บทที่ 2.2

ทว่า...ที่ท่านลุงชุยกล่าวก็ไม่ใช่จะไม่มีเหตุผล ดังนั้นนางจึงตกลงทำตามนี้ ทั้งยังกำชับให้อาซานให้ท่องจำเอาไว้

...เขาเป็นคนเมืองหลวงมาที่นี่เพื่อ...งอนง้อฮูหยิน

ชาวบ้านรู้เพียงหญิงสาวเป็นบุตรสาวของปราชญ์ผู้มีความรู้ รายละเอียดที่เหลือไม่มีใครรู้ หญิงสาวเองก็ไม่เคยแพร่งพรายออกไป

มีเพียงหัวหน้าหมู่บ้านที่รู้จักกับเซี่ยป๋ออวิ๋นเท่านั้นที่รู้เรื่องที่เกิดขึ้น ด้วยเขานั้นได้รับจดหมายติดต่อจากเมืองหลวง ทั้งยังเป็นคนดูแลบ้านและที่ดินรอเจ้าของตัวจริงกลับมา ซึ่งบัดนี้เจ้าของตัวจริงที่มีโฉนดก็คือ...ซูเหยียนเล่อ

ท่านลุงชุยแบ่งเสื้อผ้าบุรุษมาให้สามชุด แม้ชายหนุ่มสวมได้ไม่พอดีเพราะเขาตัวสูง ถึงอย่างนั้นก็นับว่าแก้ขัดไปได้ แถมบางครั้งท่านลุงชุยก็มาช่วยดูบาดแผลให้ ลดความอึดอัดระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาวลงไปได้เยอะ

“อาจารย์เล่อเล่อ! ในห้องของท่านมีบุรุษอยู่ด้วย!!” เสียงตะโกนของเสี่ยวอู๋ทำให้ผู้คนหันมามองนาง

หญิงสาวถอนหายใจ “เขา...เป็นสามีของข้าเองเจ้าค่ะ เพิ่งมาถึงวันก่อนเขาล้มป่วยเพราะไม่คุ้นกับอากาศหนาว หากเขาหายดีจะพาออกมาแนะนำให้พวกท่านได้รู้จักนะเจ้าคะ”

“ข้าว่าแล้ว! นางรวบผมอย่างสตรีที่ออกเรือน เขาสำนึกได้แล้วจึงมาตามเจ้ากลับเมืองหลวง? สตรีที่ดีงามเช่นนี้เขายังจะหาที่ใดได้ มีคนอย่างเจ้าเป็นฮูหยินโชคดีไปสิบชาติ ทั้งงดงาม ทั้งอ่อนหวาน แถมจิตใจดี ข้ายังคิดว่าเขาโง่งมที่ปล่อยให้เจ้าอยู่ที่นี่เพียงลำพัง”

“นั่นสิ ข้าต้องดูเสียหน่อยว่าเขาเป็นบุรุษเช่นไร ปล่อยฮูหยินออกมาตกระกำลำบาก เห็นชัดว่าเป็นคนจิตใจไม่มั่นคง”

“เอาละๆ ไว้เขาหายดีแล้วค่อยสั่งสอน วันนี้รับตัวลูกๆ กลับบ้านไปได้แล้ว อีกเดี๋ยวเย็นย่ำอากาศจะหนาวเหน็บกว่านี้ เล่อเล่อข้ามีปลามาฝากไว้ต้มน้ำแกงให้สามีเจ้า”

“จริงสิข้าลืมไปเลย ข้ามีเกาลัดมาด้วย”

“ได้ยินมาว่าเขามากะทันหัน ไว้ข้าเอาชุดเก่าของสามีข้ามาให้ก็แล้วกัน”

“ไม่สบายมียาแล้วหรือ บ้านข้ามีสมุนไพรแก้ไข้เดี๋ยวกลับไปเอามาให้ เจ้าเคี่ยวให้เหลือน้ำสักถ้วย รับรองดื่มแล้วพรุ่งนี้หายทันที”

แม้ปากบอกจะสั่งสอนแต่พอรู้ว่าสามีของนางไม่สบาย ทุกคนก็ล้วนแสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างจริงใจ ซูเหยียนเล่อรู้สึกว่านางข้ามภพมาอยู่ที่นี่...ดีจริงๆ หญิงสาวหันไปมองท่านลุงชุย เขายิ้มให้จากนั้นนำรองเท้าคู่หนึ่งมายื่นให้ “ของข้าเองไม่ได้ใช้แล้ว ใหญ่เล็กไปก็ให้เขาลองเผื่อใช้ได้”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

“อาจารย์ข้ากลับก่อนนะขอรับ”

“ได้ พรุ่งนี้อย่าลืมท่องบทที่ข้าให้เป็นการบ้าน”

“ได้ขอรับ”

“ข้าก็จะท่องนะเจ้าคะ”

“ได้ พรุ่งนี้ใครท่องได้อาจารย์จะให้รางวัล”

เด็กๆ ต่างพากันดีใจที่จะได้รางวัล มองเด็กๆ เดินตามบิดามารดากลับไป ท่านลุงชุยยิ้ม “ได้เรียนเขียนอ่าน ทั้งยังมีคนคอยดูแลตอนพวกผู้ใหญ่ออกไปทำงาน ดีจริงๆ มีเจ้ามาอยู่ที่นี่ ดีจริงๆ”

หญิงสาวอมยิ้ม “ข้าก็ดีใจที่ได้มาอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ”

“เอาละข้ากลับก่อน อีกเดี๋ยวพวกเขากลับมาให้อะไรเจ้าก็ต้องรับไว้เข้าใจหรือไม่”

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

“อืมข้ากลับก่อน”

“เดินดีๆ นะเจ้าคะ”

ตอนหันกลับมาก็พบว่าชายหนุ่มยืนมองนางอยู่ที่ประตู เขาบาดเจ็บหนักมากแต่ก็ฝืนตัวเองลุกขึ้นเดินออกมา

นางขมวดคิ้วมองใบหน้าแดงก่ำของเขา จากนั้นชี้มือ “สุขา...อยู่ด้านนั้น” กลั้นมาทั้งวันในที่สุดก็ไม่ไหวสินะ ทั้งยังไม่กล้าถามนางด้วย...

เขาใช้ไม้ค้ำที่นางให้วันที่พาเขากลับมา เดินตรงไปที่สุขา ซูเหยียนเล่อกลั้นขำ ...คนหล่อเขินอายเพราะอยากเข้าสุขา? เรื่องขบขันแบบนี้ไม่ใช่นางจะเห็นได้บ่อยๆ ฮ่าๆๆ