ฮูหยินไร้ทำเนียบ

เสียงคำรามพร้อมกับฟ้าแลบแปลบปลาบ สร้างความหวาดหวั่นให้กับผู้คนในหมู่บ้านเฉิงอินเป็นอย่างมาก กลางดึกของค่ำคืนที่หนาวเหน็บ ฝนกลับเทกระหน่ำราวกับท้องฟ้ากำลังพิโรธ สายลมโหมกรรโชก สายฝนซัดสาดฝาผนังของบ้านจนเกิดเสียงอันน่าขนลุก

ในกระท่อมหลังหนึ่งท้ายหมู่บ้านเงียบงันไร้ซึ่งเสียงใดๆ คราแรกหัวหน้าหมู่บ้านอยากออกไปดูหน่อย เนื่องจากกระท่อมหลังนั้นทั้งเก่าทั้งโกโรโกโส ผู้มาอยู่ใหม่มีเพียงหญิงสาวแปลกหน้าที่ดูแล้วคงไม่รู้จักวิธีเอาตัวรอด...

ฝนเทลงมาจนเปียกปอนทุกหย่อมหญ้า เสียงฟ้าคำรามดังต่อเนื่องไม่หยุด จนแล้วจนรอดผู้ที่คิดจะก้าวขาออกจากบ้านจึงได้แต่เปลี่ยนใจ หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้านอันอบอุ่น มุดเข้าไปใต้ผ้านวม บอกตัวเองว่าฝนหยุดแล้วจึงจะออกไปดู

...เห็นแก่คุณธรรมในใจเขาจะออกไปดูเสียหน่อย

แต่จนแล้วจนรอดเขากลับผล็อยหลับไปเพราะฝนนั้นไม่มีท่าทีว่าจะหยุดตก

กระท่อมท้ายหมู่บ้านพื้นที่โดยรอบกว้างขวางใหญ่โต ถึงอย่างนั้นเพราะไม่มีผู้ใดมาดูแล ไม่เคยมีใครเข้ามาอยู่อาศัยมานานหลายปี สภาพจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่อาศัย

มองเข้าไปด้านในเพราะสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบ สตรีนางหนึ่งกำลังพยายามจุดเทียนด้วยท่าทีทุลักทุเล เสียงไอดังขึ้นถี่ๆ กระทั่งหญิงสาวจุดเทียนได้ในที่สุด นางนั่งลงจากนั้นมองไปรอบๆ จดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ ลายมืองดงามอ่อนช้อย อักษรที่เขียนจากพู่กันด้ามเล็ก ตัดพ้อชีวิต ตัดพ้อผู้คน กระทั่งต่อว่าฟ้าดินที่ไม่ยุติธรรมกับนาง...

...ตัวข้าแซ่ซู มีนามว่าเหยียนเล่อ

ตัวข้าเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของปราชญ์ซู ซูอวี้ ในปีที่บิดาของข้าได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นปราชญ์หลวงของแคว้นเยวี่ย ข้าได้แต่งเข้าตระกูลเซี่ย เป็นฮูหยินน้อยแม่ทัพเซี่ย เซี่ยป๋ออวิ๋น ทว่ายังไม่ทันได้เข้าห้องหอ แม้แต่ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวก็ยังไม่ทันได้ถูกเปิด สามีก็มีอันต้องถูกเรียกตัวเข้าประจำการยังชายแดน

สามีไม่อยู่ ข้ากลายเป็นฮูหยินที่แม่สามีไม่รัก คนในจวนตระกูลเซี่ยรังเกียจ ซ้ำร้ายบิดามาจากไปกะทันหันไม่ได้ร่ำลา ไม่ทันพบหน้า

ยังไม่ทันได้ถึงเดือนข้าได้รับใบหย่าจากสามีที่อยู่ชายแดน แม่สามีบอกว่าเขาส่งมาด้วยตัวเอง ส่งมาให้ข้าแล้วบอกให้ข้าออกไปจากจวน นางยังยึดสินเดิมและจงใจส่งข้ามายังที่ห่างไกล โชคร้ายของข้ายังไม่จบสิ้น ทรัพย์สินที่มีติดตัว สาวใช้ที่ออกเรือนมากับข้า เติบโตมากับข้า ยังทอดทิ้งข้าและขโมยข้าวของไปแทบหมดสิ้น ชีวิตนี้ของข้าหมดแล้วซึ่งความอาลัย

ได้โปรดเถิด...ผู้ที่มาเห็นจดหมายฉบับนี้ ข้าไม่ได้หวังงานศพยิ่งใหญ่ ขอเพียงหลุมศพในสถานที่เงียบๆ ห่างไกลจากความวุ่นวาย

แต่ท่าน...ช่วยร้องเรียนใต้เท้าฝาง ส่งจดหายฉบับนี้ให้เขา เขาจะช่วยทวงความยุติธรรมให้ข้า ข้ามีเงินใต้หมอนเหลืออีกเล็กน้อย มีเครื่องประดับอีกส่วนหนึ่งในกล่องไม้ และโฉนดที่ดินของบ้านหลังนี้ ถือเป็นสิ่งตอบแทนที่ช่วยข้าเหลือครานี้

ชีวิตนี้ของข้าไร้คนแยแส สวรรค์ไม่เมตตา ได้รับความอยุติธรรมแต่กลับไม่มีใครกล้าออกหน้า ดังนั้นจึงได้แต่ใช้ความตายเรียกร้องความเป็นธรรมให้ตัวเอง

ลงนาม...ซูเหยียนเล่อ

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองขื่อคานของกระท่อมที่ยังมีริ้วผ้าขาวผูกอยู่ โชคดีที่ร่างนี้ดิ้นรนจนหล่นลงมา หรือจริงๆ อาจจะไม่ใช่โชคดีเพราะนาง...ไม่ใช่ซูเหยียนเล่อ

หยวนเล่อเล่อไม่คาดคิดว่าความตายจะเป็นดังฝันเพียงตื่นหนึ่ง เมื่อครู่ขับรถท่ามกลางสายฝนอยู่ๆ ฟ้าก็ฝ่าลง หญิงสาวตกใจหักพวงมาลัยหลบ ทำให้รถยนต์พุ่งเข้าไปกระแทกขอบสะพาน รถยนต์พลิกคว่ำตกลงมาในแม่น้ำ ตอนที่กำลังดิ้นรนจากเข็มขัดนิรภัย รู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็กลายเป็นว่าที่ดิ้นรนนั้น...ตัวเองกำลังดิ้นรนให้หล่นลงมาจากริ้วผ้าขาวที่ใช้แขวนคอ!!!

ที่ว่าโชคดี...คือซูเหยียนเล่อไม่รู้จักการใช้เงื่อน หาไม่ดิ้นให้ตายก็ไม่มีทางได้ผล โชคร้าย...เจ้าของร่างนี้คงตายไปจริงๆ แล้ว

หญิงสาวมองไปรอบๆ ชะโงกหน้ามองผ่านความมืด สายฟ้ายังคงแปลบปลาบ หมู่บ้านที่ห่างไกลความเจริญนี้ไม่แน่ใจว่าอยู่ส่วนไหนของประเทศ

หญิงสาวเดินกลับไปที่หน้าโต๊ะวางคันฉ่อง กล่องไม้มีเครื่องประดับอยู่จริงๆ แต่รูปร่างของเครื่องประดับนั้นไม่คุ้นตา ปิ่นปักผมเงิน ดอกไม้หยก กำไลหยก ต่างหูอัญมณี ชุดหยกประดับ