EP.5

วันทั้งวันผมอยู่กับเคลลินท์และไรอันให้ห้องสมุด ช่วยกันทำงานดีมากใครว่าเป็นจ้าวปีศาจไม่ต้องทำงานก็มีกิน ไม่จริงครับผมเถียงแทนเลย เราก็ทำงานหาเงินใช้เหมือนกันนะ ที่นี้เหมือนกับที่ๆผมจากมา มีบ้านคนจะเรียกคนก็ไม่ได้ บ้านปีศาจอื่นไปละกัน มีสถานที่ให้ช็อปปิ้ง ร้านค้า โรงเรียนโรงแรมโรงพยาบาลเหมือนกันที่มนุษย์มีเลย แค่ที่นี้ผู้ที่อาศัยอยู่ไม่ใช่คน มีเผ่าต่างๆเหมือนการแยกจังหวัด วัฒนธรรมอะไรทำนองนั้น ถามว่าการแย่งชิงดินแดนมันเหมือนกับในหนังที่ผมเคยดูมาไหมก็ไม่ซะที่เดียว ผมอ่านหนังสือเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของโลกนี้ ต้นตระกูลของอาเธอร์เป็นสายเลือดบริสุทธิ์ คล้ายๆกับพวกพระราชาเจ้าชายทำรองนั้น เคลลินท์หยิบหนังสือแต่ละเล่มมาให้อ่านเล่นค่าเวลา  ประวัติของโลกปีศาจ กฎระเบียบของโลกปีศาจ แผนภูมิของโลกนี่ นี่เขาสองคนให้ผมอ่านหนังสือฆ่าเวลาหรือกำลังป้อนข้อมูลให้ผมอยู่ก็ไม่รู้ ผมทิ้งหนังสือไว้บนโต๊ะทั้งหลายเอาไว้ก่อน ออกไปเดินเล่นข้างนอกดีกว่า อยู่ในนี้เริ่มหน้าเบื่อแล้ว เคลลินท์กับไรอันก็สุมหัวกันทำอะไรกันบนโต๊ะอีกฝังของห้องก็ไม่รู้ ผมเปิดประตูบานใหญ่ออกแล้วเดินมาทางขวามือ ตอนที่ผมเข้ามา ผมมาจากทางซ้าย เดินสำรวจโถงทางเดินไปเรื่อยๆ ที่นี้ถูกตกแต่งด้วยของมากมายที่ทำจากทองคำ ถ้าขโมยไปขายสักสองสามชิ้นคงไม่มีใครรู้หรอก ว่าแล้วผมก็หยิบรูปปั้นรูปเสือตัวไม่ใหญ่มากใส่เข้ามาในเสื้อ เดินต่อมาอีกสักพักก็เจอประตูสีดำที่มีอักขะระสีแดงเขียนอยู่ ผมกำลังเอือมมือไปจับลูกบิด

"ท่านจ้าวปีศาจต้องการสิ่งใดหรือขอรับ" ชายเฒ่าผมขาวหน้าตาเหี่ยวย่น มีหูแหลมยาวตามเนื้อตัวไม่ใช่เนื้อหนังแต่เป็นเหมือนเปลือกไม้ ผมปล่อยมือจากประตูและถอนห่างเพราะความตกใจ

"เปล่า ข้าแค่มาเดินเล่นเจ้ามีอะไรหรือไม่ กาเบลีย" ชายแก่ตรงหน้าคือกาเบลียคนของเผ่าต้นไม้ปีศาจในความทรงจำผมบอกอย่างนั้น ผู้เฒ่าของเผ่าปีศาจต้นไหม้หมื่นปี หนึ่งในสภาผู้เฒ่าของโลกนี้

"ไม่มีอะไรขอรับ ข้าแค่มาอ่านหนังสือที่ห้องตรงนั้นออกมาเจอท่านพอดีเลยเข้ามาทักทาย" ผมพยักหน้ารับกาเบลียก็ขอตัวออกปก่อนผมมองไปที่ห้องนั้นอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจเดินต่อไปไม่สนใจมันอีก อีกฝั่งก็มีบันไดลงมาชั้นล่างแต่ไม่ใช้ชั้นที่ผมขึ้นมามันลึกลงไปกว่านั้น ใต้ดินแต่เป็นโถงกว้าๆ ผมเดินตามทางมาเรื่อยๆจนถึงทางออก ผมเปิดประตูที่ปิดอยู่แต่เปิดไม่ออกมันถูกปิดกั้นด้วยเวทย์มนต์ ผมจึงคลายมันออก เปิดออกไปผมต้องเอามือขึ้นมาปังสายตา แสงจ้าสาดสัดเข้ามาจนไม่สามารถมองออกไปได้จนเริ่มปรับสายตาได้จึงเอามือที่บดบังอยู่ออก สิ่งตรงหน้าคือหาดที่มีทะเลสาบขนาดใหญ่ ใหญ่มากเท่าที่ผมเคยเห็ยมาเลยก็ได้ รอบๆเป็นป่าสีรุ่งสาดแสงกระทบกันระยิบระยับไปหมด มันไม่เหมือนกับที่ผมเห็นด้านนอกนั้น ทางลงใต้ดินมาก็เป็นโถงทางเดินยาวๆหรือนี้คือด้านหลังของป่าหลังปราสาทที่เขาอยู่กัน

