บทที่ 2

“ที่รัก? เธอกำลังคิดอะไรอยู่? เธอคงไม่ได้โกรธเพราะลูน่าติดต่อมาหาฉันใช่ไหม?”

ชินภพจู่ ๆ ก็จอดรถ เสียงของเขาดึงฉันกลับมาจากภวังค์

ทั้งที่สายตานั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย

แต่เมื่อฉันนึกถึงการตายอันน่าสยดสยองในชาติที่แล้ว แผ่นหลังฉันก็ชุ่มเหงื่อเย็นไปหมด

ฉันฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “ชินภพคุณไปดู ลูน่า เถอะ ยังไงชีวิตคนก็สำคัญกว่า”

สีหน้าตกใจของชินภพฉันเห็นชัดทุกอย่าง ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาคิดอะไรอยู่

เขาสงสัยว่าทำไมฉันที่เคยหวงเขาจะตาย อยู่ๆถึงปล่อยง่ายขนาดนี้ หรือจริงๆแล้วเขาแค่อดรนทนไม่ไหว อยากรีบกลับไปหาลูน่า รอแค่ให้ฉันเอ่ยปากเท่านั้น?

ท้ายที่สุด ชินภพก็ยังยืนกรานปฏิเสธ

ฉันไม่อยากมองใบหน้าแสนเสแสร้งนั้นอีก

ในท้องรู้สึกมวนปั่นจนคลื่นไส้ ฉันจึงเสนอว่า จะไปโรงพยาบาลกับเขาด้วย

ชินภพถึงยอมตกลง แต่ฉันเห็นชัดว่าเขาแอบโล่งใจ แม้แต่คิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายลงทันที

แท้จริงแล้วชินภพพูดถูก ฉันเคยรักเขามากจริง ๆ แต่เขาก็ไม่เคยปฏิเสธความรักนั้นเช่นกัน

เดิมทีชินภพเป็นแค่พนักงานตัวเล็ก ๆ ในบริษัทพ่อฉัน ถ้าไม่ได้คบฉัน ไม่ได้แต่งงานกับฉัน เขาคงไม่มีวันนี้

แม่ฉันเสียไปตั้งแต่เด็ก พ่อฉันต้องทำทั้งหน้าที่พ่อและแม่ เสียดาย…ก่อนฉันแต่งงาน พ่อก็ป่วยเป็นโรคร้าย

พ่อฉันไม่ชอบชินภพเลย แต่เพราะฉันรักเขา พ่อที่นอนอยู่บนเตียงก็ยืนยัน

ว่าจะหลับตาตายได้ ก็ต่อเมื่อได้ยินชินภพสัญญา ว่าจะรักและปกป้องฉันไปตลอดชีวิต

ตอนนั้นฉันยังเชื่อว่าชินภพมีใจให้ฉันจริง ๆ อยู่บ้าง

น่าเสียดาย…หลังฉันตายในชาติก่อน ฉันถึงรู้ว่าเขาเพียงต้องการ “สมบัติทั้งหมดของฉัน” ส่วนที่เขาหลง ลูน่า อยู่นั้น

ก็เพราะตอนที่รัก ลูน่า ที่สุด

เขาไม่สามารถให้เธอได้แม้แต่นิดเดียว

หลังฉันตาย เขามีทุกอย่าง แต่ ลูน่า ไม่อยู่แล้ว

จากต้นจนจบ ฉันไม่ต่างอะไรจากตัวตลก

ระหว่างฉันกำลังทบทวนเรื่องราวในอดีต

รถก็จอดลง สายตาชินภพมีแววรู้สึกผิดอยู่บางส่วน แต่เขาก็ยังทำตัวอ่อนโยน

คอยประคองฉันลงจากรถ

ฉันแกล้งทำเหมือนไม่รู้ เบี่ยงตัวหลบสัมผัสของเขา แล้วหัวเราะเบา ๆ

“ลูกเพิ่งสองเดือน ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นหรอก”

นี่คือครั้งแรก ที่ฉันหลบสัมผัสของเขา

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ฉันชอบซุกตัวเข้าใกล้ชินภพตลอด

แค่เขาแตะตัวฉันนิดเดียว ฉันก็ดีใจไปทั้งวัน

ชินภพชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบหันหลังมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล ก้าวเท้าเร็วราวกับลืมไปว่าฉันยังเดินอยู่ข้างหลัง

ความลนลานแบบนั้น… มันบอกชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาเป็นห่วงลูน่ามากแค่ไหน

ทั้งที่บอกตัวเองว่าปล่อยวางไปแล้ว แต่พอได้เห็นสภาพของชินภพกับตา หัวใจก็ยังถูกบีบจนเจ็บขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ

ตอนฉันเดินตามไปจนถึง ลูน่า ก็ซุกอยู่ในอ้อมแขนชินภพร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว ทำไมคุณต้องไปแต่งกับคนอื่นด้วย?”

