บทที่ 3 : สัญญาทาส 500 บาท และบอดี้การ์ดหน้าหล่อ

บทที่ 3 : สัญญาทาส 500 บาท และบอดี้การ์ดหน้าหล่อ

เช้าวันจันทร์ ณ โรงอาหาร

รันเดินเข้าโรงเรียนด้วยฝีเท้าที่เบากว่าปกติ ในกระเป๋ากางเกงตุงไปด้วยธนบัตรใบละพันและใบละร้อยรวมกันเกือบ 2,000 บาท (หลังจากหักเปอร์เซ็นต์ค่าขึ้นเงินกับป้าแผงหวยไปนิดหน่อย) เงินก้อนนี้อาจดูไม่เยอะสำหรับนักธุรกิจพันล้านในอนาคต แต่มันคือ "Seed Money" (เงินทุนตั้งต้น) ที่สำคัญที่สุดในตอนนี้

เขาซื้อ "หมูปิ้งนมสด" เจ้าดังหน้าโรงเรียนมา 10 ไม้ พร้อมข้าวเหนียว 2 ห่อ กลิ่นหอมฉุยของมันทำเอานักเรียนที่เดินผ่านต้องเหลียวหลัง

รันไม่ได้กะจะกินคนเดียว... เขามีเป้าหมาย

สายตาของเขาสอดส่ายหา "เป้าหมาย" จนไปเจอที่เดิม... ม้าหินอ่อนหลังตึกเรียนวิทย์เก่า ที่ซึ่งเป็นแหล่งซ่องสุมของพวกเด็กหลังห้อง

คิงนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียว คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด (อาจจะเพราะไม่มีไฟแช็ก หรือไม่มีอารมณ์สูบ) สีหน้าบอกบุญไม่รับ แววตาดูหงุดหงิดงุ่นง่าน ยิ่งกว่าหมาที่โดนแย่งกระดูก

โป๊ะเชะ... ดูทรงแล้วป๋าคงยังไม่โอนตังค์มาให้ชัวร์

รันสูดหายใจลึก ปั้นหน้ายิ้มการค้า แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปหา

"ไง... พ่อเลี้ยง ยังไม่ได้ตังค์ค่าขนมเหรอ?" รันทักทายด้วยประโยคที่ชวนโดนตีนที่สุด

คิงตวัดสายตาขวางๆ มามอง "ปากวอนนะมึง ไอ้แว่น อยากโดนเตะรับอรุณเหรอ?"

"ดุจังแฮะ" รันไม่สะทกสะท้าน ถือวิสาสะนั่งลงฝั่งตรงข้าม แล้ววางถุงหมูปิ้งร้อนๆ ลงบนโต๊ะ "กินไรยัง? ฉันซื้อมาเกิน ช่วยกินหน่อยดิ"

กลิ่นหมูปิ้งย่างถ่านหอมๆ ลอยไปเตะจมูกโด่งๆ ของคิง ท้องเจ้ากรรมดันร้อง โครก ออกมาอย่างไม่อายใคร คิงหน้าแดงก่ำ รีบเมินหน้าหนีแก้เก้อ "กูไม่หิว... แล้วกูไม่กินของเหลือจากใคร"

"ของเหลือที่ไหน ซื้อมาฝากนายโดยเฉพาะต่างหาก" รันแกะถุงข้าวเหนียว ส่งไม้หมูปิ้งให้ "กินเหอะน่า ถือว่าเป็นค่าคุ้มครองที่นายให้ฉันนั่งด้วย"

คิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ความหิวชนะศักดิ์ศรี เขาคว้าหมูปิ้งมากัดคำโต เคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยความหิวโหย ...อร่อยชิบหาย...

รันนั่งมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดู กินเก่งเหมือนเดิมเลยนะ เขารอจนคิงกินไปได้สักพัก อารมณ์เริ่มดีขึ้น จึงเริ่มเข้าเรื่อง

"คิง... สนใจทำงานพิเศษไหม?"

