บทที่ 11 นางหาเรื่องให้ข้าอีกแล้ว

“วันก่อน คุณหนูเซี่ยได้รับคำชมจากท่านอาจารย์อวี๋ในการบรรเลงกู่ฉินเป็นอย่างมาก ไม่ดีกว่าหรือถ้าให้นางได้แสดงเป็นคนแรกเพื่อเป็นเกียรติในการเปิดงานลี้ยงชมดอกเหมยในปีนี้เพคะ”

น้ำเสียงของนางดังขึ้นชัดเจน ท่ามกลางสายตาของคนมากมายที่มองมา และทันใดนั้นเอง บรรยากาศในลานดอกเหมยก็เปลี่ยนไปทันที

“สารเลวหลินเสวี่ยถง! นางจงใจเล่นงานข้า” เซี่ยหรงเหยากัดฟันกรอด ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะผูกใจเจ็บไม่ยอมปล่อยตนไปเช่นนี้

“จะทำอย่างไรดี! หากเจ้าบรรเลงกู่ฉินได้ห่วยคนเหล่านี้ก็จะหัวเราะเยาะเจ้า แต่ถ้าหากไพเราะเกินไป โดดเด่นเกินหน้าหนิงอันเสี้ยนจู่ องค์หญิงใหญ่ได้บีบคอเจ้าแน่” ว่านหนิงอวิ๋นเอียงกายมากระซิบกับสหายรัก

เรื่องที่นางบรรเลงกู่ฉินได้ไพเราะรู้กันเพียงในกลุ่มเล็กๆ เท่านั้น ก่อนหน้านี้ท่านอาจารย์หวงได้กำชับมิให้เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องเรียนแพร่งพรายออกไป เพื่อไม่ให้หลินเสวี่ยถงเสียหน้า ทว่านางกลับนำเรื่องนี้มาเล่นงานตน

“ไม่เป็นไร อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไปเถิด”

หญิงสาวเอ่ยอย่างปลงตก ชาติก่อนเกิดเรื่องที่ทำให้องค์หญิงใหญ่ไม่พอพระทัย เพราะนางสวมชุดแดงมางานเลี้ยง ครั้งนี้...เฮ้อ! ตนคงหนีไม่พ้นจริงๆ

ทว่า...ในระหว่างที่เซี่ยหรงเหยากำลังคิดไม่ตก เสียงรายงานจากด้านนอกพลันดังขึ้น

“องค์รัชทายาทเสด็จ!!...”

ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีเงินก้าวตรงมายังลานงานเลี้ยง โดยมีผู้ติดตามสองคนอย่างสืออี และหญิงสาวที่แต่งกายเหมือนชาวยุทธอีกคน ที่เซี่ยหรงเหยาไม่เคยพบหน้า

ชายหนุ่มที่สวมหน้ากากหยกครึ่งหน้า ก้าวมาหยุดยืนยังจุดที่หญิงสาวยืนอยู่ สายตาคมเหลือบมองใบหน้างามที่มองมายังตนอยู่ก่อนแล้ว มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค้อมกายให้องค์หญิงใหญ่

“ได้ยินว่าเสด็จป้าจัดงานเลี้ยงบนเขาชิงซาน หลานจากเมืองหลวงไปนับสิบปี มิเคยได้เชยชมความงามอันเป็นที่เลื่องลือ วันนี้จึงถือวิสาสะมาร่วมงานโดยมิได้แจ้งล่วงหน้า ขอเสด็จป้าทรงให้อภัย”

ชายหนุ่มกล่าวอย่างสุภาพ

“เอ่ยเช่นนั้นได้อย่างไร หากป้ารู้ว่าเจ้ากลับมาแล้ว มีหรือจะไม่ให้คนส่งเทียบเชิญให้ เอาล่ะ...ใครก็ได้ จัดโต๊ะให้องค์รัชทายาทที”

“ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคุ้นเคยกับคุณชายสามเซี่ยอยู่ก่อนแล้ว นั่งตรงนี้ก็ได้ จะได้ไม่รบกวนคนอื่นๆ”

ท่าทีไม่ถือตัวของมู่หรงฉางชิง ทำเซี่ยหรงเหยารู้สึกว่า องค์รัชทายาทผู้นี้ช่างประหลาดนัก ไม่เย่อหยิ่งแต่กลับดูลึกลับน่าค้นหา

ทว่า...เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น ตอนนี้ตนเองยังต้องออกไปบรรเลงกู่ฉินอยู่หรือไม่ ท่าทียึกยักทำตัวไม่ถูกของเซี่ยหรงเหยา ที่ไม่รู้ควรก้าวออกไป หรือกลับมานั่งลงที่เดิม ทำร่างสูงนึกขบขันในใจ

“คุณหนูเซี่ย เหตุใดไม่นั่งลงเล่า เจ้ากำลังบดบังเปิ่นไท่จื่อ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกับนางอย่างหยอกเย้า คนที่ต้องการเห็นหญิงสาวขายหน้า มองมาอย่างไม่สบอารมณ์ รวมถึงหลินเสวี่ยถง

เซี่ยหรงเหยาเห็นช่องทางเอาตัวรอด นางจึงรีบนั่งลงทันที

“ขอบพระทัยเพคะ” ร่างบางเอียงกายไปกระซิบเบาๆ

ท่าทีสนิทสนมของทั้งสอง ทำใครบางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแสดงออกว่าไม่พอใจ และยิ่งเมื่อเห็นพวกเขาพูดคุยอย่างถูกคอ ความร้อนรุ่มในอกกลับตีขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

