อุบัติรักสามีจอมบงการ - นัดเดท 1/2

“คุณนุชลตรี” มาฮันห์เอ่ยขึ้นพลางชี้ไปที่แก้มของเขา

“คะ” นุชลตรีขานรับพลางมองชายหนุ่มอินเดียใต้ด้วยแววตาสงสัย

“แก้มเลอะ” มาฮันห์กล่าวขึ้นในที่สุด

“โอ้ย น่าอายจริง” นุชลตรีกล่าวขึ้นพลางหยิบผ้ามาเช็ดแก้มของตนเอง

“ขอบคุณค่า” หล่อนกล่าวขอบคุณเขาพลางจับแก้มของตนเองที่ร้อนผะผ่าว

ชานหนุ่มมองไปยังหญิงสาวที่กำลังเช็ดแก้มของหล่อนอย่างยิ้มขำขัน

“ว่าแต่มัทราสนี่อินเดียใต้ไหมคะ” นุชลตรีเอ่ ยถามเขาอย่างเป็นกันเอง

“ใช่ครับ” ชายหนุ่มเอ่ยพลางจิบกาแฟอย่างละเลียด

“คุณมาจากที่ไหนนะ” เขาถามหล่อนบ้าง

“ฉันมาจากประเทศไทย” หล่อนตอบพลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

“ฉันเคยใฝ่ฝันว่าอยากไปอินเดียให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิตนี้” นุชลตรีกล่าวขึ้น

“คุณต้องได้ไปแน่นอน คุณนุชลตรี” ชายหนุ่มดเอ่ยขึ้น ดวงตาของมาฮันห์พราวระยับ เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบอีกครั้ง

“คุณมาเรียนเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามเขา

“ใช่ครับ ผมเป็นนักศึกษาแลกเปลี่ยน” ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาวอย่างออกรสออกชาติ

“เรียนที่มหาลัยอะไรคะ” นุชลตรีเอ่ยถามเขา

“มอร์ริส” มาฮันห์กล่าวขึ้นพลางวางแก้วกาแฟลงตรงหน้าเขา

“แล้วคุณล่ะ” เขาเอ่ยถามขณะมองไปยังพนักงานที่เดินมาเสริ์ฟครัวซองค์ร้อน ๆ ที่หล่อนสั่งมา

“อร่อยไหมครับ” มาฮันห์เอ่ยถามหล่อนด้วยแววตาใคร่รู้

“อร่อยมากเลยค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบ

“ฉันมาเที่ยวหลังจากเรียนจบ” นุชลตรีตอบในที่สุด

“คุณชอบเที่ยวเหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างอารมณ์ดี เขาบิดคุกกี้ที่บริกรในร้านนำมาเสิร์ฟออกเป็นสองส่วนพลางส่งส่วนหนึ่งให้กับหญิงเอเชียตรงหน้าเขา

ดวงตาของเขามองสบสายตากับนุชลตรี หญิงไทยอย่างไม่ทันตั้งใจ ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนเวลานี้หนุ่มสาวเผลอมองตากันด้วยแววตาทอประกายวาววับ

นุชลตรีดูจะเป็นฝ่ายได้สติเสียก่อน หล่อนจึงรีบผละออกมาจากดวงตาของมาฮันห์ที่มองสำรวจหล่อนด้วยสายตาที่ไม่ปิดบังความรู้สึกอีกต่อไป

“มาฮันห์คะ ฉันต้องรีบไปแล้วพอดีคุณแม่โทรตามฉันค่ะ” นุชลตรีกล่าวขัดเขาขึ้นทำลายบรรยากาศสงบสุขของมาฮันห์

“ให้ผมไปส่งไหม” ชายหนุ่มกล่าวพลางกระดกน้ำเปล่าลงไปในลำคอ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมาเองก็กลับเองได้” นุชลตรีกล่าวพลางแย้มรอยยิ้มอย่างอ่อนเบา

“ไว้มีโอกาสค่อยพบกันใหม่นะคะ” นุชลตรีกล่าวขึ้นด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย

“ผมเชื่อว่าเราจะมีวันได้พบกันอีกแน่นอนครับ ขอบคุณสำหรับกาแฟและคุกกี้” ชายหนุ่มเอ่ยกับหญิงสาวขณะมองหล่อนที่ลุกพรวดพราดขึ้นมาแล้วเดินจากไป

กลิ่นหอมอ่อนจางของนุชลตรีลอยมาถึงจมูกของเขา รูปทรงของหล่อนก็ชวนให้เขาใจละลายไม่ใช่เล่นหรือที่จริงแล้วเขากำลังตกหลุมรักคู่หมั้นของพี่ชายไปเสียแล้ว

แต่ก็ดีเหมือนกันจากนี้ตระกูลเจซจะได้รับรู้ว่าโยเซฟห์คนนี้ก็มีหัวใจเหมือนกันไม่ใช่หุ่นยนต์ที่ใครจะมาบังคับก็ได้

โยเซฟห์สวมรอยเป็นมาฮันห์โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า โยธาและมาฮันห์ตัวจริงนั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดระหว่างหญิงชายอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของเขามากนัก

นุชลตรีกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปในโรงแรมที่หล่อนพักอย่างรีบเร่ง

ประตูลิฟต์เปิดออกตามด้วยขาเพรียวของหญิงสาวที่สวนทางกับชายหนุ่มคนหนึ่งออกมาด้วยอาการร้อนรน

นุชลตรีรีบเสียบคีย์การ์ดของโรงแรมในห้องพักของตนเอง ทันทีที่หญิงสาววางกระเป๋าสะพายเสียงโทรศัพท์ของหล่อนก็ดังขึ้นทันที

“ฮัลโหลคะ” นุชลตรีกรอกเสียงลงไปตามสายด้วยความเหนื่อยอ่อนเมื่อเห็นว่าปลายสายโชว์เบอร์ของมารดาเด่นหรา

“นุชนี่แม่เองนะ นุชตั้งใจฟังดีๆ นะลูก คุณทวดท่านเสียแล้ว” เสียงปลายสายกล่าวอย่างสั่นเครือ ท้ายประโยคมารดาของหล่อนปล่อยโฮอย่างสุดกลั้น

“อะไรนะคะแม่” นุชลตรีเอ่ยถามมารดาของตนเองด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว เวลานี้นุชลตรีเหมือนถูกรถเครนขนาดยักษ์กระชากหล่อนออกมาจากหลุมที่ถูกขุดไว้ขนาดใหญ่

“นุช คุณทวดท่านเสียแล้ว” มารดาของนุชลตรีกล่าวพลางร้องไห้ไป