อุบัติรักสามีจอมบงการ - นัดเดท 1/1

เดอะกรีนนาร์ด

“ที่นี่น่ะเหรอเดอะกรีดนาร์ด” นุชลตรีเอ่ยขึ้นพลางแหงนหน้ามองอาคารที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของหล่อน

โรงแรมกึ่งอาร์ตแกลอรี่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้านุชลตรี หญิงสาวไม่รอช้าหล่อนรีบสาวเท้าเข้าไปภายในโรงแรมทันที

เวลานี้นุชลตรีสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีดำเข้มปิดคอขาวระหงส์ขาวนวลอย่างมิดชิด

หญิงสาวจงใจเลือกกระโปรงทรงสูงสีแดงมาสวมเพื่อให้แมทซ์กับรองเท้าบูทคู่เก่งของหล่อนที่เพิ่งถอยมาหมาด ๆในวันเกิดของหญิงสาว

สาวเจ้าเดินผ่านบานประตูกว้างก็พบกับสวนหย่อมที่จัดแสดงผลงานศิลปะหรืออาร์ตแกลอรี่ขนาดย่อม

ดวงตาคู่คมเบิกกว้างอย่างสนใจในภาพวาดรูปเขียนสีออยพาสเทิลเหล่านี้ นุชลตรีมองฝ่าฝูงชนก็เห็นชายหนุ่มแต่งชุดเชิ้ตสีฟ้าลำลองลุกขึ้นยืนโบกมือให้หล่อนอยู่

เรือนไหมสีดำขลับขับให้กรอบหน้าคมคายเด่นชัดจนคมเข้มกว่าเดิมเป็นเท่าตัว นุชลตรีอดรู้สึกไม่ได้ว่ามาฮันห์เวลานี้หล่อเหลาปานเทพบุตรลงมาจุติยังแดนโลกมนุษย์

เมล็ดกาแฟคั่วบดส่งกลิ่นหอมลอยฟุ้งเข้ามาแตะจมูกของนุชลตรีอย่างรวดเร็วจนหญิงสาวเผลอสูดดมกลิ่นคั่วบดอันหอมยั่วเย้าของกาแฟสดอย่างลืมตัว

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเมล็ดกาแฟที่ส่งกลิ่นหอมปกคลุมไปทั่ว สร้างบรรยากาศน่านั่งให้กับร้านกาแฟแห่งนี้เป็นอย่างมาก

ร้านกาแฟร้านนี้ตั้งอยู่ใจกลางกรุงของปารีสเลยทีเดียว หญิงสาวสังเกตเห็นตรงกลางของร้านกาแฟดีไซน์ออกแบบมาให้เป็น รูปภาพรูปหนึ่งที่วางไว้ตรงกลางของร้านกาแฟแห่งนี้

“คิวที่ 11 ได้แล้วค่ะ” พนักงานสาวกล่าวเป็นภาษาฝรั่งเศส

“คิวที่ 11 ค่ะ” หญิงสาวเดินออกไปรับกาแฟทางยื่นมือไปรับกาแฟ

“ขอบิลด้วยค่ะ” พนักงานสาวในร้านกาแฟกล่าวขึ้นพลางส่งอรอยยิ้มเป็นมิตรให้กับนุชลตรี

นุชลตรีส่งใบเสร็จกระดาษให้กับหล่อนพลางแล้วรับกาแฟสองแก้วมาอย่างรวดเร็ว

พนักงานสาวรีบหยิบกระดาษแล้วจึงนำไปเสียบไว้กับที่ติดกระดาษทางเดินออกมาจากหน้าเคาน์เตอร์

หญิงสาวรับกาแฟร้อน สองแก้วมาแล้วรีบเดินตรงมายังด้านข้างมุมด้านในของร้านกาแฟทันที

“นี่กาแฟของคุณค่ะมาฮันห์” เสียงหวานของนุชลตรีเอ่ยขึ้นพลางจัดแจงหยิบกาแฟส่งให้เขาตามมารยาท

“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยขึ้นพลางเอื้อมมือมารับแก้วกาแฟมาจากมือเรียวสวยของเธอ

“ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณค่ะมาฮันห์” หญิงสาวกล่าวพลางวางถ้วยกาแฟลงตรงหน้าของหล่อนในท่าที่ยืน

มาฮันห์ขยับตัวลุกขึ้นพลางเดินเข้ามาใกล้นุชลตรีเขาขยับเก้าอี้ให้หญิงสาวได้นั่งลงตรงข้ามเขา

ร่างสมส่วนของนุชลตรีหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่เขาลากออกมา หล่อนขยับเก้าอี้เข้าไปด้านในของโต๊ะ

“จริงซิคุณนุชลตรีมาที่ร้านนี้บ่อยไหมครับ” มาฮันห์ถามหล่อนเป็นภาษาอังกฤษ

“ก็บ่อยนะคะ” นุชลตรีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส

“คุณชอบร้านนี้เหรอครับ” มาฮันห์เอ่ยถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ใช่ค่ะ” นุชลตรีเอ่ยตอบ

“ทำไมคุณถึงชอบร้านนี้” มาฮันห์เอ่ยถามหล่อน ดวงตาของเขาเปล่งประกายระยับ

“เพราะการตกแต่งร้านเป็นแบบ...นี้ไงคะ” ฉันถึงชอบ หญิงสาวกล่าวขึ้นพลางมองไปรอบด้านอย่างหลงใหล

มาฮันห์เหลือบตามองไปยังสายตาของนุชลตรี ดวงตาของหล่อนทอประกายแสงอ่อนคล้ายดวงดาวกระพริบ

นุชลตรีเบือนหน้าไปอีกทาง มาฮันห์เห็นเพียงว่าหญิงชาวเอเชียทอดมองด้วยแววตายากที่เขาจะคาดเดาได้

กาแฟร้านนี้อร่อยมาก ร้านนี้เป็นร้านกาแฟที่มีสาขามากมาย แต่ที่สาขาของฝรั่งเศสนี้มีเพียงกลางกรุงปารีสเท่านั้น

นุชลตรียกแก้วกาแฟขึ้นจิบแล้ววางลงตรงหน้ามาฮันห์

กาแฟติดมุมปากของนุชลตรี มาฮันห์เหลือบมองดวงหน้าของผู้หญิงเบื้องหน้าเขาอย่างหลงใหล

เรือนไหมสีน้ำตาลเข้มแซมดำสนิทปล่อยยาวสยายคลอเคลียไหล่กลมกลึงที่ซุกซ่อนภายใต้ผ้าไหมพรมเนื้อดี

นุชลตรีมีใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตสวยคมคลายสาวอาหรับ หากแต่จมูกของหญิงสาวโด่งขึ้นเพียงเล็กน้อย กระนั้นยังชวนให้หล่อนน่ามองกว่าผู้หญิงในฝรั่งเศสเสียอีก

คราบกาแฟนมที่นุชลตรีสั่งมาเลอะที่ข้างแก้มของหล่อน มาฮันห์อมยิ้มขำส่ายหน้าเล็กน้อยแต่พองาม