บทที่ 11 ซาลาเปาไส้เนื้อ

“จุ๊จุ๊ โจรสมัยนี้ล้วนแต่พูดมีเหตุมีผลอย่างฉะฉานขนาดนี้แล้วหรือนี่?” ยี่ชิงหัวเราะเยาะซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซุนเสี่ยวฮวา เป็นหญิงสาวในหมู่บ้าน และความสัมพันธ์ที่มีกับยี่ชิงก็ยังนับว่าไม่ได้แย่อะไร สาเหตุหลักเป็นเพราะนางอายุน้อยกว่าไม่กี่ปี และชอบเข้ามาใกล้ชิดยี่ชิง

แม้ว่า ยี่ชิง จะไม่ใช่คนที่ชอบใกล้ชิดกับผู้คน แต่นางก็จะไม่ทำร้ายคนที่ทำดีกับนาง ประกอบกับซุนเสี่ยวฮวามักจะมาส่งผักกวางตุ้งจำนวนหนึ่งเป็นต้นมาให้นาง และนางก็อายเกินกว่าจะขับไล่คนออกไปเช่นกัน พอไปมาหาสู่บ่อยครั้งเข้าก็นับว่าคุ้นเคยกันดี

ยี่ชิงอาศัยการรักษาโรคให้ผู้คนอยู่ในหมู่บ้านเพื่อเลี้ยงปากท้อง ทุกคนต่างก็รู้เรื่องนี้ดี

แต่ซุนเสี่ยวฮวากลับรู้เรื่องมากกว่าคนอื่นเล็กน้อย ซึ่งนางรู้ว่าทักษะทางการแพทย์ของยี่ชิงนั้นมีดีกว่าที่นางได้แสดงออกมาให้เห็นมาก

นายท่านหลี่ที่ปลดเกษียณท่านหนึ่งได้มาอาศัยอยู่ในเมืองแล้ว ว่ากันว่าเมื่อก่อนขุนนางจะแสดงความเคารพต่อขุนนางชั้นสามหรือชั้นสี่ ซึ่งเป็นเรื่องที่ยี่ชิง ไม่เข้าใจเลย แต่นางก็มักจะรู้สึกว่ามีส่วนที่พูดเกินจริงอยู่ด้วย แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ท่านนี้ก็เป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลแห่งยุคที่สมควรที่จะได้รับเกียรตินั้นในเมืองนี้แล้ว

เจ้าหลี่มีฝีอยู่ที่แผ่นหลัง เขาจึงตามหาหมอดี ๆ มารักษา ซึ่งรางวัลนั้นก็เพิ่มขึ้นทุกวัน

ซุนเสี่ยวฮวาจึงมาหายี่ชิงและพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจว่า “ยี่ชิง เจ้าไม่ไปลองดูหรือ? คราวที่แล้วย่าของข้าก็เป็นโรคนี้เหมือนกัน เจ้าสามารถรักษาโรคนี้ให้หายในไม่ช้าได้ไหม? เงินหนึ่งร้อยตำลึง นั่นเป็นเงินหนึ่งร้อยตำลึงเชียวนะ!”

ยี่ชิงแสดงออกว่านางไม่ได้สนใจเลย

ซุนเสี่ยวฮวาไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก จึงพูดออกไปว่า “แต่ข้าเห็นว่าเจ้าทำมันได้ง่ายดายมากเลยนะ! แม้ว่ามันจะน่ากลัวไปหน่อยก็เถอะ......”

ยี่ชิงเอาฝีหนองที่อยู่แผ่นหลังออก นางใช้กรรไกรคว้านรากของสิ่งสกปรกที่อยู่ตรงกลางแล้วค่อย ๆ ดึงออกมา แล้วใช้กริชตัดบริเวณที่เชื่อมต่อระหว่างผิวหนังกับบริเวณโดยรอบที่อยู่รอบ ๆ อย่างต่อเนื่อง......

พอดึงสิ่งสกปรกนั้นออกมาแล้ว จากนั้นก็ใช้ยา และเปลี่ยนยา ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือนก็จะหายเป็นปกติแล้ว

ยี่ชิงพูดว่า “ต่อจากนั้นก็มีเรื่องยุ่งยากตามมามากมายเลยนี่”

ต่อมาซุนเสี่ยวฮวาก็ขโมยยามาจากยี่ชิงแล้วไปรักษาให้นายท่านหลี่ด้วยตัวเอง

บางทีฝีมือของนางอาจจะไม่สู้ยี่ชิง แต่เรื่องการดึงฝีนี้ ก็เป็นปัญหาการบาดเจ็บที่ผิวบาดแผล