ลูน่า หน้าตาซีดเซียว ดูน่าสงสาร

ขนาดฉันเป็นคนนอก ยังรู้สึกสงสารเธอเลย

เหมือน…เธอไม่เคยแต่งงานกับคนอื่นเลยด้วยซ้ำ

ชินภพบีบปากแน่น ไม่ตอบอะไร แต่มือกลับลูบแผ่นหลังลูน่า อย่างอ่อนโยน

หลังจากรู้ว่าฉันกับชินภพอยู่ด้วยกัน ลูน่าก็รีบคว้าผู้ชายคนหนึ่งมาแต่งงานแบบส่งๆ ไม่นานสามีเธอก็โดนจับเข้าคุก แต่เจ้าตัวกลับมาท้องเอาเสียก่อน

ช่วงที่ท้อง ลูน่าส่งข้อความหาชินภพไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยครั้ง เล่าความเหนื่อยลำบากของตัวเอง ชินภพทำทีเหมือนไม่สนใจ

แต่ลับหลังกลับโอนเงินให้เธอเรื่อย ๆ

ฉันไม่เคยสนใจเรื่องเงิน ไม่เคยตรวจสอบว่าเขาใช้จ่ายอะไร ถ้าชาติที่แล้วเขาไม่เผลอพูดออกมา ฉันก็ยังคงเป็น “ตู้ ATM เดินได้” ให้เขาอยู่ดี

พยาบาลวิ่งเข้ามาชนฉันจนเซ ถลาไปด้านหนึ่ง เกือบล้ม

“คุณเป็นสามีของคนท้องใช่ไหมคะ?

รีบเซ็นใบยินยอมผ่าตัดค่ะ อย่าช้า!”

ชินภพไม่ปฏิเสธ และรีบคว้าปากกามาเซ็นทันที

ฉันยืนอยู่ที่ประตู เหมือนเป็นคนนอก

ชาติที่แล้วไม่ว่าฉันจะพูดอย่างไรชินภพก็ไม่ยอมเซ็นสักครั้ง

ตอนนี้ฉันยิ่งมั่นใจ—คนที่เขาแคร์ที่สุดไม่เคยใช่ฉันเลย แต่เป็นลูน่ามาตลอด

ตอนลูน่าถูกเข็นออกไป เธอจับมือชินภพไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำ

“ชินภพ ฉันกลัว คุณอยู่กับฉันได้ไหม?”

ชินภพกำลังจะตอบตกลง แต่พอเหลือบมาเห็นฉัน คำพูดก็จุกอยู่ในลำคอ

ฉันเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ “คุณไปเถอะ ยังไงก็เป็นเรื่องเป็นตาย”

พอได้ยินฉันพูด ชินภพก็ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบจูงมือลูน่าเข้าห้องผ่าตัดไป

ในห้องผู้ป่วยเงียบลงทันที ความคิดของฉันก็ค่อย ๆ ใสขึ้น

ถ้าลูน่าอาการหนักจริง คงไม่รอจนชินภพมาได้หรอก เล่ห์กลแบบนี้...ฉันไม่มีอารมณ์จะไปเปิดเผยหรอก

ผ่านไปนานมาก ลูน่าถูกเข็นออกมา มือยังคงจับมือชินภพไว้อย่างกับไม่ยอมปล่อย

พยาบาลพูดด้วยความอิจฉา “สามีคุณดูแลคุณดีมากเลยนะคะ

ผู้ชายหลายคนเห็นเลือดเท่านี้ก็วิ่งหนีแล้ว

แต่สามีคุณไม่ละสายตาเลย ยืนอยู่ข้างคุณตั้งแต่ต้นจนจบ”

เสียงพยาบาลไม่ดัง แต่ชัดเจนพอให้ฉันได้ยินทั้งหมด

ลูน่ายิ้มเขินอาย “แม้ลูกจะไม่รอด แต่มีผู้ชายแบบเขาอยู่ข้าง ๆ ฉันก็พอใจแล้ว”

พูดจบ ลูน่าก็หันมามองฉัน ในแววตาเต็มไปด้วยความท้าทายและความได้ใจ

แน่นอนเธอมีสิทธิ์ได้ใจ ถึงชินภพจะแต่งงานกับฉัน แต่หัวใจของเขา…เป็นของลูน่า ตลอดมา

ฉันไม่รออีก หันหลังเดินออกมา

ช่วงเวลาอบอุ่นหวานชื่นแบบนี้ ปล่อยให้เป็นของพวกเขาเถอะ

มองผ่านกระจก ฉันเห็นชินภพมองตามแผ่นหลังฉัน

เท้าของเขาเหมือนจะก้าวตามมา แต่พอลูน่าเรียกเบา ๆ สายตาของเขาก็หันกลับไปที่เธอทันที

ทั้งคู่เดินกลับเข้าห้องพักผู้ป่วย

ฉันยืนอยู่ชั้นล่าง ตัวสั่นเพราะความหนาว

ตอนลงจากรถฉันลืมหยิบเสื้อมาด้วย

และชายที่เคยดูแลฉันทุกเรื่อง ครั้งนี้…กลับไม่ทันสังเกตแม้เรื่องเล็กน้อยแบบนี้เลย