บทที่ 9-1 ช่วยเหลือ (1)

นางแหงนหน้ามองท้องฟ้าก็จะพูดออกมาเบา ๆ "ไอหยา ซี่แหง๋แก๋แน่งานนี้ อวี้จื่อลู่เอ้ย!" ไม่รอให้ได้คิดนานสายฟ้าก็ฟาดลงมาระรัว

เปรี้ยง!

เปรี้ยง!!

อะจ๊ากกกก!!

อวี้จื่อลู่วิ่งวุ่นหลบไปมาพันลวัน จนกระทั่งสายฟ้าหยุดลงนางจึงทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างคนหมดแรง "ช่างกลั่นแกล้งข้าเสียจริง"

ครืนนนนน!

พูดจบเสียงท้องฟ้ากลับร้องคำรามลั่นอีกครั้ง "โอ๊ย!! ข้าจะไม่บ่นแล้วเจ้าค่ะ ขู่ได้ขู่ดีเสียจริง" จากนั้นทุกอย่างก็เงียบลงราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดสิ่งใดขึ้น เช้าวันต่อมาเมื่อพี่ชายคนรองเริ่มหายจากการป่วยไข้ อวี้จื่อลู่จึงได้ชักชวนพี่ใหญ่เข้าป่า

อีกด้านบนผืนแผ่นดินใหญ่

ที่ชาวยุทธเรียกขานนามว่า ชาวเซียนสวรรค์ ผู้คนบนผืนแผ่นดินใหญ่ล้วนมีชีวิตที่ยืนยาว ชาวเซียนสวรรค์นั้นแต่ละบุคคลที่อาศัยอยู่ล้วนเป็นคนที่มีวรยุทธ พลังปราณ และธาตุต่าง ๆ ไม่เว้นแม้แต่นักปรุงโอสถ

ระดับผู้ฝึกยุทธ ลมปราณนั้นมี 7 ขั้น และมี 9 ระดับ ได้แก่

- ขั้นปราณก่อเกิด

- ขั้นปราณกำเนิด

- ขั้นปราณปฐพี

- ขั้นปราณนภา

- ขั้นปราณเทวะ

- ขั้นปราณบรรพกาล

- ขั้นล้ำลึก (ไม่มีจุดสิ้นสุด)

สัตว์ปราณภูต มี 5 ขั้น 10 ระดับ ได้แก่

- ขั้นจิต

- ขั้นกำเนิด

- ขั้นปฐพี

- ขั้นราชันย์

- ขั้นบรรพกาล

ค่าเงิน

- 1000 อีแปะ เท่ากับ 1 ตำลึงเงิน

- 100 ตำลึงเงิน เท่ากับ 1 ตำลึงทอง

- 10 ตำลึงทอง เท่ากับ 1 ผลึกวิญญาณ

พลังธาตุ แบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่

- ธาตุพิเศษ -

- ธาตุมิติ

- ธาตุพฤกษา

- ธาตุเหมันต์

- ธาตุอัสนี

- ธาตุแสง

- ธาตุทั่วไป -

- ธาตุดิน

- ธาตุน้ำ

- ธาตุลม

- ธาตุไฟ

พลังธาตุมี 5 ระดับ ได้แก่

- ก่อเกิดธาตุ

- ฝึกหัดธาตุ

- ผู้ใช้ธาตุ

- ปรมาจารย์ธาตุ

- เซียนธาตุ

ธาตุมี 4 ขั้น

- ขั้นต้น

- ขั้นกลาง

- ขั้นสูง

- ขั้นจักรพรรคดิ

ผู้คนบนแผ่นดินใหญ่ล้วนปกครองด้วยสามตระกูลใหญ่ ได้แก่ ตระกูลกู้ ตระกูลหลาง และตระกูลเทียน ทว่ากลับมีเพียงหอเสี้ยวจันทราที่สามตระกูลใหญ่มิอาจจะล่วงเกิน เพราะที่แห่งนี้ไม่ขึ้นตรงต่อผู้ใด

ตลอดเวลาห้าปีหอเสี้ยวจันทรากลับโดดเด่นและน่ายำเกรงทั้งยังน่าหวาดหวั่น โดยเฉพาะท่านเจ้าหอที่เป็นมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง หากใครได้ยินชื่อนี้ก็ต้องสั่นกลัว เพราะความน่ากลัวและข่าวลืออันน่าโหดร้ายของเขานั้นช่างเกินที่จะจินตนาการได้ แต่มันก็นับว่าน่าแปลกใจมิใช่น้อย ตลอดห้าปีที่ผ่านมายังไม่เคยมีผู้ใดได้พบเห็นท่านเจ้าหอเลยสักคน ไม่รู้แม้กระทั่งว่าเป็นบุรุษหรือว่าสตรี

