เกิดใหม่ทั้งที ขอดีไซน์สามีให้เป็น CEO

บทนำ: เศษซากความทรงจำและคำอธิษฐานในคืนเปลี่ยว

พุทธศักราช 2569 (ค.ศ. 2026)

เสียงฝนตกกระหน่ำกระทบกระจกหน้าต่างคอนโดมิเนียมรูหนูชานเมืองกรุงเทพฯ ดังกลบเสียงถอนหายใจของชายวัยกลางคน "ศรัณย์" หรือ "รัน" ทิ้งตัวลงบนโซฟาเก่าๆ ที่สปริงเริ่มยุบตัว สภาพของเขาในวัย 42 ปี ดูแก่ชรากว่าความเป็นจริงไปมาก ผมหงอกแซมเริ่มยึดพื้นที่บนศีรษะ ใบหน้าตอบซูบจากการโหมงานหนักเพื่อหาเงินมาใช้หนี้สินที่เกิดจากการค้ำประกันให้เพื่อนร่วมงานที่หนีหายไป

ชีวิตของเขาคือคำนิยามของความล้มเหลว

เรียนจบเกรดนิยม... แต่เลือกงานผิด ขยันทำงานแทบตาย... แต่บริษัทปิดกิจการหนีวิกฤตเศรษฐกิจ มีความรัก... แต่ก็รักษาไว้ไม่ได้เพราะความจน

“เฮ้อ... ถ้าตอนนั้นกูฉลาดกว่านี้สักหน่อย”

รันบ่นพึมพำกับตัวเอง มือหยิบรีโมตทีวีขึ้นมากดเปลี่ยนช่องเพื่อหาเสียงรบกวนกลบความเงียบเหงา ข่าวภาคค่ำกำลังรายงานสกู๊ปพิเศษเกี่ยวกับอาชญากรรม

"...พบศพชายนิรนาม ถูกยิงเสียชีวิตภายในตึกร้างย่าน... จากการตรวจสอบรูปพรรณสัณฐาน คาดว่าเป็น นายคณิน อัศวเดชา หรือที่รู้จักกันในนาม 'คิง คลองเตย' อดีตทายาทตระกูลดังที่ผันตัวเข้าสู่วงการสีเทา..."

มือที่ถือรีโมตชะงักค้าง รันเบิกตากว้างมองภาพเบลอๆ บนหน้าจอ แม้ใบหน้านั้นจะเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและคราบเลือด แต่เขาก็จำได้แม่น

"คิง..."

เพื่อนร่วมห้องสมัยมัธยมปลาย คนที่เคยนั่งโต๊ะข้างๆ เขา คนที่เคยแบ่งขนมให้เขากินตอนที่เขาลืมเอากระเป๋าตังค์มา คนที่รันเคยแอบมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่มากกว่าเพื่อน... แต่ไม่เคยกล้าพูดออกไป

ภาพในอดีตไหลย้อนกลับมาเหมือนฉายหนังซ้ำ คิงในวัยเด็กคือเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่ดวงตาเป็นประกาย แม้จะเกเรไปบ้างตามประสาวัยรุ่นเรียกร้องความสนใจ แต่เนื้อแท้ไม่ใช่คนเลวร้าย ถ้าเพียงแต่... ถ้าเพียงแต่วันนั้นมีใครสักคนดึงคิงออกมาจากวงจรแย่ๆ หรือถ้าเขากล้าพอที่จะยื่นมือเข้าไปช่วย

"มึงไม่น่าจบแบบนี้เลยว่ะคิง... กูเองก็ไม่น่าจบแบบนี้เหมือนกัน"

รันหัวเราะสมเพชตัวเอง น้ำตาเม็ดโตไหลลงมาอาบแก้ม เขาหยิบกระป๋องเบียร์ที่เหลือเพียงก้นกระป๋องขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด ความเหนื่อยล้าสะสมทำให้เปลือกตาหนักอึ้ง

