EP.4 (NC+) เคลลินท์

ห้องหนังสือของปราสาทหลังเก่าบัดนี้กลายเป็นห้องระเริงความใครของใครบ้างคนไปแล้ว ร่างขาวเนี้ยบัดนี้มีแต่รอยแดงตามเนื้อตัวขี่ควบสะโพกงอนอยู่บนร่างของแม่ทัพหนุ่มรูปหล่อ สะโพกงอนกระดกขึ้นและลงบดเบียดกับลำกายที่ใหญ่โตของเคลลินท์ไม่หยุดหย่อย ใบหน้าที่แสนจะงามล้ำนั้นเชิดรั้นขึ้นเพราะความเสียวซ่านในการกระทำของตน อาเธอร์ขยับตวบดเบียนเข้าไปจนแนบชิดกับเคลลินท์ ลำกายเสียดสีกับหน้าท้องแกร่งไปมาชวนปั่นป่วนในช่องท้อง สองแขนโอบรอบคอของคนตัวใหญ่สองขารองรับน้ำหนักผลักดันตัวขึ้นลงเป็นจังหวะ สะโพกขาวที่มีแต่รอยนิ้วยกถอดออกจนสุดก่อนจะทิ้งตัวลงไปบนกายเนื้อลำใหญ่จนสุดความยาว

"อ๊า!!"

"ฮึม! อาเธอร์" เคลลินท์กดเสียงต่ำเรียกชื่อของคนที่กำลังกลั่นแกล้งตนเองอยู่ด้วยการขยับกลืนกินส่วนนั้นของเขา อย่างช้าๆแต่ลูกเล่นมากมาย เคลลินท์ผู้ที่อยู่ข้างกายของอาเธอร์มาตั้งแต่อาเธอร์ยังเล็กก็ว่าได้ เคลลินท์เฝ้ามองดูและคอยปกป้องเจ้าชายปีศาจตัวน้อยของเขามาตั้งแต่อีกคนยังเล็กไม่คิดว่าวันนึง เจ้าชายน้อยที่เขาอยากดูแลถนุถนอมกำลังขึ้นมานั่งขย่มกายอยู่บนตัวกัน เคลลินท์ตวัดลิ้นครอบครองยอดอกแดงสดที่ขยับขึ้นลงอยู่ตรงหน้า บีบเฟ้นเนื้อที่สะโพกให้แบออก เสือกไสกายตอบโต้กลับไปให้คนข้างบน อาเธอร์หลุดร้องเสียงหลงเพราะความจุกที่ไม่ทันตั้งตัว อีกคนตอกสวนกลับมาตอนที่กำลังจะทิ้งน้ำหนักลงไปพอดี ทำให้อาเธอร์เสียวที่ปลายเนื้อที่แข็งเป็นลำ พอลิ้นของอีกผ่านแตะลงที่อกพร้อมทั้งดูดกลืนมันเข้าไป

"อ๊ะ อือ ข้าจะเสร็จแล้ว เคล อือเคลลินท์" ร่างโปร่งของอาเธอณ์เชิดตัวตนขึ้นกอดเคลลินท์เอาไว้แน่ตอนที่ปลายลำสีสวยปลดปลดน้ำคาวสีขาวออกมาเละเต็มหน้าท้องของคนทั้งคู่โดยที่อาเธอร์ไม่ต้องจับต้องเลยด้วยซ้ำ เคลลินท์จับร่างของอาเธอร์ยึดไว้กับตันเองสวนกระแทกกลับไปให้ให้มีช่วงวาง อาเธอร์กรีดร้องออกมาด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยม ความสุขที่สุดในการเติมเต็มรูของเขานั้น สมองพร่าเลือนไปชั่วขณะ การกระแทกไม่รู้จักเหนื่อยของอีกคนทำให้อาเธอร์ปลดปล่อยออกมาอีกครั้งโดยง่าย แต่สามีคนนี้ของอาเธอร์ยังไม่มีวีแววที่จะเสร็จสม ร่างโปร่งถูกจับเปลี่ยนท่าทางให้ยืนขึ้นเกาะกับชั้นหนังสือ เคลลินท์แทรกกายเข้าไปด้านหลังสอดกายเข้าไปจนสุดช่องทาง อาเธอร์ตัวสั่นเทิมไปหมดมนเข้ามาลึกมากจนตนเองก็รู้สึดได้ เคลลินท์กดรั้งสะโพกเนียนให้แอ่นออก อาเธอร์แยกขาออกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้รู้สึกอึดอัดจนเกอนไป 

สวบ! สวบ! สวบ!