ภายในป่ามรกตที่ตั้งอยู่ระหว่างแผ่นดินใหญ่และแคว้นฉี

กำลังมีการต่อสู้ไล่ล่า ฆ่าฟัน เกิดขึ้นกับคนกลุ่มหนึ่ง บุคคลกลุ่มแรกสวมชุดสีดำปกปิดร่างกายไว้ทุกสัดส่วนไม่เว้นแต่ใบหน้า อาวุธที่คนเหล่านี้ใช้เพียงแค่เห็นก็สามารถรับรู้ได้ในทันที ว่าเป็นคนจากที่ใด ลักษณะอาวุธที่ใช้คือ ดาบดำ จะมีสัญลักษณ์ตรงท้ายด้ามจับเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว บุคคลเหล่านี้น้อยคนนักที่จะได้พบเจอ เพราะชายชุดดำพวกนี้คือมือสังหารจากหอเสี้ยวจันทรา คนที่สามารถว่าจ้างนักฆ่าพวกนี้ได้ ต้องเป็นคนไม่ธรรมดาและร่ำรวย

หากเบื้องหลังไม่ใช่คนใหญ่คนโตก็ยากนักที่มือสังหารจากเสี้ยวจันทราจะรับงาน แล้วทุกครั้งที่ได้รับภารกิจ เหยื่อที่ถูกทางผู้ว่าจ้างหมายหัวจะไม่มีทางที่จะมีชีวิตรอดได้อีก มือสังหารเหล่านี้ก็เปรียบเสมือนมัจจุราชมาเยือน หากพบเจอก็ยากที่จะรอดพ้น หากจะถามหาเหตุผลว่าทำไมถึงมีใครหลายคนมาจ้างวานนักฆ่าที่หอนี้ นั่นก็เพราะว่าหอเสี้ยวจันทราแห่งนี้สามารถเก็บความลับของผู้ว่าจ้างได้เป็นอย่างดี ไม่เคยมีความลับใดเล็ดลอดออกมา

แม้ว่าจะมีคนคิดลองดี ทว่าคนเหล่านั้นกลับไม่เคยได้มีชีวิตออกมา นอกเสียจากออกมาแค่ตัวแต่กลับไร้ซึ่งลมหายใจแล้วเท่านั้น หากลูกน้องคนใดคิดคดทรยศหรือคิดจะขายความลับของผู้ว่าจ้างก็จะโดนท่านเจ้าหอสังหารสิ้น จึงไม่แปลกใจว่าเหตุใดถึงอยากมีคนว่าจ้าง

และเป้าหมายของผู้ว่าจ้างในครั้งนี้ก็คือ กู้หลงซาน ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน ชายหนุ่มผู้มีผมสีขาวยาวสลวย ในชุดสีเงินมุก ใบหน้าคมสันได้รูป แม้ใบหน้าจะดูอ่อนเยาว์ดั่งบุรุษวัยสามสิบกว่า ๆ แต่ประสบการณ์การต่อสู้นั้น สูงส่งราวกับว่าคนผู้นี้ได้ผ่านโลกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน บุคลิกดูนิ่งสุขุม เยือกเย็น แววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก ทว่าในยามนี้หากใครได้สบตา คงเหน็บหนาวเข้าลึกถึงกระดูก ราวกับโดนสายตานั้นฟาดฟันจนจิตวิญญาณแตกสลาย คนผู้นี้นับว่าน่าหวาดกลัว

แต่ช่วงสามปีที่ผ่านมากู้หลงซาน เริ่มรู้สึกผิดปกติกับร่างกายของตนเอง เมื่อนานวันเข้าพละกำลังเริ่มถดถอย เส้นลมปราณมักจะติดขัดและรวนกันไปหมด จนในที่สุดก็ได้รู้ว่าคนจากตระกูลสายรองได้แอบวางยามานานนับปี โดยที่ตัวเขาเองไม่ทันระวัง จนต้องมาลงเอยแบบนี้ช่างน่าสมเพชนัก

