วันนี้
ทั้งที่ชินภพเคยบอกว่าจะรักฉันคนเดียวไปตลอดชีวิตแท้ๆ
แต่เมื่อได้มาเกิดใหม่อีกครั้ง ฉันจะไม่ยอมเป็นตัวประกอบในโศกนาฏกรรมรักของคนสองคนนั้นอีกแล้ว

