EP.8

ห้องหนังสือชั้นสองของปราสาทขนาดกลางสีน้ำตาล ชายหนุ่มทั้งสี่คนที่นั่งทำงานในส่วนจองตนเอง เพรอสและไรอัน ที่เดินแยกไปอีกห้องหนึ่งเดินกลับมายังห้องสมุดใหญ่อีครั้ง สีหน้าเบิกบานใจทีเดียว เอเดนและเคลลินท์เงยหน้ามองครู่หนึ่งแล้วก็ก้ทำงานของตนเองตรงหน้า 

"มันเปลี่ยนรูปแล้ว" ไรอันที่เดินเข้ามาถึงเอ่ยบอก 

"ตั้งแต่เมื่อไร" เอเดนเอ่ยถาม 

"ตั้งแต่ที่เขามา"

"ไม่เพียงเท่านั้น ลูกแก้วกำเนิดเปล่งอสงแล้วแต่ยังไม่สว่างมากนัก" เพรอสเอ่ยเสริม 

เคลลินท์และเอเดนพยักหน้ารับแลัครุ่นคเย้างอย่างก่อนที่เอเดนจะเอ่ยออกมา

"คืนพรุ่งนี้คงต้องคุยกันอีกครั้ง แต่อย่างพึ่งเอ่ยบอกกับอาเธอร์"

"ได้ แต่คืนนี้พวกท่านคิดว่า อาเธอร์ผู้นี้จะรับตัวตนของเราทั้งหกคนได้หรือไม่" เพรอสถาม 

"จะเป็นผู้ใดหรือใคร แต่นี้ก็คืออาเธอร์จ้าวปีศาจของพวกเรา แม้ตอนนี้ดวงจิตจะไม่" เคลลินท์บอกทั้งปิดหนังสือวานตรงกน้าลงและเอ่ยต่อ

"ต่อให้ไม่ใช่อาเธอร์แล้วอย่างไร พวกเจ้าคิดจะตีตัวออกห่างเช่นนั้นหรือไม่ ร่างนี้ก็ของอาเธอร์ จิตที่จากไปแล้วก็อาเธอร์ จิตที่อยู่ตอนนี้ก็อาเธอร์ ไม่ได้มีอะไรที่เปลี่ยนไปนัก"

"ช่วงนี้แค่พูดจาเยอะขึ้นกับรอยยิ้มที่พวกข้าและพวกเจ้าไม่ค่อยได้เห็นนัก บัดนี้กับมีรอยยิ้มนั้นทุกวันมันไม่ดีหรือ"

"นั้นเป็นสิ่งดี แถมยังดูยั่วยวนทางสายตาอยู่ตลอดเวลา" ไรฉันบอก 

"เจ้ามันคนคลั่งรัก ไรอัน"เพรอสเอ่ยแซว 

"แวมไพร์คลั่งรักต่างหาก"

"เอาละ ยังไงซะคืนนี้เราทั้งหกก็ต้องอยู่ดููแลอาเธอร์ทั้งคืนอยู่แล้ว หลังจากจาคอปพาอาเธอร์กลับมาก็ให้ไซร่าพาเขาไปพักผ่อนซะ แล้วให้เฟลิกก์เอายาไปให้ดื่มด้วย จิตยังไม่แข็งแรงซะทีเดียว อีกอย่างถ้าให้ลูกแก้วกำเนิดเปล่งแสงสว่างชัดเจนก็ต้องเตรียมตัวอาเธอร์ให้พร้อม"

ร่างสูงใหญ่ของจาคอปโอบอุ้มร่างที่อ่อนแรงไว้แนบอก เมื่อครู่เขาทั้งสองคนพาอาเธอร์ไปอาบน้ำตกมรกตมา ทำให้อีกคนหมดเรัยวแรงที่จะก้าวเดิน หัวทุยสีขาวแอบอิงไปกับอกแกร่ง ปล่อยร่างทิ้งน้ำหนักให้กับคนที่ดูดกลืนพลังชีวิตของตนเองไป แค่จะพาไปเล่นน้ำ บอกดีๆก็ได้ทำไมต้องหลอกล่อด้วย รู้ไหมเขานั้นเสียพลังกับการขึ้นขย่มไปเท่าไรกัน เคลิ้มไปกับธรรมชาติยังไม่พอยังมาเคลิ้มกับริมฝีปากและสัมผัสที่ทั้งสองมอบให้อีก เฟลิกก์ทำให้เขานั้นปวดเมื่อยที่ปากจนขากรรไกรเกินจะค้างไปแล้ว จาคอปอุ้มเขากับมาจนถึงที่เราหยุดพักกันครั้งแรก ผู้ติดตามทั้งสองยังคงเฝ้าอยู่ตรงนี้ หวังว่าคงไม่ได้ยินเสียงอะไรหรอกมั่ง 

"ท่านขี่ม้าไหวหรือไม่" ใช้สมองส่วนไหนคิดว่ะ กระแทกมาขนาดนั้นจะให้ขี่ม้าอีกเหรอ ผมมองค้อนจึ้นไปที่คนตัวใหญ่ 

"เจ็บ! ขี่ไม่ไหว"

"ก็ท่านขย่มแรงเอง" จาคอปก้มลงมากระซิบข้างหู ผมหน้าแดงกล่พไปหมดทุบไปที่ไหลหนาสองสามที 

"ข้าจะกลับแล้ว เฟลิกก์"

"ขอรับ"

"เจ้าขี่ม้าเราจะนั่งกับเจ้า ส่วนเจ้าจาคอป ลากมาเรากลับไปเลย" เสียงหัวเราะในลำคอของจาคอปกับเฟลิกก์ทำเอาผมลมออกหู

"พวกเจ้าหัวเราะเยาะข้า"

"ข้าเปล่าไปเถอะ เฟลิกก์เจ้าก็อย่าเร่งรีบนัก จ้าวปีศาจอาจเจ็บปวดได้"

"จาคอป เจ้าคนหน้าตาย " พูดออกมาได้ไงปกติในความทรงจำจาคอปไม่ใช่คนพูดจาเยอะแบบนี้ แถมตอนนี้ก็ดูกวนๆด้วยซ้ำ 

"ไปกันเถอะท่านจะได้กลับไปพักผ่อนด้วย" เฟลิกก์ค่อยๆจี่ม้าของตนเองกลับอย่างระมัดระวังไม่ให้กระทบกับอีกคน แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อนี่คือการขี่ม้า

"ฮือ เจ็บ"

"อดทนอีกนิด กลับไปข้าจะทายาให้"

"อืม"

"อาเธอร์คืนนี้ท่านพร้อมนะ"

"หืม?พร้อมอะไร?"

"ไม่เป็นไร งั้นท่านกลับไปพักผ่อนเดี๋ยวร่างกายท่านจะดีขึ้นแล้วไม่ต้องกังวลเรื่องคืนนี้"

"งั้นเหรอ อืมฝากด้วยนะ อ๊ะ" เสียงครางทุกครับที่เล็ดลอดออกมาที่ข้างหูทำเอาเฟลิกก์กำบังเหี้ยนแน่น เขาชักไม่แน่ใจแล้วสิว่านี้อาเธอร์จะเจ็บจริงๆหรือกำลังแกล้งยั่วเขาอยู่กันแน่ 

"อืม เจ็บ อ๊ะ เฟลิกก์~"

"ข้าหน้าก็ถึงแล้วอดทนหน่อย" เพราะข้าก็อดทนอยู่เช่นกันอาเธอร์ 

น้อนมาแย้ววววววว