บทที่ 1.5

เขายังมีลมหายใจเพราะหน้าอกยังกระเพื่อมเป็นจังหวะ ชายหนุ่มพยายามลืมตามองนาง “นะ...น้ำ”

ก็นับว่าพูดภาษาเดียวกัน ดังนั้นซูเหยียนเล่อจึงประคองเขาขึ้นนั่ง นำน้ำไปจ่อริมฝีปาก เขาดื่มอย่างตะกละตะกลาม เหลือบมองนางแวบหนึ่ง ทว่าหญิงสาวกลับตกตะลึงเมื่อชักมือที่ช่วยประคองเขากลับมา

ละ...เลือด!!!

ไม่แค่เปื้อนมือและแขนนาง แต่บนพื้นที่เขานอนเลือดแดงฉานส่งกลิ่นคาวคลุ้ง แผ่นหลังของเขาดูเหมือนจะมีแผลลึกมาก

“ท่าน...เดินไหวหรือไม่ หิมะกำลังจะตก”

ปล่อยเอาไว้คงมีแค่ทางตายเท่านั้น เขาไม่มีทางเดินลงเขาไปได้ด้วยตัวเอง ชายหนุ่มส่ายหน้ากลืนน้ำลายจากนั้นมองนาง

สายตาของเขาทำให้นางถอนหายใจ เขาไม่ได้ขอร้องนาง ไม่ได้ส่งเสียง แต่มองนางด้วยสายตาอ้อนวอน

ซูเหยียนเล่อมองสบดวงตาคม ใบหน้าหล่อเหลาล่อลวงนั้นทำให้นางสบถกับตัวเองเบาๆ “เห็นแก่ความหล่อของนาย...”

เห็นคนตายแล้วไม่ช่วยก็ไม่ใช่หญิงสาว ดังนั้นหากจะหาเหตุผลที่ตัวเองช่วยเขา ก็คงเป็นเพราะเขาหล่อเหลานี่ละ!!!

ไม้ไผ่ที่ตัดเอาไว้ถูกทิ้งที่เดิม หญิงสาวเดินไปคว้าไม้ง่ามตัดออกมาแค่พอดียื่นให้เขาถือ “ช่วยตัวเองด้วย ข้าแบกท่านลงเขาไม่ไหวหรอก พร้อมกันนะ หนึ่งสอง สาม!!”

นางให้เขาใช้ไม้ค้ำข้างหนึ่ง ส่วนตัวเองก็ช่วยประคองเขาให้ยืนขึ้น ทุลักทุเลจนเหนื่อยหอบ ในที่สุดก็เดินมาจนถึงครึ่งทาง แต่...หิมะโปรยลงมาแล้ว

“นั่นบ้านของข้า อดทนหน่อยเดินช้าๆ อย่าหยุดเดินเป็นอันขาด”

เสียงหอบของทั้งสองดังประสาน ความเหน็ดเหนื่อย ความหนาวเหน็บกับหิมะที่ตกหนักเรื่อยๆ กระท่อมไม้ไผ่อยู่ข้างหน้าอีกไม่ไกลแล้ว เขาเองก็เดินไปข้างหน้าอย่างอดทน ไม่พูด ไม่ส่งเสียง

เรี่ยวแรงที่มีคล้ายถูกดึงมาใช้จนหมด กระทั่งนางบอกให้นั่งลง เขากลับฟุบลงไปบนแคร่ไม้ไผ่ “นี่!!”

ซูเหยียนเล่ออุทานออกมาด้วยความตกใจ ลมหายใจของเขายังมีอยู่ ดังนั้นหญิงสาวจึงรีบไปก่อไฟต้มน้ำ ตอนวิ่งกลับมาก็ลอกคราบเขาออก...

จำเป็นจริงๆ เพราะต้องทำแผล นางกระซิบบอกตัวเอง ตาก็เอาแต่เหลือบมองมัดกล้ามหนั่นแน่นของเขาไม่หยุด ชื่นชมว่ารูปร่างของเขาดีมาก ออกกำลังกายอย่างไรจึงสูงใหญ่ทว่าก็ไม่ได้กำยำน่ากลัว มองจากภายนอกเหมือนผอมแห้งด้วยซ้ำ แต่พอถอดเสื้อเขากลับเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ดูสมส่วน

อะแฮ่ม...กลับมาที่บาดแผลคนเจ็บ!

หญิงสาวใช้น้ำร้อนเช็ดบาดแผลให้เขา แผลที่หลังเลือดออกมาก ล้างแผลเสร็จจำเป็นต้องเย็บ นางไม่เคยหรอกแต่ก็เคยฝึกเย็บผ้ากับท่านป้าหู นางจึง...เย็บแผลที่แผ่นหลังของเขาทั้งแบบนั้น!!!

ประสบการณ์จากโลกเดิมยี่สิบเจ็ดปีไม่ได้สูญเปล่าจริงๆ ซูเหยียนเล่อมองสองมือของตัวเองที่สั่นเทา หลังเย็บแผลและทำความสะอาดแผลของชายหนุ่มจนเสร็จ

บาดแผลที่แผ่นหลังสดใหม่ ทว่าบนตัวของเขาก็ยังมีบาดแผลเก่าๆ ที่ทั้งหายแล้วและยังไม่หายหลายแห่ง ตามเนื้อตัวมีร่องรอยแผลขูดขีด

มือหยาบกระด้างโดยเฉพาะมือขวา อีกทั้งที่ง่ามนิ้วโป้ง ท้องนิ้วชี้และนิ้วกลางหยาบแข็งสากระคาย คล้ายคนเคย...จับดาบ??

“ใบหน้าแบบนี้เหมาะจะเป็นบัณฑิตมากกว่า คงไม่ใช่...ทหารหรอกมั้ง?” นางส่ายหน้าไล่ความคิดแปลกๆ ออกไป สายตามองหาเสื้อผ้าที่จะสวมให้เขาแทนชุดหนังสัตว์

แต่ว่า...หญิงสาวมีเพียงชุดผ้าฝ้ายของตัวเอง อีกทั้งขนาดก็ไม่มีทางที่เขาจะสวมได้ ที่ทำได้คือห่มผ้าคลุมทับให้เขา จะอย่างไรก็ต้องคอยระวังไม่ให้เขาเป็นไข้ อีกทั้งยังต้องเช็ดตัว ยังดีที่เขามีกางเกงตัวในสวมเอาไว้นอกจากเสื้อกางเกงที่เย็บจากขนสัตว์

...แฮ่ม หรือนางควรเสียดายดี

ยาสมานแผลหมดแล้ว แถมยานั้นก็มีน้อยนิดเพราะนางเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉิน ผ้าผันแผลก็ใช้ผ้าสะอาดผืนหนึ่งของนางที่ใช้เป็นผ้าเช็ดหน้า ด้านนอกหิมะตกหนักมากอากาศหนาวเย็น

ที่ทำได้ตอนนี้ก็คือ...ขอให้เขามีชีวิตรอดจนถึงพรุ่งนี้