"ข้าคิดไว้อยู่แล้วว่าท่านต้องมาที่นี้ อาเธอร์" ผมหันกลับไปมองคนที่มาใหม่

"เฟลิกซ์" เฟลิกซ์ก้มหัวโค้งทำความเคารพอาเธอร์ก่อนจะเดินไปยืนข้างๆ

"เจ้ามาได้อย่างไร"

"ท่านหายไปนานพวกเราจึงช่วยกันตามหา ใกล้เวลามื้อค่ำแล้ว เรากลับกันเถอะครับ"

"อืม" ผมหันมองภาพตรงหน้าก่อนจะหันหลังเดินนำเฟลิกซ์ออกมา เฟลิกซ์จักการปิดประตูและลงเวทย์ไว้อีกครั้ง

มื้อค่ำโต๊ะขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยอาหารหรูมากมายกับปีศาจทั้งเจ็ดบนโต๊ะ อาเธอร์ประจำตำแหน่งที่หัวโต๊ะ ตามด้วยทั้งสองข้างนั่งเรียงตามลำดับ เคลลินท์ จาคอป เพรอส ด้านซ้ายมือ เอเดน ไรอัน เฟลิกซ์ด้านขวามือ วันนี้ทั้งวันยกวนตอนเช้าผมไม่ได้เจอเอเดนกับจาคอปเลยผมจึงเอ่นถามออกไป

"เอเดน จาคอป วันนี้พวกเจ้าไปไหนกันมา ข้าไม่เห็นพวกเจ้าเลย"

"ข้าเมืองด้าไทม์มา ไปดูกาขนของรส่งของไปยัง เมืองชายแดนขอรับ" เอเดนตอบ

"ข้าคุมฝึกทหารใหม่อยู่ที่ทิศเหนือของปราสาท ขอภัยที่ไม่ได้ไปหาท่าน"

"ช่างมันเถอะ เรากินข้าวดีกว่าข้าอยากอาบน้ำนอนแล้ว เหนื่อย" ทั้งหกเหงยหน้ามองคนตัวขาวตรงหน้าแต่ไม่พูดอะไรและก้มหน้ากินของใครของมันต่อไป เมื่อกินมื้อค่ำเสร็จทั้งหมดก็แยกย้ายกันออกไปห้องใครห้องมัน อาเธอณ์กลับเข้าห้อง ทิ้งตัวลงในอ่างอาบน้ำแบบธรรมชาติบำบัด เขานอนทอดกายไปกับน้ำในอ่าง คิดถึงสถานที่สวยๆนั้นหลับตาลงผ่อนคลาย ร่างกายที่เมื่อยล้าค่อยๆดีขึ้น ร่องรอยแดงตามตัวก็ค่อยๆเลือนหายไปจนเห็นแต่สีผิวที่ขาวเนียนละเอียด อาเธอร์ลุกขึ้นจากอ่างน้ำด้วยร่างกายที่เปลื่อยเปล่า ในห้องนี้ไม่มีใคร พวกสาวรับใช้ก็ให้กลับออกไปหมดแล้วเพราะจะทำอะไรด้วยตนเองจะได้สะดวก เรือนกายขาวเดินผ่านหน้าคนที่นั่งอยู่บนเตียงนอนของจ้าวปีศาจโดยที่อีกคนยังไม่รู้ตัว พอมัดเชือกที่เอวเสร็จก็หันกลบมา 

"ไรอัน! เจ้าเข้ามาตอนไหน"

"คงเป็นเพราะท่านอาบน้ำในบ่อน้ำหอมๆทำให้ไม่ได้กลิ่นของข้า" ไรอันเดินเข้ามาหาซ้อนตัวอยู่ด้านหลังสูดดมกลิ่นหอมจากตัวคนพึ่งอาบน้ำเสร็จ เหมือนอาเธอณืจะพึ่งนึกได้ว่าเมื่อกี้เขาแก้ผ้าเดิน และไรอันก็เข้าใจความคิดและใบหน้าซับสีเลือดนั้นดีจึงเอ่ยแกล้ง