ตุบๆๆ

ทุกครั้งที่เคลลินท์กระแทกกายเข้าออกหนังสือที่ถูกจัดวางเอาไว้ล่วงหล่นลงมาตลอด ร่างของอาเธอร์แนบชิดไปกับตู้ใหญ่ที่ใส่หนังสือและคัมภีร์มากมาย กายหยาบเสือกไล้บันท้ายจนแดงกล่ำ ก้อนกลมทั้งสองดูดกลืนลำกายใหญ่อย่างหิวโหย เคลลินท์แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่หืดแห้งเมื่อมองช่องทางของอีกคนที่กำลังกลืนกินเขาอยู่ มือหนาข้างหนึงใช้ตรึงสะโพกขาวมืออีกข้างถูสอดลวงไปด้านหน้า ช่วยชักรูดให้อีกคน เมื่อถูกสัมผัสที่จุดอ่อนไหวอาเธอร์อ่อนระทวยไปทั้งตัว แต่อยู่ๆภาพในหัวก็แวบเข้ามา เขาในอดีต เขาคืออังเดรไม่ใช่อาเธอร์ แต่เหมือนสติกลับมาแล้วพยายามดันกายออก แต่บัดนี้แรงไม่มากพอเพราะการถูกปรนเปอร์ทั้งด้านหน้าและด้านหลังมันช่างรู้สึกดีเหลือเกิน

"อ้า พอแล้ว ข้า อ๊ะเคลลินท์" อาเธอร์กัดริมฝีปากจนกลายเป็นสีม่วง เขาไม่ได้อยากรู้สึกแบบนี้ตนนี้ไม่ใช่ อีกคนไม่สนใจคำทัดทานใดๆจับรวบมือที่พลักหน้าข้าเขาออกมาล็อคไว้ด้านหลังเฉกเช่นแม่ทัพที่กำลังกุมบังเหี้ยน ดึงรั้งแขนของอาเธอร์ไว้จนหน้าอกเชิดรั้งขึ้น จุกนมสีขมพูเสียดสีถูไปกับชั้นหนังสือจนเจ็บไปหมด เคลลินท์เพิ่มความเร็วขึ้นเมื่อลำกายจะถึงจุดหมายปลายทางทุกการขยับเข้าออกมันลึกและลากออกมาครูดกับจุดกระสันของเขาทุกครั้งมันเสียวว่านจนแทบบ้า น้ำคาวขุ่นถูกพ่นออกมาเต็มช่องทางที่ถูกเสียดสีหยดย้อยตามลำกายที่ถูกถอดออกมา อาเธอณ์พ่นลมหายใจออกมาตัวเขาเกร็งกระตุกพ่นน้ำออกมาอีกครั้ง 

"เหตุใดจึงกลั่นเสียงร้อง อยากเห็นข้าบ้าตายหรืออย่างไร ดูสิริมฝีปากของเจ้า" เคลลินท์ช้อนคางของอาเธอร์ให้หันมามองหน้ากันและเอานิ้วลูบไล้ที่ริมฝีปากที่ถูกกัดจนแตกเป็นสีม่วงช้ำ เขาทำอะไรไม่ถูกใจจ้าวปีศาจหรือไม่ เคลลินท์คุกเข่าลงคำนับอาเธอร์และถือวิศาสะช้อนอุ้มอีกคนขึ้น อาเธอร์ไม่ใช่คนตัวเล็กๆความสูงของเขาทั้งสองคนต่างกันไม่มากเพียงแต่อาเธอร์มีร่างกายที่บางและนาถนุถนอมกว่าร่างกายกำยำอย่างพวกเขา

"เจ้าจะทำอะไร ปล่อยข้าลง" อาเธอร์พยายามสบัดตัวให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดนี้

"ข้าไม่ปล่อย ทำไมถึงทำท่าเหมือนรังเกียจข้าทั้งที่ท่านก็ดูสุขสมที่ข้ามอบกายนี้รับใช้ท่าน"

"ไม่ได้รังเกียจ"

"แล้วเพราะเหตุใด" ยังจะถามอีก

"ไม่รู้เว้ย ปล่อยได้แล้วเดินเองได้ แล้วเนี้ยปล่อยเข้ามาทำไมข้างใน รู้ว่าเป็นผู้ชายท้องไม่ได้ แต่มันลำบากคนอื่นเขารู้ไหม ที่หลังอย่าปล่อยข้างในดิ โอ๊ยเดินยังขัดเลย นี่เคลลินท์ทำไมของเจ้ามันใหญ่แบบนี้ละ เสื้อผ้าอยู่ไหนเนี้ย พอแล้วเดินออกไปห่างๆหน่อย ข้าร้อน"

"นี่ใส่เสื้อคลุมของข้าก่อน แล้วที่ท่านพูดมาข้าไม่ค่อยเข้าใจ ท่านพูดหมายความว่าอย่างไร"

