เกมมายาพิศวาสรัก

กริ๊งๆๆๆ

เสียงนาฬิกาปลุกดังก้องกังวานทั่วห้องสีชมพู ซึ่งมีหญิงสาวสวยคนหนึ่ง นั่งนิ่งอยู่กับเตียงนอนสีชมพูเช่นเดียวกับสีห้องนอนของเธอ แววตาของเธอเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ทั้งๆ สิ่งที่มองไปนั้นเป็นเพียงผนังห้องเท่านั้น เมื่อเวลาผ่านมาเนิ่นนาน นาฬิกาปลุกยังคงทำหน้าที่ของมัน จนเจ้าตัวเริ่มรู้สึกตัวเธอจึงหันไปปิดมันเบาๆ เพื่อตัดปัญหาสิ่งที่รบกวนจิตใจ

แต่ก็ยังไม่มีทีท่าจะลุกจากเตียงนอน เพราะยังนั่งนิ่งเหมือนหุ่นขี้ผึ้ง มีเพียงแววตาและน้ำใสๆ ไหลลงมาที่แก้มเท่านั้น ที่บ่งบอกว่าเธอยังเป็นมนุษย์ ใครๆ อาจสงสัยว่าทำไมสาวสวยคนนี้มานั่งเป็นมิวสิกนางเอกที่รับบทเศร้า แต่นั้นเป็นเรื่องจริงที่ไม่มีบทละครใดๆ มาข้องเกี่ยว เมื่อเธอนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อเย็นวานนี้

ผัวะ!!!

“โอ๊ย... ยัยบ้านี่เธอกล้าต่อยฉันเหรอ?”

เสียงโหวกเหวก ที่บ่งบอกอารมณ์เดือดของชายหนุ่มหน้าตาจัดว่าดี ตะโกนขึ้นอย่างหมดความอดทน แต่ขอบอกว่า สาวเจ้าที่เป็นคนลงมือต่อยต้องใช้คำว่า ‘ยิ่งกว่าหมดความอดทน’ เธอท้าวเอวด้วยใบหน้าถมึงทึงจนความสวยของเธอลดลงไปกว่าครึ่ง คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นรับกับนัยน์ตากลมโต ที่จ้องมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า อย่างกับจะเผาผลาญให้ไหม้เกรียมอยู่รอมร่อ เธอจึงจัดไปอีกชุดสนองอารมณ์ขุ่นมัวและความเสียใจของตัวเองเพื่อเขาโดยเฉพาะ

พลั่ก!!!

ร่างสูงของชายหนุ่มทรุดฮวบลงทันทีที่ถูกเข่ากระทุ้งจุดยุทธศาสตร์ ใบหน้าเขาขึ้นสีเขียวอมม่วง เขามองเธอด้วยสายตาเครียดแค้นสุดๆ แต่ตอนนี้ไม่สามารถเปล่งเสียงร้องออกมาได้ เนื่องจากจุกเกินจะเอื้อนเอ่ย

“ธะ...เธอ”

“ทำไม...หรืออยากลองอีกฮะ”

“นี่เธอทำรุนแรงเกินไปแล้วนะ”

สาวสวยหน้าหวานร้องออกมาเสียงหลง ก่อนจะรีบประคองแฟนตัวเองที่พ่วงแฟนชาวบ้านด้วย ขึ้นมาอย่างทุลักทุเล ยิ่งเห็นภาพบาดตาบาดใจอย่างนี้แล้ว หญิงสาวเจ้าของเข่าถึงกับเดือดจัด

“ฉันทำรุนแรงตรงไหน มันยังน้อยไปกับสิ่งที่ไอ้หมอนี่มันทำกับฉัน” หญิงสาวเถียงกลับด้วยใบหน้าแดงก่ำ และมองทั้งคู่ด้วยความเจ็บปวดใจ

“ฉันทำอะไรเธอฮะ? อ๋อ... เห็นฉันเลือกเชอร์รี่เธอก็เลยหึงใช่ไหม ก็เพราะเธอมันป่าเถื่อนอย่างนี้ไงเล่า ผู้ชายเขาถึงทนเธอไม่ได้” ชายหนุ่มต่อว่าหญิงสาวตรงหน้า โดยไม่สนใจความรู้สึกของอีกฝ่ายว่ารู้สึกอย่างไร รู้เพียงแต่ว่าวันนี้เขาต้องเลิกกับผู้หญิงคนนี้ให้ได้