หลังจากใส่ยาที่ขโมยมาจากยี่ชิงแล้ว แม้ว่านายท่านหลี่จะถูกซุนเสี่ยวฮวากรีดที่แผ่นหลังด้วยลักษณะที่ไม่เหมือนกันเลย แต่หลังจากที่เขาได้พักผ่อนไปแล้วหนึ่งเดือนเขาก็หายดีแล้วเช่นกัน

และในหนึ่งเดือนนี้ ซุนเสี่ยวฮวาดูแลเอาใจใส่อย่างสุดจิตสุดใจ และไม่รู้ว่าด้วยสาเหตุอันใดนางถึงได้เกิด “ประกายไฟแห่งความรัก”กับนายท่านหลี่ขึ้นมาเสียแล้ว

หลังจากที่นายท่านหลี่ได้ประกาศให้ทราบว่าร่างกายฟื้นคืนเป็นปกติแล้ว เรื่องแรกที่เขาทำก็คือยกซุนเสี่ยวฮวาให้เข้ามาอยู่ในจวนด้วย

เงินสินสอดสองร้อยตำลึง ทำให้พ่อแม่ของซุนเสี่ยวฮวากลายเป็นคนที่น่าอิจฉาที่สุดในหมู่บ้านในปีนี้

หลังจากซุนเสี่ยวฮวา ได้ยินคำพูดฉีกหน้าของยี่ชิงแล้ว นางก็กัดริมฝีปากไปมา ทันใดนั้นก็กระทืบเท้าอย่างแรงแลพูดว่า “ข้าก็แค่ยืมยาของเจ้ามาเท่านั้นเอง แถมข้ายังเป็นคนช่วยชีวิตนายท่านของข้ากลับมาด้วยนะ”

ยี่ชิงก้มศีรษะลงและเป่าผงธุลีที่ยาสมุนไพรได้ลงเหลือเอาไว้บนหลังมือที่ขาวผ่องของนางไปมา แล้วพูดด้วยท่าทางเหมืนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มออกมาว่า “เป็นเจ้า ความดีความชอบทั้งหมดล้วนเป็นของเจ้า ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเลย ข้าพูดเช่นนี้ เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิดและไม่สบายใจไปหรอกนะ”

“เจ้า......”

“จริง ๆ แล้ว” ดวงตาของยี่ชิงหรี่ลง แล้วพูดด้วยความหมายที่เสียดสีซึ่งเข้าใจได้โดยไม่ต้องอธิบายว่า “ถ้าอยากจะเป็นคนชั่วร้าย ก็ต้องแสดงเป็นตัวร้ายที่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยวิธีนี้ เจ้าทั้งอยากเป็นโสเภณีทั้งอยากสร้างซุ้มประตูอนุสาวรีย์ ระวังตอนที่สร้างซุ้มประตูจะถูกซุ้มประตูทับตายนะ”

เซียวเถียนคิดว่า จริง ๆ แล้วผู้หญิงคนนี้ก็ยังนับว่าพอจะมีความเกรงอกเกรงใจต่อตัวเองอยู่บ้างนะ

แต่ซุนเสี่ยวฮวาที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ นางก็ช่างทำให้คนรู้สึกน่าขยะแขยงจริง ๆ เช่นกัน

นางขโมยยาของยี่ชิง แต่นางกลับยึดครองผลประโยชน์ไปเสียทั้งหมด

“ยี่ชิง ถึงอย่างไรตอนนี้ข้าก็เป็นอี้เหนียงของตระกูลหลี่แล้ว เจ้าจะพูดกับข้าแบบนี้ไม่ได้นะ!” ในสายตาของซุนเสี่ยวฮวาได้เผยสีสันแห่งความริษยาออกมา

ยี่ชิงหัวเราะเยาะ และเอียงศีรษะมองนาง แล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าตอนนี้เจ้าคงยังไม่ทราบว่าเจ้าอี้เหนียงคือสิ่งใดสินะ ไม่สิ อี้เหนียงไม่ใช่สิ่งของ เป็นแค่ของเล่นเท่านั้น เจ้าเข้าใจคำว่าของเล่นไหม? มันก็เหมือนกับตุ๊กตาดินเหนียวเหล่านั้นที่ข้าซื้อให้เปาจึนั่นแหล่ะ เล่นจนพังแล้วก็ไม่สำคัญ เล่นจนเหนื่อยแล้วก็แค่โยนทิ้งไป......”

