EP.6

"เจ็บหรือไม่"

"ฮือ~ อย่ากวนข้าจะนอน พวกเจ้ามันปีศาจเจ้าเล่ห์ จ้องแต่จะจับข้ากิน ไอ้พวกมักมาก"

"ท่านไม่ชอบหรืออย่างไรกัน"

"ใครมันจะไปชอบโดนกระแทกสามเวลาหลังอาหารกันเหล่า นอนเลยข้าไม่ไหวแล้ว"

อาเธอร์ในสภาพหมดเรียวแรงนอนซบอกแกร่งที่ดปลื่อยของไรอันอยู่นั้นเอ่ยบอก เขาสองคนใช้แรงในการทำรักครั้งนี้ไปไม่น้อยข้าวของในห้องกระจัดกระจายยังกับ มีคนวิวาทกัน ช่องทางด้านหลังแสบร้อนจนด้านชา ของแต่ละคนขนาดไม่เล็กเลยจริงๆ จุกทั้งนั้น รอยแดงตามตัวที่หายไปแล้วตอนอาบน้ำบัดนี้กลับมาเต็มตัวอีกแล้ว รอยเขี้ยวคมของไรอันก็ยังประดับโชว์เด่นอยู่บนคอ พรุ่งนี้ก็คงหาย 

ผมรู้สึกเหมือนโดนอะไรทับอยู่ด้านบนตัว จะขยับก็ไม่ได้ หายใจไม่ค่อยออก รู้สึกถึงน้ำอะไรเหนียวๆที่ต้นคอ ผมพยายามจะลืมตาแต่มันหนักเกินไปผมโดนผีอำหเหรอวะเนี้ย สัมผัสชื้นแฉะลากลงมาที่หน้าอก ผมหายใจแรงขึ้น ถูกกดทับที่ช่วงเอวหนักขึ้น ผีลามกเหรอ ผีหื่นกามแบบนี้ใช่ไหม ใครก็ได้ช่วยด้วย ผมตะโกนร้องเรียกอยู่ในใจสองขาถูกแยกออกสอดแทรกสิ่งแข็งขืนเข้ามาในร่างกายผมเจ็บร้าวช่วงล่างไปหมดเลย เหมือนน้ำตาผมจะไหลด้วยมีนร้อนๆที่หางตา เสียงก็เปล่งออกไปไม่ได้

ผมจะถูกผีข่มขืนเหรอ ไม่เอานะ ไม่เอาใครก็ได้ช่วยด้วย ไม่อยากเป็นเมียผีไม่เอา

"อือ..."

"อาเธอร์"

"หืม...อือ..."

"อาเธอร์ ท่านอาเธอร์" แรงเขย่าที่แขนทำให้ผมสะดุ้งตกใจลุกพรวดขึ้นมา

"แฮ่กๆ ฮือ ไม่เอา!!"

"ท่านเป็นอะไร เจ็บตรงไหน" ไรอันที่นอนอยู่ข้างๆจับผมหันซ้ายขวาสำรวจ แรงเขย่าเมื่อกี้ทำให้ผมหลุดจากไอ้ฝันบ้าๆนั้น หรือช่วงนี้ที่ผมเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เจอเรื่องแบบนี้บ่อยจนเก็บไปฝันกันนะ

"ข้า ข้าไม่เป็นอะไร เรานอนกันต่อเถอะ"

"ดื่มน้ำหน่อยดีหรือไม่" ไรอันถามผมก็พยักหน้าไรอันลุกจากเตียงไปรินน้ำใส่แก้วแล้วเอามาให้ผม

"ข้าอยากนอนแขนเจ้า" ผมบอกไรอัน

"ขอรับ ขยับมาใกล้ๆข้าสิ ท่านไม่เป็นอะไรแน่นะ"

"อืม ข้าแค่ฝันร้าย"

"ฟู่!!"

"เจ้าทำอะไรหนะ"

"เป่าไล่ฝันร้ายของท่านไงและสิ่งนี้จะทำให้ท่านหลับฝันดี"

จุ๊บ!!

"ข้าจูบขับไล่ฝันร้ายออกหมดแล้ว ไม่ต้องกังวลอะไรอีกนอนเถอะ" ไรอันกระชับอ้อมแขนที่อีกคนหนุนนอนเข้าใกล้ต้นเอง อาเธอร์ซุกตัวเข้ากับหน้าอกขิงไรอัน ถึงมันจะไม่อบอุ่นแต่มันก็ทำให้รู้สึกปลอดภัย

"เจ้าก็นอนได้แล้วเลิกจ้องข้าสักที"

ภายนอกปราสาท เฟลิกซ์และเพรอสประลองดาบกันในตอนเช้า เรื่อนผมสีขาวสบัดพร้วตามลม ส่วนอีกคนรูปร่างหน้าตาโดนเด่นเป็นเอกลักษณ์ปีศาจสาวต่างจับจ้องไปยังสองบุรุษรูปงามที่มีเจ้าของอย่างหลงไหล ก็การได้เห็นคนหล่อๆมาถอนเสื้อซ้อมดาบมันมีให้มันไม่มีหรอกเช้านี้ผมตื่นมาในอ้อมกอดของไรอันที่กำลังนอนมองหน้าผมอยู่ ผมไล่ความี้เกียจออกก่อนจะลุกขึ้นนั่ง หลังจากเมื่อคืนผมก็ไม่ฝันอะไรอีกนอนหลับเป็นตายเลย ไรอันทั้งดูแลตอนนอนและตอนอาน้ำ แค่อาบน้ำเท่านั้น ลงมาข้างล่างมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่เห็นสองคนที่คุ้นตากำลังฟาดฟันดาบใส่กัน