“ว่าไงนะ นายหาว่าฉันป่าเถื่อนอย่างนั้นเหรอ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย”

“ก็ใช่น่ะสิ เธอคิดว่าสวยแล้วไง ที่ฉันยอมคบกับเธอก็เพราะเพื่อนฉันท้าพนันเอาไว้ต่างหาก ป่าเถื่อนอย่างเธอจ้างให้ฉันยังไม่เอาเลย คิดเหรอว่าฉันไม่รู้ว่าเธอแกล้งทำเป็นเรียบร้อยเวลาอยู่ต่อหน้าฉันน่ะ ต้องอย่างเชอร์รี่แฟนใหม่ฉันนี่ ทั้งเรียบร้อย อ่อนหวาน และว่านอนสอนง่าย ผู้หญิงแบบนี้แหละที่ผู้ชายต้องการ ไม่ใช่ดีแต่สวยอย่างเธอ และยังหวงเนื้อหวงตัวไม่มีความน่าพิศวาสเลยสักนิด”

เธอมองชายหนุ่มตรงหน้า และยัยเชอร์รี่อย่างเจ็บแค้นใจ ก่อนจะขบกรามแน่น เพื่อข่มอารมณ์ที่มันพุ่งสูงจนฉุดไม่อยู่ ก่อนที่จะลงมือฆ่าคนเพราะอารมณ์ชั่ววูบ

“นาย...ดูถูกฉันมากไปแล้วนะ”

“ก็เพราะฉันดูถูกนะสิ ถ้าฉันดูผิดนะ ป่านนี้คงมีคนมารุมจีบเธอเต็มแล้วล่ะ แต่อย่างว่าแหละนะ คนอย่างเธอคงไม่มีปัญญาทำให้ผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่างมารักเธอได้หรอก”

“ได้...นายจำไว้ให้ดีว่าคนอย่างฉัน ก็ทำให้คนที่เพียบพร้อมทุกอย่างมารักฉันได้ และฉันคนนี้แหละจะทำให้คนอย่างนาย ไม่มีงานทำ และแม้แต่ที่ซุกหัวนอนก็จะไม่มีนาย ‘ธีรพัฒน์ ทัศนกูล’”

นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอมานั่งซึมเศร้าเสียใจ ที่ไปหลงคารมผู้ชายเฮงซวยคนหนึ่ง และก็เสียดายเวลาหนึ่งปีที่คบกับผู้ชายมักง่ายคนนั้น

แต่ที่หน้าเจ็บใจ คือเธอหลงรักไอ้บ้านั้นไปเต็มๆ มันก็เลยทำให้เธอทั้งรักทั้งแค้น มิหนำซ้ำไอ้บ้านั่นหาว่าเธอเสแสร้งแกล้งทำเป็นเรียบร้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ทั้งๆ ที่เธอพยายามแสดงให้เห็นว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งนิสัยของเธอ ว่าก็ไม่ได้แข็งกร้าว ดื้อรั้น และป่าเถื่อนเสมอไป แต่ที่ต้องทำอย่างนั้นเพราะไม่ต้องการให้คนรอบข้างมาเป็นห่วงเธอ

ถ้าเธอแสดงความอ่อนแอออกมา นั่นหมายถึงเธอต้องมีบอดี้การ์ดตามติดเหมือนเงาตามตัว เพราะเป็นลูกสาวคนเล็ก ของตระกูลพิบูลไพศาลที่เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของเมืองไทย และมีกิจการที่อยู่ต่างประเทศอีกมากมาย แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลพิบูลไพศาล เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธออยู่ที่หอพักตลอด แล้วจะกลับบ้านเฉพาะวันอาทิตย์เท่านั้นตามกฎของพ่อและแม่ที่ให้ไว้

แต่วันนี้เป็นวันที่เธอพาหัวใจที่บอบช้ำกลับบ้านด้วยน้ำตา ความอ่อนแอที่ไม่เคยแสดงออกกลับเผยออกมาอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ เมื่อเธอต้องอกหักรักคุดเสียแล้ว ในเมื่อคนที่รักหาว่าเธอป่าเถื่อนจึงทำให้ทั้งรักทั้งแค้น และต่อไปนี้ผู้หญิงเซอร์ๆ คนนี้จะไม่มีอีกแล้ว!