บทที่ 2.4

ในห้องนอนหนึ่งเดียวภายในกระท่อมไม้ไผ่ เตียงนอนย่อมต้องเป็นของนาง แคร่ไม้จึงกลายเป็นเตียงนอนของอาซาน หญิงสาวใช้ไม้ไผ่สานขึ้นเป็นฉากกั้นหน้าเตียง

“นั่งลงสิ” นางชี้ที่เก้าอี้ เขานั่งลงโดยดี หญิงสาวเดินไปนั่งลงด้านหลังของเขา เริ่มตัดไหมที่นางใช้เย็บแผลบนแผ่นหลังของเขา บาดแผลลึกทั้งยังยาวดูน่ากลัวมาก เห็นอีกครั้งยังไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นแผลที่นางเคยเย็บให้เขา ทั้งยังเย็บเปล่าๆ ไม่มียาชา แถมนางยัง...ไม่ใช่หมอ

จะว่าไปที่ต้องเอ่ยปากชมก็คือเขา แผลที่เกือบเอาชีวิตผู้คนเช่นนี้ยังไม่สามารถทำอะไรเขาได้ คนผู้หนึ่งจะต้องแข็งแกร่งมากเพียงใดกันนางสงสัยจริงๆ

ตอนกำลังพันแผลนางสังเกตเห็นว่าหลายครั้งที่เขาเผลอกลั้นใจ อาจเพราะนางเข้าใกล้เขามากเกินไป อยู่ใกล้กันนานเกินไป...

“เอาละเสร็จแล้ว อาซาน...หายใจได้แล้ว”

เขากระแอมเสมองไปทางอื่น

“ต้องพันแผลเอาไว้ก่อน มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย กันแมลงด้วย ระวังอย่าเพิ่งให้โดนน้ำ”

“ขอบคุณ” เขาพูดเสียงเบารีบสวมเสื้อ

“นึกอะไรออกบ้างแล้วหรือยัง” นางนั่งลงรินชาให้ตัวเองจากนั้นส่งให้เขาจอกหนึ่ง

เขาส่ายหน้า “แต่ข้า...อ่านออกเขียนได้”

หญิงสาวเลิกคิ้วจากนั้นลุกขึ้นไปเปิดหีบ ตำราปรัชญาถูกหยิบมาเล่มหนึ่ง เขารับไปเมื่อนางยื่นให้ จากนั้นเริ่มอ่านหน้าที่เปิดเจอ “...ข้าราชบริพารที่ได้รับการแต่งตั้งจากพระมหากษัตริย์ ต้องปฏิบัติตามบรรทัดฐานของประเพณี ข้าราชบริพารรับใช้พระมหากษัตริย์ด้วยความจงรักภักดี ต้องป้องกันไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดต่อพระมหากษัตริย์ กำจัดและโค่นล้มทรราช”

ขงจื้อกล่าวเอาไว้เรื่องความจงรักภักดี...

ซูเหยียนเล่อมองเขานิ่ง เขามีท่าทีคล้ายไม่สบายใจขึ้นมา “ทำไมหรือ” นางถาม

“ข้า...ไม่ใช่คนไม่ดี”

นางหลุดขำ “เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น”

“ข้า...ท่านลุงชุยบอกว่าในวันหน้าไม่ว่าข้าจะจำได้หรือไม่ได้ ข้าไม่อาจทำร้ายผู้มีคุณที่ช่วยชีวิต ไม่อาจทำร้ายท่าน ไม่อาจทำร้ายคนในหมู่บ้าน ข้าไม่มีทางทำเช่นนั้นแน่นอน”

นางพยักหน้า “เช่นนั้นจงจำประโยคนี้ที่เจ้าพูดออกมาให้ดี วันหน้าต้องทำตามที่พูด” แม้พูดแบบนั้นแต่นางเองก็มั่นใจว่าเขาไม่ใช่คนไม่ดี ยิ่งมั่นใจกว่าว่าเขาเป็นคนแคว้นเยวี่ย ไม่ใช่ชนเผ่าโยวโจวที่หลงทางมา บางทีเขาอาจเป็น...ทหาร?

...คงไม่ใช่ทหารหนีทัพกระมัง อยู่ๆ นางก็กังวลเรื่องใหม่ขึ้นมา

เช้าวันนี้หิมะตกหนักทุกคนไม่มีใครออกจากบ้านเพราะกลัวอันตราย หญิงสาวกำลังนึ่งหมั่นโถวกับโจ๊กปลาที่เมื่อวานอาซานได้มาจากการตกปลาใต้พื้นหิมะ ท่านลุงชุยมาตะโกนเรียกตอนบ่ายคล้อย ทั้งสองหายออกไปนานมากกว่าจะกลับมาก็เย็นย่ำ ได้ปลามาคนละสามตัว แบ่งให้ท่านป้าหูข้างบ้านไปตัวหนึ่ง ท่านน้าอวี้ที่กำลังตั้งครรภ์อีกหนึ่ง นางเก็บไว้ต้มโจ๊กตัวเดียว

เห็นอาซานกินโจ๊กเป็นถ้วยที่สอง หมั่นโถวสามลูก ซูเหยียนเล่อมองเขา “เอาอีกมั้ยยังมีนะ ข้ากินไปแล้วสองถ้วย หมั่นโถวข้าจะแบ่งไปให้ท่านลุงชุย”

“ข้าเอาไปเอง”

“เช่นนั้นก็ได้” นางยิ้มจากนั้นใช้ผ้าห่อหมั่นโถวสี่ลูกส่งให้เขา “ส่งแล้วรีบกลับมา หิมะตกหนักมาก”

“ได้” เขาตอบรับจากนั้นวิ่งเหยาะๆ ออกไป

ตอนกำลังทำความสะอาดในครัวก็มีเสียงตะโกนดังโหวกเหวก ซูเหยียนเล่อโผล่หน้าออกไปดูแต่จับใจความไม่ได้ นางกำลังจะเดินกลับเข้าไปในห้องก็มีเสียงคนวิ่งเข้ามา

“เราต้องไปแล้ว!” อาซานวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

“เกิดอะไรขึ้น”

อาซานปราดเข้าไปในห้องนอน คว้าผ้านวมของนาง ของเขา จากนั้นมัดเข้าไปในห่อผ้า วิ่งกลับเข้าไปในครัว ใช้ผ้าห่อหมั่นโถวทั้งหมด โยนเนื้อแห้งที่มีใส่เข้าไปด้วย เขาคว้าถุงข้าวสารวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอน กระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ ซ่อนถุงข้าวสารเอาไว้บนหลังตู้ ใช้เสื้อผ้าคลุมๆ เอาไว้