ตอนที่4ข้ากลับมาแล้ว

ตอนที่4ข้ากลับมาแล้ว

จวนตระกูลหลิน สายลมเย็นพัดผ่านใบหน้างามวูบหนึ่งราวปลุกนางให้ตื่น

ขึ้นมา…

“คุณหนู คุณหนูเป็นอะไรเจ้าคะ?!”

หลินชิงอวี้ที่กำลังนั่งจิบชาอยู่สะดุ้งเฮือกหอบหายใจแรง ถ้วยชาในมือหล่นสู่พื้นห้อง มือเรียวยกขึ้นมากุมหน้าอกข้างซ้าย ดวงตาที่เบิกกว้างก้มลงมาจับจ้องไปยังหน้าอกของตนเอง คิ้วขมวด เข้าหากันทันทีเมื่อเห็นว่าไม่มีแม้รอยเลือดแต่ยังใด พลันนึกในใจ เมื่อกี้นางถูกหลี่จิ่งอวี๋แทงไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงไร้ซึ่งบาดแผล…

นางยังไม่ตายหรือ หลินชิงอวี้กวาดสายตามองไปรอบ ๆ นี่

มันห้องของนาง หรือว่า…นางจะย้อนเวลากลับ

“ลี่ซิน…นี่เดือน ปี อะไรงั้นรึ?” ลี่ซินที่ยืนอยู่เคียงข้างนางเอ่ยตอบ

“เดือนหนึ่ง ปีจอซื่อเจ้าค่ะ คุณหนูถามทำไมหรือเจ้าค่ะ?“ หลินชิงอวี้เผยรอยยิ้มออกมาอย่างดีใจ…เพราะนางได้ย้อน

เวลากลับมาหนึ่งปีก่อนที่จะแต่งเข้าจวนองค์ชายรองหลี่จิ่งอวี๋ …

ในเมื่อสวรรค์มีเมตตาให้นางย้อนกลับมาแก้ไขอดีตอีกครั้ง

ครานี้นางจะต้องปกป้องทุกคนในตระกูลหลินไม่ให้อดีตซ้ำรอยอีก

แต่นางคงจะทำด้วยตัวคนเดียวไม่ได้ นางต้องหาผู้ที่มี

อำนาจมากพอทีจะช่วยนางได้ พลันนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาทันที

‘องค์รัชทายาทหลี่เหวินเทียน’แต่นางจะเข้าหาเขาได้ อย่างไร นางพึมพำออกมาก่อนจะหันไปเอ่ยถามสาวใช้ด้วยน้ำเสียง ราบเรียบ

“ท่านพ่อกับท่านแม่ล่ะ”

“ท่านเสนาบดีหลินเข้าวังยังมิทันกลับ ส่วนฮูยินอยู่ที่สวน ดอกไม้หลังเรือนหลิงหยาเจ้าค่ะ”

“อืม”

นางตอบก่อนจะก้าวออกจากห้องพลันกวาดสายตามอง จวนตระกูลหลินที่ดูคึกคักอีกครั้งไร้ร่องรอยของคราบเลือด หยาด น้ำตาแห่งความปิติยินดีก็ค่อย ๆ ไหลรินออกมาพร้อมกับรอยย้มิ ที่ เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข “ท่านแม่!!”

เสียงใสดังขึ้นท่ามกลางสายลมเย็น หลินชิงอวี้ก้าวเท้า รวดเร็ว พุ่งเข้าโอบกอดร่างของมารดาด้วยแววตาและรอยยิ้มที่เต็ม เปี่ยมไปด้วยความสุข

ฮูหยินหลินเจียหรานที่กำลังก้มเก็บดอกไม้ ก็ชะงักเล็กน้อย

ก่อนจะหันมาหาบุตรสาว แววตาเต็มไปด้วยความแปลกใจ

“เจ้าคงมิได้ไปก่อเรื่องอันใดมาใช่หรือไม่”

“ไม่เจ้า…ข้าเพียงแต่…เพียงแต่ดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะ”

“ดีใจหรือ?” ฮูหยินหลินเจียหรานขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด

หลินชิงอวี้หลุบตาลง ยกมือเรียวปาดหยาดน้ำตาใสออก จากหางตา ก่อนจะเอื้อมแขนเกาะแขนมารดา พานางเดินไปยัง ศาลากลางสวนใต้เงาดอกเหมยสีขาวที่บานสะพรั่ง นางรินชาลงถ้วยเบา ๆ ดั่งหวั่นว่าจะทำถ้วยชาเคลื่อน เรียว

ปากยิ้มละมุนยามเอื้อนเอ่ย

“ท่านแม่เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ? ให้ข้านวดให้ท่านเถิด”

นางมิรอคำอนุญาต ใช้สองมือเรียว นวดไหล่ให้มารดา ด้วยท่วงท้าคุ้นเคย ฮูหยินหลินทอดสายตามองบุตรสาวด้วยแววตา ฉงนปนเอ็นดู

“วันนี้เจ้าเป็นอะไรไปกันแน่น เหตุใดถึงได้ออดอ้อนแม่ เช่นนี้”

หลินชิงอวี้ยิ้มเพียงบาง มิกล่าวสิ่งใด ขณะนั้น เสียงฝีเท้า

เร่งร้อนก็ดังขึ้นจากทางเดินในสวน “ฮูหยินเจ้าค่ะ!”

สาวใช้ผู้หนึ่งวิ่งเข้ามาในศาลา คุกเข่ามอบหนังสือเชิญใน

ซองผ้าไหมสีชมพูอ่อนด้วยความเร่งร้อน

ฮูหยินหลินเปิดดูเนื้อความ พลางเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วยื่นให้

บุตรสาว

“เป็นหนังสือเชิญร่วมงานชมบุปผาขององค์หญิงหก” หลิงชิงอวี้รับมาเปิดอ่าน ก่อนจะวางลงบนโต๊ะแล้วหยิบ

ถ้วยชาขึ้นจิบพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความหวังผุดขึ้นมาอีกครั้ง ‘เรา จะได้พบกันอีกแล้วนะองค์รัชทายาทมา