บทที่1 เกมกำลังเริ่ม (3)

น้ำเหนือมองพี่ชายอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่อยากขัดใจพี่ชายและน้องสาว ทว่ากลับอดคิดไม่ได้ว่ามันต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็น ไม่ใช่ว่าเขาจะเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย แต่เพราะผ่านและเห็นผู้คนมามากจึงพอจะรู้จักน้องสาวคนเดียวมาพอสมควร

น้ำเหนือคิดว่าเรื่องนี้ ต้องมีเบื้องหน้าเบื้องหลังอย่างแน่นอน จากนั้นจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซ็นติเมตรและเดินออกจากบ้านไปทำงานบ้าง โดยมีสายตาของน้ำหวานมองตามอย่างหนักใจ เพราะเชื่อว่าพี่ชายคนรองคงสงสัยอย่างแน่นอน แต่เธอคิดว่าเรื่องแค่นี้สามารถจัดการเองได้

เช้าวันใหม่อากาศแจ่มใส มีสาวสวยหน้าหวานแต่งตัวเปรี้ยวสุดๆ ด้วยชุดเกาะอกสีแดงเพลิง คนที่ผ่านไปผ่านมาต่างหันมามองเธอด้วยความสนใจ นี่ขนาดใส่เสื้อสูทแบบผู้หญิงสวมทับอีกรอบแล้ว แต่ก็ยังไม่พ้นสายตาของผู้คนแถวนี้ เธอมองไปข้างหน้าอย่างไม่แน่ใจว่าพี่ชายพามาถูกที่เหรอเปล่า

น้ำหวานมองดูตึกทรงสี่เหลี่ยมที่มีกระจกรอบด้าน ซึ่งมีความสูงถึงสามสิบชั้นและมีแผ่นป้ายสีทองที่เขียนว่า บริษัทเซนซ์ไลเตอร์ นั่นทำให้เธอมั่นใจมากขึ้นว่ามาถูกที่ ที่นี่เป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ของเมืองไทยที่มีคนอีกมากมายอยากทำงานที่นี่ เธอยืนดูด้วยความพอใจสายตาแข็งกร้าวปรากฏขึ้นอีกรอบ

“เตรียมรับมือฉันไว้ให้ดีธีรพัฒน์”

น้ำหวานกล่าวออกมาเบาๆ แต่แววตาของเธอยังมองไปที่ป้ายชื่อบริษัท เพราะจุดมุ่งหมายของเธออยู่ที่แห่งนี้ นั่นก็คือธีรพัฒน์อดีตคนรักที่ทำให้เธอแค้นใจ ซึ่งเป็นพนักงานของที่นี่

“เราลองมาเล่นเกมชีวิตกันหน่อยก็แล้วกัน”

น้ำหวานกล่าวออกมาเสียงเหี้ยมพร้อมแววตาที่แข็งกร้าวจนไม่เหมาะกับผู้หญิงสวย ตัวเล็กๆอย่างเธอเลย

“รอพี่นานไหม”

เสียงถามจากด้านหลังทำให้น้ำหวานหันไปยิ้มให้ พร้อมเดินไปควงแขนทันที เพราะนั่นคือพี่น้ำไนล์ของเธอเอง ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตึก โดยมีสายตาผู้คนในบริษัทที่พากันมองพวกเธอด้วยความสนใจ เพราะนานๆ ทีจะมีหนุ่มหล่อหน้าตาดีและสาวสวยเข้ามาบริษัทสักครั้ง

“พี่ขอเตือนเราอย่างหนึ่งนะ ว่าอิฐเพื่อนพี่ไม่เหมือนใคร และก็เป็นคนที่ตั้งใจทำงานมากๆ อย่าไปเล่นด้วยเด็ดขาด อิฐจะเห็นเราเป็นน้องพี่ก็ต่อเมื่อเลิกงานแล้วเท่านั้น แต่ถ้าเวลางานหวานก็เป็นแค่ลูกน้อง เข้าใจที่พี่พูดหรือเปล่า”

เมื่อพูดจบน้ำไนล์ก็ก้มหน้าลงมาถามน้องสาวตัวเอง ที่ตอนนี้ทำปากจู๋พร้อมย่นจมูกไปด้วย ทำให้น้ำไนล์อดอมยิ้มออกมาไม่ได้ เขารู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่เพราะลูกสาวคนเล็กของบ้านพิบูลไพศาลอย่างน้ำหวานไม่ชอบให้ใครมาบังคับ แต่ถ้ามาเจอ ‘อนุกูล วิริยะไพบูล’ หรืออิฐเพื่อนสนิทของเขาทำให้คิดภาพไม่ออกเลยว่าจะเป็นอย่างไร เพราะอนุกูลเป็นคนเข้มงวดเจ้าระเบียบและเผด็จการ

ส่วนน้องสาวเขานั้นดื้อรั้น ไม่ชอบฟังคำสั่งใคร ถึงแม้จะมีความอ่อนหวานอยู่บ้างแต่ก็นานๆ ทีที่จะได้เห็น แต่ว่าวันนี้น้ำหวานมาแบบสาวเปรี้ยวเลยทำให้เขากุมขมับไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหน พลางคิดว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่านะที่ให้สองคนนี่มาเจอกัน เมื่อน้ำหวานไม่ตอบอะไรน้ำไนล์จึงพาที่ห้องประธานบริษัท

“ติดต่ออะไรค่ะ”

“ผมมาหาอนุกูล” น้ำไนล์ตอบคำถาม เขาไม่แปลกใจที่เลขาฯ สาวไม่รู้จักเพราะน้ำเหนือเป็นหุ้นส่วนของที่นี่และเขาก็ไม่ค่อยได้มา

คำตอบของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่มีความสูงถึงหกฟุต ทำให้ผู้เป็นเลขาฯ เงยหน้ามองผู้มาใหม่อย่างพิจารณาก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย

“นัดเอาไว้หรือเปล่าคะ”

หญิงสาวถามออกมาอย่างสงสัยเพราะว่าไม่มีในใบรายงานว่าเช้านี้จะมีหนุ่มหน้าตาดีและสาวสวยแสนเปรี้ยวมารอพบ

“ไม่ทราบคุณชื่ออะไรคะ”

“น้ำไนล์”

เลขาฯ สาวยังถามออกมาอย่างสุภาพ แต่เมื่อได้รับคำตอบจากชายหนุ่มแล้ว เธอจึงกดเครื่องติดต่อภายใน เพื่อเรียนให้ประธานรับทราบ ก่อนจะอันเชิญหนุ่มสาวเข้ามาในห้องเมื่อได้รับคำอนุญาตแล้ว