"เพรอสกับเฟลิกซ์ ซ้อมดาบด้วยกันทุกเช้าเป็นเรื่องปกติ"

"อย่างนั้นเหรอ" อันนี้อาเธอร์ต้องรู้อยู่แล้วไหมไรอันไม่เห็นต้องบอก ส่งสัยเห็นผมมองละมั้ง

"ส่วนคนที่เหลือคงกำลังมา ท่านจะให้ตั้งโต๊ะอาหารเลยหรือไม่ขอรับ"

"วันนี้เราอยากออกไปทานที่สวนตรงสองคนนั้นซ้อมดาบ อยากเห็น"

"ไซร่าจัดโต๊ะอาหารข้างนอก ตรงท่านเพรอสกับท่านเฟลิกซ์"

"เจ้าคะท่านไรอัน"

ผมเดินออกมาจนถึงที่ทั้งสองคนกำลัง(ซ้อมดบ เหล่าสาวใช้ที่แอบมองกันอยู่พากันเดินหนีไปทำหน้าทีของตนเองกันแทบไม่ทัน เฟลิกซ์ชะงักดาบเมื่อเห็นผมเดินเข้าไปเพรอสก็เลยหันมาดู ทั้งสองโค้งให้

"ซ้อมต่อเถอะข้าแค่มาดู"

"ท่านอยากลองซ้อมมือดูหรือไม่" เพรอสถาม

"ไม่เอา ข้าขี้เกียจ"

"ฮ่าๆ สมกับเป็นท่านจริงๆ" ไรอันหัวเราะออกมา

"พวกข้าชวนท่านที่ไรก็ปฎิเสธทุกครั้ง ทั้งที่ฝีมือระดับท่านขนะพวกเราได้ง่ายๆ"

" ข้าฟันดาบไม่...เออพะ พวกเจ้ายกยอข้าเกินไป ขอไม่ได้เก่งขนาดนั้นสักหน่อย" แก้แทบไม่ทันลืมไปว่าตอนนี้คืออาเธอร์ไม่ใช่อังเดรสักหน่อย ทั้งสามคนมองหน้ากันและยกยิ้ม ยิ้มเย้ยกันหรืออย่างไรเจ้าพวกนี้สั่งตัดหัวให้หมดเลยนิ

"อรุณสวัสดิ์ขอรับท่านอาเธอร์" เอเดนเอ่ยและก้มหัวให้

"ท่านอาเธอร์" เคลลินท์ตามเข้ามาติดๆ

"อาเธอร์ไปนั่งทานข้าวได้แล้ว พวกเจ้าก็ไปล้างหน้าล้างมือซะ" จาคอปในบรรดาหนุ่มๆทั้งหก จาคอปเป็นคนที่มีอายุมากที่สุดรองมาก็เป็นเคลลินท์ ไรอัน เอเดน เพรอส คนสุดท้ายคงไม่พ้นครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจอย่างเฟลิกซ์

ส่วนอาเธอร์มีสามีเด็กว่าสองคนคือเพรอสกับเฟลิกซ์ ส่วนอีกสี่คนเรียกว่าแก่กว่าอาเะฮร์เยอะมากๆ กินเด็กเป็นอมตะ กินคนแก่เป็นนิรันด์ ส่งสัยอาเธอร์จะยึดคำพูดนี้เป็นแบบอย่างกระมัง เราทั้งเจ็ดคนนั่งรอมโต๊ะวงกลมขนาดใหญ่ ต่างคนต่างกินในจานของตนเองมีเป็นครั้งคราวที่ทั้งหกจะตักอาหารมาในจานของผม มื้อนี้จบลงกลางธรรมชาติ

"จาคอปข้าอยากขี่ม้า" ผมบอก

"ได้ ข้าจะให้คนเตรียมม้าให้"

"ข้าไปด้วย" เฟลิกซ์เอ่ยบอกขึ้น

"อืม แล้วคนอื่นๆจะไปขี่กับข้าไหม"

"ขี่ท่าน?" เคลลินท์ทวนคำถามแล้วมันดูแปลกๆจัง

"ข้าหมายถึงขี่ม้าไปขี่กับข้าไหม"

"ท่านไปขี่กับท่านเอเดนกับเฟลิกซ์เถอะ แค่สองคนนี้ก็พอแล้วเดี๋ยวท่านจะไม่ไหวเอา"

"ออ อืมสองคนก็พอ พวกเจ้าคงมีงานกันไปเถอะข้าอยากไปขี่ม้าแย่แล้ว" ว่าแล้วผมก็ลุกจากโต๊ะอาหารเดินไปยังด้านหลังปราสาทที่มีคอกม้าขนาดใหญ่ ม้าที่นี้ตัวใหญ่มากตัวนี้ดำเงามากเลย วันนี้ต้องสนุกมากแน่ๆจะขี่ม้าเที่ยวให้ทั่วเลย

มาคะมารอดูว่าอาเธอร์จะได้ขี่ม้าหรือขี่อะไรกันแน่

เอาใจช่วยจ้าวปีศาจกันคะ

อาเมน/อามิตาพุธ/โอมเพี้ยง

5555