คิงชะงัก เงยหน้ามองทั้งที่ข้าวยังเต็มปาก "งานไร? ขายยา? ส่งของ? กูไม่ทำเรื่องพวกนั้นนะโว้ย พ่อกูเอาตาย"

"ไม่ใช่โว้ย! หน้าอย่างฉันเนี่ยนะจะไปขายยา" รันขำพรืด "ฉันจะจ้างนายมาเป็น 'บอดี้การ์ด' ส่วนตัว"

"บอดี้การ์ด?" คิงเลิกคิ้วมองรันตั้งแต่หัวจรดเท้า "มึงเนี่ยนะ? ตัวกะเปี๊ยกเดียว ใครเขาจะมาทำอะไรมึง วันๆ ก็เห็นนั่งติ๋มอยู่แต่ในห้อง"

"ก็เพราะฉันจะเริ่มทำ 'ธุรกิจ' ในโรงเรียนน่ะสิ" รันขยับแว่น แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจัง "ฉันจะเปิดร้านขายของ... พวกของแรร์ ไอเทมเกม การ์ตูน หรือพวกสรุปแนวข้อสอบ แล้วฉันรู้ว่าถ้าขายดี เดี๋ยวต้องมีพวกขาใหญ่หรือพวกรุ่นพี่มาไถตังค์ หรือไม่ก็พวกขี้อิจฉามาหาเรื่อง"

รันหยิบธนบัตรใบละ 500 บาท วางแปะลงบนโต๊ะ

"ค่าจ้างล่วงหน้า 500 บาท สำหรับสัปดาห์แรก... หน้าที่นายแค่มานั่งเฝ้าฉันตอนพักเที่ยงกับตอนเย็น คอยกันพวกกวนตีนออกไป แล้วก็ช่วยถือของนิดหน่อย... ง่ายๆ แค่นี้ สนไหม?"

คิงมองเงิน 500 บาทตาลุกวาว ตอนนี้เขาถังแตกสุดขีด เงินนี่ต่อชีวิตเขาได้ทั้งอาทิตย์ แถมงานก็แค่... นั่งทำหน้าดุๆ? งานถนัดเลยนี่หว่า

"แค่เฝ้า? ไม่ต้องไปตีกับใครนะ?" คิงถามย้ำ

"ถ้าไม่มีใครมาหาเรื่องฉัน นายก็ไม่ต้องออกแรง แค่นั่งหล่อๆ เป็นไม้กันหมาก็พอ"

"ปากมึงนี่นะ..." คิงส่ายหัว แต่กมือก็ตะปบเงิน 500 บาทไปเก็บใส่กระเป๋าอย่างไว "เออ! ตกลง แต่บอกไว้ก่อนนะ กูรับจ้างแค่ในโรงเรียน นอกโรงเรียนตัวใครตัวมัน"

"ดีล!" รันยื่นมือไปข้างหน้า คิงมองมือนั้นอย่างงงๆ ก่อนจะยื่นมือมาจับเขย่าเบาๆ เป็นการทำสัญญา

สัมผัสอุ่นๆ จากมือใหญ่ที่หยาบกร้านนิดๆ ทำให้ใจของรันเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง ได้ตัวมาแล้ว... พ่อบอดี้การ์ดส่วนตัวของฉัน

พักเที่ยง วันเดียวกัน

ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วตึก ม.5 อย่างรวดเร็ว เมื่อ "ไอ้แว่นศรัณย์" เด็กเรียนหลังห้อง จู่ๆ ก็เปิดแผงลอย (บนโต๊ะเรียน) ขายของที่โคตรจะดึงดูดใจ!

"เฮ้ย! มีแผ่นสูตรเกม PlayStation ภาคใหม่ด้วยเหรอวะ!" "พี่รัน! อันนี้รูปพี่บีม D2B หายากนิ พี่ไปหามาจากไหน!" "ศรัณย์ เราขอซื้อชีทสรุปวิชาเคมีหน่อย เห็นว่าเก็งข้อสอบตรงเป๊ะเลยเหรอ?"

รันใช้ความรู้จากอนาคต + ทุน 2,000 บาท ไปกวาดซื้อนิตยสารเกม นิตยสารดารา และจัดการ "สรุปบทเรียน" ด้วยภาษาที่เข้าใจง่าย (ระดับติวเตอร์) มาถ่ายเอกสารขาย ของพวกนี้ต้นทุนไม่กี่บาท แต่ขายได้กำไรเกินครึ่ง!