“เหตุใดนางถึงได้รู้จักกับพี่รอง” มู่หรงจ้านพึมพำเสียงเบา

หลังรัชทายาทมู่หรงฉางชิงก้าวเข้ามาร่วมงานเลี้ยงชมดอกเหมย เหล่าสตรีที่หมายปองตำแหน่งไท่จื่อเฟยของชายหนุ่ม ต่างแย่งชิงกันแสดงความสามารถ เพราะไม่บ่อยนักที่จะได้พบราชามังกรที่เห็นหัวไม่เห็นหางผู้นี้

ทว่า...ในงานเลี้ยง มีเพียงสองคนท่านั้นที่ไม่สนใจสิ่งใดนอกจากของว่างตรงหน้า และจิบชาชื่นชมบรรยากาศ

“อากาศดียิ่งนัก ขนมก็อร่อย คิดไม่ผิดเลยที่ตามพี่ห้ามาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้” ว่านหนิงอวิ๋นกล่าวพลางลูบท้องอย่างพอใจ หลังกวาดของหวานในจานตรงหน้าจนหมดเกลี้ยง รวมถึงของในจานของพี่ชายด้วย

เซี่ยหรงเหยาที่นั่งข้างๆ หัวเราะเบาๆ

“เหอะ! เป็นข้าเสียอีก หากมิได้องค์รัชทายาทช่วยไว้ เกรงว่าวันนี้คงต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่”

นางถอนหายใจพลางเหลือบมองไปยังฝั่งตรงข้าม ที่ซึ่งหลินเสวี่ยถงกำลังออดอ้อนมู่หรงจ้าน ราวกับโลกทั้งใบมีเพียงพวกเขาสองคน ใบหน้าของนางยามนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มหวาน

แต่เมื่อสายตาของเซี่ยหรงเหยาเผลอมองไป กลับพบว่ามู่หรงจ้านเองก็กำลังมองมายังตนด้วยสายตาไม่พอใจ

“เขามองข้าทำไมกัน...” เซี่ยหรงเหยารีบหลุบตาลงต่ำ

ทั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับคนที่สั่งฆ่านางอย่างโหดเหี้ยมในชาติก่อน แต่หัวใจของนางยามนี้กลับเต้นแผ่วเบาและสงบอย่างน่าประหลาด

การแสดงออกอย่างไม่ใส่ใจของหญิงสาว ทำตวนอ๋องมีโทสะขึ้นมาจางๆ เพราะในยามปกติแล้ว หากเห็นทั้งสองคนแสดงความรักต่อกัน นางคงไม่พลาดที่จะเข้ามาโวยวายหรือหาเรื่องตามนิสัยเดิม

แต่วันนี้กลับต่างออกไป ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในงานเลี้ยง เซี่ยหรงเหยาไม่แม้แต่จะปรายตามองตน ไม่ยอมเข้ามาทักทาย ในสายตาของนาง...ขนมตรงหน้ายังสำคัญกว่าเขาเสียอีก

มือที่วางอยู่ด้านหน้ากำเข้าหากันแน่น ยามปกติเขามักจะผลักไสและพูดจาไม่น่าฟัง รู้สึกรำคาญทุกครั้งที่นางคอยตามติด ทว่าครั้งนี้กลับไม่เหมือนเดิม มิใช่ตนเอง หากแต่เป็นนาง เซี่ยหรงเหยาดูต่างออกไปตั้งแต่ที่ได้พบกันที่หน้าสำนักศึกษา

นางดูเฉยชาไม่มองมายังตนด้วยสายตาหลงใหลอีกต่อไป ในนั้นมีเพียงความว่างเปล่าและเหินห่าง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

ชายหนุ่มครุ่นคิดเพียงลำพัง ทว่าเมื่อมองไปอีกครั้ง ที่นั่งของเซี่ยหรงเหยากลับว่างเปล่าเสียแล้ว

เพราะดื่มชามากเกินไปจนรู้สึกปวดท้อง เซี่ยหรงเหยาจึงลุกออกจากลานชมดอกเหมยไปยังห้องน้ำด้านหลังศาลา สายลมหนาวพัดกลีบดอกเหมยปลิวว่อนรอบตัว

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ คล้ายจะช่วยทำให้นางรู้สึกผ่อนคลาย ทว่าเมื่อกลับออกมา กลับพบร่างสูงของมู่หรงจ้านยืนอยู่เพียงลำพัง ชายหนุ่มยามนี้กำลังหันหลังให้กับทางเดิน ดวงอาทิตย์ยามบ่ายทอดเงาของเขายาวเหยียดบนพื้นหิน

เซี่ยหรงเหยาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งใจเดินอ้อมไปอีกทางอย่างเงียบๆ แต่ยังไม่ทันก้าวพ้น เสียงทุ้มต่ำพลันดังขึ้นจากด้านหลัง

“เดี๋ยวก่อน!” ร่างบางหยุดฝีเท้า จากนั้นจึงหันกลับมาช้าๆ

“ตวนอ๋องมีอะไรจะพูดกับหม่อมฉันหรือเพคะ” น้ำเสียงเรียบเฉยของนางทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม มู่หรงจ้านขมวดคิ้วแน่น

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร หากเปิ่นหวางไม่มีอะไรแล้วเรียกเจ้ามิได้รึ” น้ำเสียงแฝงโทสะของเขา ทำหญิงสาวรู้สึกกลัวในใจ