“เจ้า......” นางยื่นนิ้วที่เรียวยาวออกมาและชี้ไปที่หน้าผากของซุนเสี่ยวฮวา “ตอนนี้เจ้าก็แค่ของเล่นเท่านั่นแหละ! มาแสร้งทำท่าทางมารยาสาไถอยู่ต่อหน้าข้า ดัดจริต!”

ดูเหมือนว่าซุนเสี่ยวฮวาจะถูกนางแทงใจดำเข้าแล้ว เบ้าตาของนางจึงแดงก่ำ ในขณะที่กำลังมองดูนางด้วยความเกลียดชัง ริมฝีปากของนางก็ขมุบขมิบไปมา และร่างกายของนางก็สั่นสะท้านไปด้วยความโกรธ

แต่ยี่ชิงกลับอารมณ์ดีมาก “เจ้านังของเล่นคนนี้ ตอนนี้เจ้าต้องกลับไปใช้สมองหมูของเจ้าใคร่ครวญดูว่า ทำไมตระกูลหลี่ถึงยอมให้เจ้าเข้าไปอยู่ในบ้าน ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะเจ้าสามารถรักษาโรคได้หรือ? ครั้งนี้เป็นฝี ครั้งต่อไปจะเป็นอะไรล่ะ? ข้าขอให้เจ้ายังสามารถพบเจอคนที่มีตาหามีแววไม่และบังเอิญมีความสามารถจนทำให้เจ้าต้องขุดหลุมดักได้เช่นนี้อย่างข้านะ”

เซียวเถียนคิดว่า เมื่อผู้หญิงคนนี้โหดร้ายขึ้นมา แม้แต่ตัวเองก็ยังด่าได้เชียวหรือนี่

จากนั้นก็ซุนเสี่ยวฮวาหันหลังกลับและเดินจากไปในขณะที่กำลังร้องไห้อยู่เสียแล้ว

ยี่ชิงได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ นางจึงปรบมือไปมา และยิ้มด้วยดวงตาที่โค้งงอเหมือนพระจันทร์เสี้ยว

ในขณะที่นางกำลังหันหน้าไปมองเซียวเถียนที่ทำท่าเหมือนคิดอะไรอยู่ นางก็โน้มตัวไปข้างหน้า สบตากับเขาไปตรง ๆ ด้วยดวงตาที่กลมโต ดวงตาของนางแวววาวและกลอกกลิ้งไปมา “เจ้าคิดว่าข้าชั่วร้ายจนถึงขีดสุดแล้วใช่หรือไม่?”

“ทำไมเจ้าถึงพูดถึงตัวเองเช่นนี้ล่ะ?”

“รูปลักษณ์และสไตล์ของซุนเสี่ยวฮวานั้น เหมือนดอกไม้สีขาวดอกเล็ก ๆ ที่เดียวดายละโลกไว้เบื้องหลังดอกหนึ่งที่สุด พวกผู้ชายส่วนใหญ่จึงมักจะหลงอุบายนี้ของนาง” ยี่ชิงยิ้มโดยเห็นฟัน ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย และยิ้มแบบไม่จริงใจอย่างมีมาตรฐาน แล้วพูดว่า “ถ้าไม่อย่างนั้นนายท่านหลี่จะทราบปีแห่งพรหมลิขิต จนลูกหลานเต็มบ้านไปหมด และยังสามารถแต่งภรรยาสาวสวยได้อีกอย่างนั้นหรือ?”

เมื่อเทียบกับอีกฝ่ายแล้ว คนที่ปากร้ายและใจโหดมือเหี้ยมเช่นนี้อย่างนาง แน่นอนว่าจะต้องเป็นนางร้ายอยู่แล้ว

“ที่อื่นข้าไม่รู้ แต่ภายใต้การบังคับบัญชาของแม่ทัพเซียว การแย่งชิงคุณงามความดีในการรบของผู้อื่น มีความผิดเท่ากับการฆ่าคนเลยนะ” เซียวเถียนพูดอย่างช้า ๆ ภายในดวงตาของเขามืดมิดจนมองไม่เห็นความรู้สึกใด ๆ ของเขาเลย “คนที่จิตใจไม่ดี ไม่ช้าก็เร็วจะต้องวิบัติทั้งนั้น เจ้าทำได้ดีมาก”

ยี่ชิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง และดวงตาที่บวมเบ่งก็ดูเหมือนว่าจะมีอะไรปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่ง แต่เมื่ออยู่ใกล้เซียวเถียนนางก็มองเห็นไม่ชัดเลย

นางจึงยิ้มหวานขึ้นมาในทันที “นี่เจ้าคิดจะหลอกให้ข้ากินซาลาเปาไส้เนื้อใช่หรือไม่?”