ลูกค้าเริ่มมุงกันแน่นขนัด จนรันเริ่มรับมือไม่ไหว เสียงโวยวายเริ่มดังขึ้น "เฮ้ย! กูมาก่อนนะเว้ย!" "หลบไปดิ๊ ไอ้พวกเด็กเรียน! กูจะซื้อก่อน!" (เสียงนักเลงห้องอื่นเริ่มแทรกเข้ามา)

จังหวะนั้นเอง... เงาทะมึนขนาดใหญ่ก็ทาบทับลงมากลางวง

ปึง!

ฝ่ามือหนักๆ ตบลงบนโต๊ะเรียนดังสนั่น ห้องทั้งห้องเงียบกริบ คิง... ในสภาพเสื้อหลุดลุ่ยเล็กน้อย (เพื่อความเท่) เดินแหวกวงล้อมเข้ามายืนกอดอกอยู่ข้างเก้าอี้ของรัน สายตาดุดันกราดมองไปรอบๆ

"เข้าแถว..." คิงพูดเสียงต่ำ "ใครแซงคิว... กูตบ"

คำเดียวรู้เรื่อง! พวกนักเลงห้องอื่นที่ทำท่าจะเก๋า พอเห็นว่าเป็น "คิง คลองเตย" ก็หน้าซีด รีบถอยกรูดไปต่อแถวอย่างเรียบร้อยราวกับผ้าพับไว้ ส่วนพวกเด็กเรียนก็มองคิงด้วยสายตาเทิดทูนบูชา (ผสมหวาดกลัว)

รันเงยหน้ามองบอดี้การ์ดจำเป็นของตัวเองแล้วยิ้มกว้าง ส่งขวดน้ำอัดลมเย็นเจี๊ยบให้ "ขอบใจมาก... หุ้นส่วน"

คิงรับน้ำไปดูดแก้เขิน เมินหน้าหนีไปทางอื่น "รีบๆ ขายไปเหอะน่า กูง่วงจะตายห่าแล้ว"

แม้ปากจะบ่น แต่สายตาของคิงก็คอยสอดส่องระวังภัยให้รันตลอดเวลา ไม่ยอมให้ใครเข้ามาเบียดหรือเอาเปรียบ รันมองภาพนั้นพลางคิดในใจ

500 บาทนี่... โคตรคุ้มค่าเลยว่ะ

แต่ทว่า... ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นาน เย็นวันนั้น ขณะที่รันกำลังนับเงินกำไรก้อนแรกอย่างมีความสุข (ยอดขายวันแรกทะลุ 1,000 บาท!) จู่ๆ ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาในห้อง

ไม่ใช่พวกนักเลง... แต่เป็น "ดาวโรงเรียน" หญิงสาวหน้าตาน่ารัก ผมยาวสลวย ที่เดินตรงดิ่งมาหา... คิง

"คิง... เรามีเรื่องจะคุยด้วย เย็นนี้ว่างไหม?"

รันมือชะงักที่กำลังนับเงิน ความรู้สึกหน่วงๆ แล่นพล่านขึ้นมาที่อกข้างซ้าย อ๋อ ลืมไปเลย... สมัยเรียนหมอนี่มันฮอตในหมู่สาวๆ นี่หว่า

คิงเลิกคิ้ว หันมามองรันเหมือนจะถามความเห็น (ในฐานะลูกจ้าง) ว่า 'กูไปได้ไหม?' รันเม้มปากแน่น ก่อนจะฝืนยิ้มการค้าออกมา

"ไปสิ... วันนี้ปิดร้านแล้ว หน้าที่นายจบแล้วนี่"

คิงพยักหน้า ลุกเดินตามสาวสวยคนนั้นออกไป ทิ้งให้รันนั่งมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่... หวง อย่างบอกไม่ถูก

"ใจเย็นไอ้รัน... เพิ่งเริ่มจีบ... เอ้ย เพิ่งเริ่มจ้าง จะไปหวงก้างได้ไงวะ" รันบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะกวาดเงินทั้งหมดลงกระเป๋า

ศึกธุรกิจเริ่มจะรุ่ง... แต่ศึกหัวใจดูท่าจะยุ่งยากกว่าที่คิดซะแล้ว!