"ถ้าพระเจ้ามีจริง... หรือถ้าเวรกรรมมันมีระบบคืนเงิน..." รันพึมพำเสียงแผ่วเบาก่อนสติจะเลือนราง "ขอโอกาสให้กูอีกสักครั้งเถอะ กูสัญญา... กูจะรวยให้ดู กูจะไม่ยอมเป็นไอ้ขี้แพ้แบบนี้อีก แล้วกู... ก็จะไม่ยอมให้มึงต้องไปตายข้างถนนแบบนั้นด้วยไอ้คิง"

ความมืดมิดเข้าปกคลุม พร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอของคนที่หลับลึก... โดยไม่รู้เลยว่า คำอธิษฐานของผู้สิ้นหวัง บางครั้งก็ดังไปไกลกว่าที่คิด

"ไอ้รัน! ตื่นโว้ย! สายแล้วเนี่ย!"

เสียงตะโกนคุ้นหูที่ไม่ได้ยินมานานกว่ายี่สิบปีดังกระแทกโสตประสาท รันสะดุ้งสุดตัว ลุกพรวดขึ้นมานั่งด้วยความตกใจ หัวใจเต้นรัวเร็ว

สิ่งแรกที่เขารู้สึกไม่ใช่ความปวดหลังเรื้อรังเหมือนทุกเช้า แต่เป็นความรู้สึก... เบาสบาย

"ที่นี่มัน..."

เขากวาดตามองไปรอบๆ ไม่ใช่ห้องคอนโดโทรมๆ ที่ผนังสีลอกล่อน แต่เป็นห้องนอนผนังไม้สีครีม มีโปสเตอร์วง Loso แปะอยู่ข้างฝา พัดลมตั้งโต๊ะส่ายหน้าส่งเสียง ครืดคราด เป็นจังหวะ และกลิ่นไข่เจียวหอมฉุยที่ลอยมาจากชั้นล่าง

รันรีบยกมือขึ้นมาดู... มือนี้ไม่มีรอยเหี่ยวย่น ไม่มีนิ้วที่ด้านจากการทำงานหนัก ผิวหนังเต่งตึงและเรียบเนียนเหมือนเด็กหนุ่ม เขาตะเกียกตะกายลงจากเตียง วิ่งไปที่กระจกบานยาวหน้าตู้เสื้อผ้า

ภาพที่สะท้อนกลับมาทำเอาเขาแทบหยุดหายใจ

เด็กหนุ่มวัย 17 ปี ผมรองทรงต่ำผิดระเบียบโรงเรียนเล็กน้อย หน้าตาเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเครา สวมเสื้อยืดวงร็อคยุค 90 ตัวโคร่ง

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นปฏิทินตั้งโต๊ะที่วางอยู่ข้างกองหนังสือการ์ตูน "พฤษภาคม 2542" (ค.ศ. 1999)

รันทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก ไม่ใช่ความฝัน... นี่คือเรื่องจริง เขาได้ย้อนเวลากลับมาแล้ว! กลับมาในช่วงเวลาก่อนที่ฟองสบู่เศรษฐกิจจะทำลายครอบครัวเขา ก่อนที่เขาจะตัดสินใจพลาดซ้ำซาก และ...

"คิง"

ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในสมอง รันผุดลุกขึ้นยืน แววตาที่เคยหม่นหมองในวัย 42 ปี หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาของผู้ล่าที่รู้ล่วงหน้าว่าเหยื่ออยู่ที่ไหน

"รอกูนะไอ้คิง ชาตินี้กูจะไม่ยอมให้มึงไปเป็นนักเลงข้างถนนแน่ แต่กูจะปั้นมึงให้เป็นผัว... เอ้ย! เป็น CEO ระดับประเทศให้ได้ คอยดู!"

ภารกิจ Reset ชีวิตฉบับคนขี้โกง (รู้อนาคต) ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!