อุบัติรักสามีจอมบงการ - หญิงผู้โชคดี 1/2

แรงกระแทกทำให้มีดด้ามสั้นในมือของคนร้ายหลุดร่วงลงมันร้องออกมาเสียงดังลั่นจนชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยหล่อนเบิกตากว้าง

คนร้ายยกขวดแก้วใสขึ้น นุชลตรีเห็นปากปลายของขวดแก้วใสบรรจุของเหลวสีใสไว้หันมาหาชายผู้ช่วยเหลือเธอ

“คุณระวัง!” หญิงสาวหวีดเสียงเป็นภาษาอังกฤษ

ทว่าทันทีที่ชายหนุ่มหันกลับมา คนร้ายก็ฉีดน้ำของเหลวสีใสพ่นเข้าใส่ตาของชายผู้เคราะห์ร้ายที่เข้ามาช่วยหล่อนไว้พอดิบพอดี

“วอท” ชายหนุ่มคนนั้นเอามือปิดตาพลางอุทานออกมาด้วยเสียงที่ดังลั่น

นุชลตรีเห็นเพียงคนร้ายสวมหมวกปิดบังใบหน้าวิ่งหนีหายลับเข้าไปยังตลาดที่แสนจะชุมด้วยคนจำนวนมหาศาล

หญิงสาวรีบลุกขึ้นมาพลางมองไปยังชายผู้เคราะห์ร้ายที่เข้ามาช่วยเหลือเธออย่างสงสาร

“คุณเป็นอะไรไหมคะ” เสียงเข้มของหญิงสาวกล่าวกับชายหนุ่มที่นั่งปิดตาอยู่กับพื้นถนน

“ไม่ผมไม่เป็นอะไรครับ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงอู้อี้

“ขอโทษนะคะ” เสียงหวานเอ่ยดังขึ้นข้างหูของชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง

หญิงสาวรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าของหล่อนออกมาพลางเช็ดหน้าให้กับเขาอย่างถือวิสาสะ

“ฉันขออนุญาตค่ะ” นุชลตรีกล่าวขณะซับน้ำที่มาจากขวดของคนร้ายอย่างตระหนกตกใจ

มือเรียวของหญิงสาวถูกคว้าหมับด้วยมือสาก นุชลตรีชะงักไปเล็กน้อย หญิงสาวได้กลิ่นหอมของโคโลญจน์ที่ชายหนุ่มใส่

หากนุชลตรีคาดคะเนไม่ผิด ชายคนนี้น่าจะใส่โคโลญจน์กลิ่นดอกจัสมิน เพราะหล่อนเคยช่วนรุ่นพี่ทำโปรเจ็กต์เกี่ยวกับดอกไม้ในการผลิตน้ำหอมออกมานับไม่ถ้วนเพื่อขายในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังในประเทศ

“ขอบคุณแต่ผมไม่เป็นไร” ชายหนุ่มกล่าวเป็นภาษาอังกฤษ

“ขอโทษค่ะ ฉันเพียงแต่อยากช่วยคุณเท่านั้น” นุชลตรีกล่าวอย่างรวดเร็ว

“ไม่เป็นไร ผมไม่ได้รังเกียจคุณนะ ขอบคุณคุณมาก” ชายหนุ่มคนนั้นกล่าวขณะที่นุชลตรีดึงมือของหล่อนออกจากผ้าเช็ดหน้า

โยเซฟห์เอื้อมมือมารับผ้าเช็ดหน้าต่อจากหล่อน เขาใช้ผ้าผืนบอบบางเช็ดไปยังดวงตาของเขาอย่างแผ่วเบา

“ขอบคุณมากๆนะคะที่มาช่วยฉัน” นุชลตรีกล่าวขึ้นในที่สุดพลางมองไปยังใบหน้าหล่อเหลาของชายผิวแทนเข้ม

“ผมยินดีครับ” ชายหนุ่มกล่าวกับหญิงสาวผุดลุกขึ้นจากพื้นถนนอย่างแผ่วเบา

“ให้ฉันช่วยนะคะ จากนี้ก็จะเป็นโรงพยาบาลอีกไม่กี่สิบนาทีก็จะถึงค่ะ” นุชลตรีกล่าวด้วยสำเนียงฝรั่งเศส

“ครับ” ชายหนุ่มกล่าวขณะที่นุชลตรีรีบเข้ามาประคองเขาเดินไปตามซอยถนนอย่างไม่รอรี

“ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ” เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เขามองหญิงสาวที่ช่วยเหลือเขาด้วยแววตาเปล่งประกาย

“ฉันชื่อนุชลตรีค่ะ” หญิงสาวกล่าวเป็นภาษาอังกฤษ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณนุชลตรี ผมมาฮันห์” เสียงเข้มของเขากล่าวพลางส่งรอยยิ้มหวานสนิทให้กับนุชลตรี

รอยยิ้มหวานแต้มระบายกว้างบนใบหน้าสวยของหญิงสาวเอเชีย เช่นเดียวกันกับรอยยิ้มใบหน้าคมคายของเขาที่อยู่ใกล้หญิงสาวแค่คืบ

ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน นุชลตรีรู้สึกตกหลุมรักชายผู้นี้เข้าเต็มเปา มาฮันห์จัดได้ว่าหล่อเหลาปานเทพบุตรผิดแต่ก็เสียว่าเขานั้นเป็นเทพบุตรที่มีผิวสีแทนเหมือนชายชาวเมืองมัทราสทั่วไป

ใบหน้าของนุชลตรีร้อนวาบผะผ่าว หญิงสาวสัมผัสได้ว่าเวลานี้หัวใจของหล่อนเต้นเร็วอย่างมาก นุชลตรีรีบหันไปอีกทางหล่อนมองเห็นจุดหมายปลายทางของหล่อนอยู่รำไร

“ยินดีเช่นกันค่ะคุณมาฮันห์ นั่นเป็นโรงพยาบาลที่ฉันจะพาคุณไปค่ะ” นุชลตรีกล่าวแล้วประคองร่างของชายหนุ่มให้ไปกับหล่อน

สองสัปดาห์ผ่านไปมาฮันห์และนุชลตรี สนิทกันอย่างรวดเร็วเสียจนหล่อนก็ไม่นึกว่ามาฮันห์ ชายหนุ่มชาวเมืองมัทราสจะนัดเธอออกมาเจออีกครั้ง

หลังจากวันที่เขากลับไปนุชลตรีเฝ้าฝันถึงกลิ่นหอมของโคโลญจน์อ่อนๆ ของชายหนุ่มที่ได้ช่วยเหลือเธอในวันที่เธอประสบเคราะห์ร้ายถูกวิ่งราวกระเป๋ามาโดยตลาด

ดวงหน้าหวานของหญิงสาวแต้มระบายรอยยิ้ม

อ่อนจางพลางหมุนตัวสำรวจตนเองในกระจกบานกว้างที่อยู่ในห้องพักของโรงแรมแห่งนี้

สถานที่ที่ชายหนุ่มคนนั้นนัดเดทคือร้านกาแฟในโรงแรมกึ่งพิพิธภัณฑ์ของเดอะกรีนนาร์ด สถานที่ที่เป็นแลนด์มาร์คที่นุชลตรีปรารถนาจะไปให้ได้อีกสักครั้งในชีวิตหนึ่ง