"ข้าไม่เห็นอะไรเลยจริงๆนะขอรับ ไม่เห็นเลยว่ายอดรักของข้าเดินขึ้นจากอ่างน้ำด้วยกายที่เปียกปอนเกล็ดน้ำเกาะตามกายขาว ยอดออกสีชมพูปลายเนื้อกายสีชมพูนั้นด้วย ข้าไม่เห็น" ไม่เห็นกับแป๊ะมึงสิไรอัน นั้นมันเห็นหมดเลยต่างหาย อายเว้ย ผมพลักไรอันออกและหันหลังหนีเดินไปที่เตียง

"กลับห้องเจ้าไปได้แล้วข้าจะนอน"

"คืนนี้ข้านอนกับท่าน แล้วตอนนี้ข้ากำลังจะหมดแรงแล้วนะขอรับ" นอนกับเขางั้นเหรอ วันนี้คงเป็นเวรของไรอันสินะที่ต้องมานอนที่ห้องนี้ ยังไงคืนนี้ก็จะไม่มีอะไรเด็ดขายอังเดรท่องไว้ อังเดรจะไม่เสียเอกราชอีกแล้ว ไม่เคลิ้ม ไม่หลงกล ไม่ใหญ่จริงไม่เคลิ้มเด็ดขายด ไม่ๆๆ ไม่ใช่อังเดร ไม่ยอม ไม่หลง ไม่เคลิ้ม คิดก้ห้าม 

"ท่านเป็นอะไรสบัดหน้าทำไม ปวดหัวหรือไม่" ไรอันถามด้วยเสียงที่เป็นห่วง

"เปล่าไม่เป็นอันใด มาสิ" ผมปลดสายรัดเอวอก ดึงเสื้อคุมเผยให้เห็นลาดไหล่ขาว ไหปลาร้าชวนมอง ไรอันด้องดื่มเลือดของเขาทุกวัน วันนี้ยังไม่ได้ดื่มกินด้วยนี้คงเป็นเหตุผมที่เขาบอกว่าจะหมดแรงละมั่ง เหมือนความเคยชินของร่างกาย เอียงคอให้โดยอัตโนมัติ ไรอันขึ้นเตียงมาซ้อนจากทางด้านหลังดึงผมเข้าไปพิงกับอกเขาและกัดลงมาที่คอของผมดูดดื่มเลือดอย่างช้าๆ

"อ๊ะ" ตกใจนิกหน่อยตอนที่เขี้ยวทั้งสองฝังลงที่ซอกคอ เหมือนโดนสูบพลังออกไปเลยมันรู้สึกหวูบโหวงในท้อง มือแกร่งไล้ไปตามหน้าท้องลงมาจนถึงส่วนกลาง ลูบวนไปเรื่อยๆจนในท้องผมมันปั่นป่วนไปหมด ไรอันถอดเขี้ยวคมออกจากซอกคอของผม ไล่เลียเลือดที่ไหลย้อนออกมาจากปากแผล ลิ้นร้อนลากไล้วนรอบๆแผลก่อนจะจูบลงไปเบาๆ ผมเหงยหน้ามองอีกคน ปากทั้งสองสัมผัสกันโดยอัตโนมัติ ไรอันสอดลิ้นเข้ามาตวัดกลืนกินความหวานในโพลงปาก รสชาติที่ถูกส่งเข้ามาในโพลงปาก มันความเลือดรสชาติดังสนิมค้างปี แต่มันไม่ได้ทำให้เขานั้นรู้สึกอะไรนอกจากการดูดกลืนของปากทั้งสองที่แถมจะบดขยี้กันให้ปากพังกันไปข้าง รู้ตัวอีกทีผ้าคลุมตัวถูกปลดออกจนเห็นร่างกายขาวที่ลำกายชูชั่นสู้กับมือของบุรุาอีกคนที่กำลังกอบกำมันเอาไว้ มือร้อนชักรู้ขึ้นจนเจ้าตัวพึ่งจะรู้สึก รู้สึกว่าตกหลุมพรางอีกแล้ว อังเดรมึงเคลิ้มอีกแล้วนะ

อ้ากกกก  มาแล้ว พี่แวมมาขอดูดลือดอย่างเดียวจริงจริ๊งงงง

รอน้าาา

ฝากเม้นด้วยนะคะ กดหัวใจเป็นกำลังใจให้ก็ได้