EP.9

หลังจากที่กลับมาถึงปราสาทอาเธอร์ถูกเฟลิกก์จับถอดชุดออกเพื่อป้ายยาลวงควานนิ้วเข้าไปจนอาเธอร์กัดฟันหน้าแดงกล่ำเพื่อกั้นเสียงน่าอายเมื่อเสร็จเฟลิกก์เอายาบ้างอย่างมาให้เขาดื่มและบอกให้นอนพักถึงเวลาอาหารจะมาปลุก หลังจากดื่มยาถ้วยนั้นเข้าไปเขารู้สึกร้อนวูบตั้งและทรวงอกไปจนถึงบริเวรกลางท้อง แต่แปปเดียวมันก็หายไป อาเธอร์ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มของตนเอง ความเหนื่อยเพลียทำให้อาเธอร์หลับลงอย่างง่ายดาย

บ้านเมื่องสูงเสียดฟ้าผู้คนเดินกันขวักไขว่ มองไปทางไหนก็มีแต่ตึกสูงนี่เขากลับมาโลกเดิมแล้วเหรอ อังเดรเดินตามทางบนถนนกลับไปที่บ้านของตนเองเพราะมันอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขาอยู่ บ้านหลังสีขาวผู้คนเต็มบ้านไปหมดมันเกิดอะไรขึ้นอังเดรรีบเดินเข้าไปภายในบ้าน

"แม่ครับนี้มันเกิดอะไรขึ้น ใครเป็นอะไร" อังเดรเอ่ยถามแม่ที่นั่งร้องไห้อยู่บนโซฟา โดยมีป้าของอังเดรเป็นคนโอบกอดเอาไว้ เขาถามอะไรแม่ก็ไม่ตอบเอาแต่ร้องไห้ เรียกใครก็ไม่มีใครสนใจ จนเขาเอือมมือไปจับไหล่คนเป็นแม่กลับแตะไม่ได้จะจับอีกมันก็ทะลุผ่านไปทุกครั้ง

"นี่มันอะไรกัน"

"ท่านจับต้องสิ่งที่อยู่ที่นี้ไม่ได้แล้ว" เสียงดังทุ่มดังขึ้น

"ใครนั้น! ใครพูด"

"ท่านไม่เห็นข้าหรอก แต่จงฟังเอาไว้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของท่านอีกแล้ว ท่านไม่ได้มีชีวิตอยู่ที่โลกใบนี้อีกต่อไป"

"ผม...ผมตายแล้วงั้นเหรอ" ผมมองดูรอบไปบ้าน แม่ที่ยังคงนั่งร้องไห้ โดยที่ผมกอดปลอบไม่ได้ ผมเดินไปนั่งลงตรงหน้าของแม่เอามือวางสัมผัสบนมือของท่าน ปาดเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด

"ผมขอโทษนะ ที่ผมอยู่กับแม่ต่อไปไม่ได้แล้ว แม่อย่าเสียใจเลยนะครับ ต้องเข้มแข็งนะ ฮึก เดย์อาจจะเป็นลูกที่ไม่ดีนัก แต่เดย์รักแม่นะ ไม่มีเดย์อยู่แล้ว แม่อย่านอนดึก ไม่ต้องนั่งรอเดย์กลับบ้านดึกๆอีกแล้วแม่ก็พักผ่อนเยอะๆ เดย์รู้ว่าแม่ของเดย์เก่ง ฮือ เก่งมาก เก่งที่สุดเลย แม่ต้องใช้ชีวิตต่อไปนะถึงไม่มีเดย์แล้ว เดย์ขอโทษแม่เดย์ขอโทษ" เสียงสะอึกสะอื้นของผมต่อให้ดังแค่ไหนคนรอบข้างก็ไม่ได้ยิน ผมกอดแม่เอาไว้แน่แต่แม่ก็ไม่รู้สึก ผมทำงานกลับบ้านดึกทุกคืนแต่ทุกครั้งที่ผมกลับมาบ้านผมจะเจอแม่นั่งดูทีวีรออยู่เสมอ ถามผมว่ากินอะไรมาหรือยัง แต่วันนี้จะไม่มีแบบนั้นอีกแล้ว ความทรงจำตั้งแต่เด็กจนโตผมมีแค่แม่ ผมจึงผูกพันกับแม่มาก ท่านจะเสียใจขนาดไหนกับการสูญเสียผมไป ผมเช็ดน้ำตาให้แม่ก่อนจะลุกขึ้นยืน ภาพรอบๆถูกหมุนไปอย่างรวดเร็วจนแถบ"อ้วกออกมา

"อาเธอร์ลูกแม่" ผมมองภาพตรงหน้า หญิงสาวสูงศักดิ์เพราะดูจากการแต่งตัว แต่บรรยากาศที่นี้มันคุ้นตามาก หายสีขาวทะเลสาบ ใช่ชั้นใต้ดินของปราสาทสีน้ำตาล ผู้หญิงที่อุ้มเด็กน้อยในอ้อมแขนเดินเล่นอยู่บนริมทะเลสาป