"เฮ้อ ช่างมันเถอะ ไปหาเสื้อผ้าให้หน่อย" ผมโวยวายให้เคลลินท์วางผมลงกับพื้นก่อนเพราะอยากจะเดินเอง ก็คนมันไม่ชินที่อยู่ๆก็มีคนมาอุ้มแถมยังเป็นผู้ชายที่หล่อแล้วตัวใหญ่กว่าอีก พอวางผมลงสิ่งที่ค้างอยู่ภายในร่างกายไหลออกมาเป็นทางเลอะขาทั้งสองขาของผม ทำเอาหน้าแดงเหมือนกัน ผมสับสนอะทุกคน รู้ว่าเป็นผู้ชายเหมือนกันแต่แบบนี้มันแปลกใหม่สำหรับผมนะ พอจะก้าวเดินก็แสบขัดไปหมดผมหันไปมองค้อนคนที่เดินอยู่ด้านหลังมองหน้าแล้วมองลงมายังช่วงล่าง หน้าที่แดงอยู่แล้วตอนนี้คงจะแทบไหม้อยู่เลยก็ว่าได้ ขนาดสงบแล้วยังขนาดนี้เมื่อกี้ที่ทะลวงจวงแทงผมอยู่มันจะขนาดไหนกัน แขน! ผมจับที่แขนของตนเองมันยังกำไม่รอบเลยฮือ เข้าไปได้ไงวะ ผมแกล้งแต่ก็ไม่ถือว่าแกล้งแต่โวยวายจริงๆเนี้ยแหละเมื่อตอนก่อนทำเคลลินท์เป็นคนถอดเสื้อผ้าผมออก แล้วโยนทิ้งไปตอนนี้ผมมองหาไม่เห็นสักชิ้นเขาโยนไปไว้ไหนกันแน่ เคลลินท์จึงหยิบเสื้อคลุมของตนเองที่วางพาดไว้กับเก้าอีกตอนที่เข้ามาให้ผมใส่คุมตัวเองก่อน ผมรับมาแล้วสวมใส่เดินไปนั่งโซฟาขนาดมันนุ่มนะ ยังรู้สึกเจ็บเลย เฮ้อใหญ่จริงๆ

"จะยืนแอบมองข้าอีกนานไหม ไรอัน" ผมที่กำลังรอเสื้อผ้าหลับตาลงเพื่อพัก แต่กลับได้กลิ่นหอมของดอกไม้แห้งสีขาวไม่ใช่ใคร แวมไพร์สุดหล่อตัวสุดท้ายชายหนุ่มหนึ่งในฮาเร็มทั้งหกของผม ไม่ของอาเธอร์ แรงยุบตรงข้างกายทำให้ผมหันไปมอง แววตาสีแดงฉ้าน ตัดกับสีผม ผิวกายขาวซีด ผิวกับผมที่ขาวชมพูดูสุขภาพดีแบบสุดๆถ้าไม่นับไอ้ร่องรอยแดงเถือกตามตัว นึกว่าเป็นโรคซะอีก

"นี่ข้ามาช้าไปใช่ไหม ถึงได้อดร่วมวงกลืนกินจ้าวปีศาจผู้น่ารัก" เสียงหยอกล้อสดใสเอ่ยขึ้นข้างกาย ไรอันเป็นแวมไพร์ที่นิสัยดีมากร่าเริง สดใส แต่อย่าให้โกรธหรือมีใครมาแตะต้องอาเธอร์นอกจากพวกเขาทั้งหกที่เป็นสามีของร่างโปร่งตรงหน้า ไรอันจะกลายเป็นแวมไพร์ที่เลือดเย็นและมากด้วยอำนาจเวทย์มนต์ จัดกราบฆ่าล้างทั้งเผ่าพันธ์นั้นเพื่ออาเธอร์เพียงปรายตามอง 

"ดีแล้วที่มาไม่ทัน แค่เคลคนเดียวข้าก็แทบตายแล้ว" ผมบอก

"หึๆ ท่านแค่ยังไม่ชินกับพวกเราเท่านั้นแหละ" หมายความว่าไงว่าไม่ชิน ในเมื่อเจ้าของร่างเก่าอย่างอาเธอร์ก็อยู่กับพวกเขาทั้งหกมาตลอดเวลาหลายร้อยปี ถ้าอยู่มาขนาดนี้ยังไม่ชินก็ไม่ณู้จะว่ายังไง

"เจ้ามามีอะไรหรือเปล่า"

"ไม่มีข้าแค่ได้กลิ่นหอมหวนของท่านเท่านั้นเอง อีกไม่นานท่านก็จะพร้อมแล้วกลิ่นมันบอกเช่นนั้น"

"ข้าไม่เข้าใจ เห้อข้าปวดไปทั้งตัวเลย ไรอันนวดขาให้ข้าได้หรือไม่"

"ขอเพียงท่านเอ่ยปาก ข้าพร้อมจะทำตามที่ท่านบอกยอดรัก" หึ๊ย!!! ขนลุกเว้ย อังเดรไม่ชิน ไม่ชินเลยสักนิด ฮือ แม่ครับ อังเดรอยากกลับบ้านแล้ว ไม่อยากมีผัวเยอะแบบนี้เลย เจ็บตูด