"อยากจะสังหารข้า ถึงกับต้องจ้างวานมือสังหารเหล่านี้เลยเชียวหรือ? บิดามันเถอะ" ชายหนุ่มสบถออกมาเสียงดังอย่างคนไม่สบอารมณ์ เมื่อช่วงไหล่ซ้ายโดนอาวุธลับของศัตรูเล่นงาน จากการเหม่อเพียงครู่เดียว'พลาดท่าจนได้' บุรุษผู้นี้ขบกรามแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวดจากพิษที่เริ่มกระจายเข้าสู่ร่างกายทีละเล็กละน้อย แม้ว่าจะใช้ลมปราณขับพิษออกไปได้แค่บางส่วน แต่ในร่างกายก็ยังหลงเหลืออยู่ถึงจะไม่ร้ายแรงแต่ยังไงก็ยังคงขึ้นชื่อว่าพิษ กู้หลงซานได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ไม่น้อย แผ่นหลังเต็มไปด้วยบาดแผล ใบหน้าเขาเคร่งเครียดมากขึ้น หยาดเหงื่อมากมายไหลซึมลงมาจากหน้าผาก ร่างกายเริ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อไคลและเลือด

ภายใต้แรงกดดันกู้หลงซานมองไปรอบด้านด้วยสายตาเจ็บปวด ยามที่เห็นคนของตนล้มตายไปทีละคนสองคน เมื่อเห็นว่าคนสนิทของตนเริ่มพลาดพลั้ง ไม่รอช้าซัดฝ่ามือออกไปยังเบื้องหน้า จนทำให้ศัตรูผู้นั้นกระเด็นออกไป การต่อสู้กินเวลาไปหลายชั่วยามจนเริ่มล้า

อี้ถังเมื่อเห็นท่าไม่ดี จึงหันไปพูดกับสหายของตน "อี้ซื่อ พานายท่านหนีไปเร็วเข้า" พร้อมกับส่งแผ่นยันต์ย้ายมิติที่ลงอักขระไว้ให้อีกฝ่าย

แม้อี้ซื่อจะเป็นห่วงสหาย แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องพานายท่านหนีไป "รักษาตัวด้วยอี้ถัง" พูดจบก็อาศัยจังหวะที่ศัตรูไม่ทันระวังตัวสะบัดแผ่นยันต์ขึ้นลง ก่อนจะหายไปและโผล่มาในป่าอีกที่หนึ่ง ก่อนส่งจิตสำรวจบริเวณใกล้ ๆ เมื่อมั่นใจว่าปลอดภัยแล้วก็ค่อย ๆ จึงเดินเข้าไปใต้ต้นไม้ใหญ่แล้ววางร่างของกู้หลงซานอย่างเบามือ

"นายท่าน อยู่ตรงนี้ก่อนนะขอรับ ข้าจะล่อพวกมันไปอีกทาง"

กู้หลงซานพยักหน้าและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "อืม เจ้าไปเถอะระวังตัวด้วย"

"ขอรับ" เมื่อคนสนิทรีบร้อนจากไป เปลือกตาหนาก็ปิดลงอย่างคนคิดไม่ตกกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ เห็นทีข้าและตระกูลสายรองจะอยู่ดี ๆ กันไม่ได้เสียแล้ว ทว่าตอนนี้เขาต้องรักษาชีวิตตนเองไว้ก่อน หากต้องการจะแก้แค้นเอาคืน อีกสิบหรือยี่สิบปีก็ยังไม่สาย หากพวกมันไม่ชิงตายเสียก่อน แต่ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องรักษาตัวเอง

ขณะที่เขากำลังนั่งหลับตาเพื่อโคจรลมปราณให้คงที่อยู่นั้น ก็พลันรู้สึกได้ว่าบริเวณใกล้ ๆ มีใครบางคนกำลังมุ่งตรงมาทางด้านตนเอง จึงรีบปิดกั้นลมหายใจพลางกลบเกลื่อนร่องรอยของเลือดและกลิ่นก่อนจะใช้วิชาตัวเบาพาตนเองไปอยู่บนยอดไม้ ยิ่งเสียงฝีเท้าย่ำเข้ามาใกล้เท่าไหร่ สติของเขาก็เริ่มพร่าเลือนลงไปทุกที ‘เห็นทีคราวนี้ตัวเขาคงไร้สิ้นลมหายใจเสียแล้ว มือสังหารพวกนั้นคงไม่เลิกราจนกว่าข้าจะตายสินะ’ กู้หลงซานได้แต่คิดอย่างจำยอมต่อโชคชะตา จนในที่สุดสติเพียงน้อยนิดก็ดับวูบไป ร่างกายร่วงหล่นลงจากต้นไม้

ตุ้บบ!!

กรี๊ดดดดดดดดดดด!!