"นั้นคือ" ผมเอ่ยถามขึ้น

"แม่ของท่าน"

"หมายความว่าอย่างไร"

"นั้นคือ เดียน่าราชินีของจ้าวปีศาจเซบาสเตียน บิดาของท่าน เด็กคนนั้นคือท่าน อาเธอร์"

"นั้นเธอจะทำอะไร บอกให้เธอหยุดสิ นั้นมันลูกของเธอนะ ท่านแม่ ท่านแม่" เสียงโวยวายของผมดังขึ้นเมื่อเดียน่าหรือแม่ของอาเธอร์ถือกริชสีเงินจ่อแทงลงไปที่หัวใจของเด็กน้อยในอ้อมแขน เสียงกรีดร้องของเด็กทารกในอ้อมแขนดังจนหน้ากลัวเธอร่ายบทคาถาบ้างอย่างลงไปในร่างกายของเด็กน้อย แสงสีดำและสีขาวหมุนวนอยู่เหนือตัวเด็กน้อยที่กรีดร้อง ผมรู้สึกเจ็บที่หน้าอกอย่างบอกไม่ถูก จนต้องเอามือทาบทับเอาไว้ นี่สินะต้นเหตุรอยแผลเป็นบนตัวของอาเธอร์

"แม่จะแยกดวงจิตของเจ้าเป็นสองส่วน หากเกินเหตุอันใดขึ้นอีกจิตจะกลับมาอยู่ในตัวเจ้า จำเอาไว้นะลูกแม่ เจ้ามีชะตาที่ต้องแบกรับทุกสิ่ง จิตที่แข็งแกร่งเกินไปจะทำให้เจ้าไม่ระวังตัว พวกมันคิดทำลายเจ้าแน่แม่รู้ดี แม่เป็นเพียงแม่มดนอกรีดที่ท่านพ่อของเจ้าเมตรา หากแม่อยู่ปกป้องเจ้าไม่ได้เจ้าจำต้องยืนให้ได้ด้วยตนเอง อีกดวงจิตแม่จำนำไปซ่อนเอาไว้ เมื่อถึงเวลา สองจิตจะรวมเป็นหนึ่งเดียว"

ผมยืนดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างมึนงง เรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ก่อนหลัง ผมคือดวงจิตสีขาวอันนั้นเหรอ ผมกับอาเธอร์คือคนๆเดียวกันงั้นเหรอ ภาพรอบข้างเปลี่ยนไปอีกครั้ง ที่นี้เหมือนผมยืนอยู่บนอวกาศ ดวงดาวรอบตัวส่องแววระยิบระยับไปหมด

"ท่านเห็นดาวเก้าดวงตรงนั้นไหม" เสียงพูดดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ผมไล่มองหาดาวเก่าดวงที่ว่านั้นจะผมหันไปเห็น

"เห็นแล้ว มีอะไรงั้นเหรอ"

"งั้นท่านดูรูปร่างของมันก่อนที่จะท่านจะกลับมา"

"รูปแบบมันเปลี่ยนไป ดวงที่7.8.9 มีการขยับเปลี่ยนทิศทาง มันกำลังจะรวมตัวเป็นก้อนเหรอ"

"นั้นคือดาวประจำตัวท่าน"

"แล้วลูกกลมๆสีทองนั้นคู่อะไร"

"ลูกแก้วกำเนิด"

"ท่านปรับเปลี่ยนชะตาชีวิตของท่านเองด้วยมือคู่นั้น ท่านอันเชิญดวงจิตที่หายไปเข้าสู่ร่างกายอย่างผิดวิธีทำให้ดวงจิตยังไม่หลอมรวมกันได้"

"แล้วผมต้องทำยังไง"

"ท่านไม่ต้องทำอะไร เพราะมีคนคอยช่วยเหลือท่านเรื่องนี้อยู่แล้ว วางใจได้"

"เดี๋ยวแล้วผมต้องทำอะไรยังไง"

"เตรียมร่างกายให้พร้อมเถิด ข้าบอกท่านได้เพียงเท่านี้"

ผมตกใจตื่นขึ้นมาเมื่ออยู่ดีๆภาพรอบตัวหมุนวนไปมาทำให้ผมรู้สึกตกลงไปในหลุมลึกมากๆ ผมผวากอดตัวเองและเด้งขึ้นมานั่งถอดหายใจออกอย่างโล่งอก ที่ผมไม่ได้ตกลงไปจริงๆ มันเป็นแค่ความฝันเท่านั้น

"แล้วที่เห็นมันเป็นแค่ความฝันหรือเปล่านะ"

ไม่ร้องนะ มี้อยู่ตรงนี้จะช่วยปลอบแงงง 

แล้วจะรวมจิตยังไงอะคิดก่อนนะ 

อิอิ