บทที่ 12-2 โรงประมูล (2)

ยามเมื่อไปถึงตัวบ้าน อวี้จื่อลู่ก็เดินตรงไปยังห้องหนังสือ พลางกวาดตามองไปยังตำราแต่ละเล่มด้วยความสนใจ "ตำราพวกนี้ คงจะเป็นตำราโบราณอย่างที่ลุงกู้เคยบอกเล่าให้ฟังแน่เลย มิใช่ว่าพวกมันหายสาบสูญไปหลายพันปีแล้วเหรอ ทำไมถึงได้มาอยู่กับนางกันล่ะ" แม้จะสงสัยใคร่รู้ ทว่าคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก จนนางทนไม่ไหวก็เลิกสนใจไปทันที

จากนั้นนางค่อย ๆ เดินไล่สำรวจไปที่ชั้นวางอย่างใจเย็น จนนัยน์ตาคู่สวยไปสะดุดเข้ากับตำราเล่มหนึ่ง ที่มีฝุ่นเกาะติดอยู่หนาแน่น พลางยื่นมือเรียวหยิบจับขึ้นมาปัดฝุ่น แล้วเดินวกกลับไปยังมุมห้องที่มีโต๊ะขนาดกลางและเก้าอี้วางไว้อยู่ก่อนแล้ว อวี้จื่อลู่เอนกายลงไปนั่งพร้อมกับเปิดตำราเล่มนั้นอ่านอย่างสนอกสนใจ

ในระหว่างที่นางจดจ่ออยู่กับตำราตรงหน้า ร่างกายพลันเกิดอาการร้อนวูบวาบ หยาดเหงื่อใสไหลโทรมกาย และผุดซึมขึ้นตามกรอบหน้าสวย จากประสบการณ์ก่อนหน้าทำให้อวี้จื่อลู่รู้ว่ากำลังจะเกิดสิ่งใด ก็ผุดลุกขึ้นยืนแล้วก้าวไปยังห้องนอน มาถึงก็รีบนั่งลงพลางหลับตาเข้าสู่ห้วงสมาธิ ปล่อยจิตให้ว่างเปล่าแล้วค่อย ๆ ซึมซับพลังปราณที่หนาแน่น เข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง

จนเส้นลมปราณเริ่มขยายใหญ่ขึ้นไปทีละส่วน กระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสองชั่วยาม อวี้จื่อลู่ก็สามารถทะลวงได้สำเร็จ ตรงจุดตันเถียนได้แปรเปลี่ยนเป็นภาชนะขนาดใหญ่ที่พลังลมปราณไหลเวียนอยู่เป็นจำนวนมหาศาล จากที่นางอยู่ขั้นลมปราณกำเนิด ระดับสาม จนตอนนี้สามารถทะลวงได้ถึงหกครั้งจนมาถึงระดับเก้า เพียงแค่อีกหนึ่งครั้งก็จะสามารถไปอยู่ขั้นลมปราณปฐพีแล้ว

ในเมื่อตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะบ่มเพาะพลังและทำตนเองให้แข็งแกร่ง จึงได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะเก็บตัวฝึกฝน ก่อนจะเขียนจดหมายบอกกล่าวจุดประสงค์ที่นางต้องการ พร้อมรายละเอียดตอนท้ายอีกเล็กน้อย แล้วพาตนเองออกมาจากมิติเพื่อส่งข่าวให้ที่บ้านรับรู้ พร้อมกับวางแหวนมิติพร้อมถุงจักรวาล (ถุงมิติอาเฟิ่งขอใช้เป็นถุงจักรวาลนะเจ้าคะ จะได้จดจำได้ง่ายไปกัน) ไว้สามชุด

ผลผลึกม่วงหกผลและผลจิญวิญญาณอีกสามผล โดยแบ่งให้พี่ใหญ่ พี่รองและลุงกู้ อย่างละหนึ่งผลพร้อมกับแหวนมิติและถุงจักรวาล ส่วนน้าอี้ถัง น้าอี้ซื่อ นางก็ได้มอบผลผลึกม่วงให้คนละหนึ่งผล เป็นการตอบแทนตลอดเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันมาหลายเดือนทั้งสองต่างก็ดูแลพวกเขาสามพี่น้องเป็นอย่างดีมาตลอด ส่วนผลผลึกม่วงที่เหลืออีกหนึ่งผลนางต้องการให้ลุงกู้และพี่ใหญ่ พี่รอง นำไปขายที่โรงประมูล

ยามที่นางจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็พาตนเองกลับเข้าไปยังภายในมิติ สิ่งแรกที่ต้องทำคือการปรับวันเวลาข้างในให้เดินเร็วกว่าภายนอก หนึ่งวันข้างนอกเทียบเท่ากับหนึ่งเดือนด้านใน

แต่ก่อนที่อวี้จื่อลู่จะเก็บตัวฝึกฝน ภายในหนึ่งปีแรกนั้นนางจะต้องเรียนรู้การหลอมโอสถเพื่อจะก้าวขึ้นไปอยู่ในจุดที่สูงสุดของระดับจักรพรรดิโอสถ นางหมายมาดไว้ในใจ 'นางจะต้องเก่งและร่ำรวย ต้องหาเงินให้เยอะ ๆ จะได้มีเงินไปแต่งพี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รองเข้าบ้าน พี่ใหญ่กับพี่รองจะได้ไม่ต้องเป็นกังวล วะฮ่าฮ่าฮ่า'

"เอาล่ะ มาเริ่มกันเลยดีกว่า" พูดจบก็เดินไปที่แปลงสมุนไพร เพื่อเลือกสรรค์สมุนไพรที่มีอายุหนึ่งร้อยปีขึ้นไปสี่ห้าชนิด พลางครุ่นคิดว่าจะหลอมโอสถใดขึ้นมา "เอ๊ะ! นึกออกแล้ว ลองหลอมโอสถทะลวงปราณ ดีกว่า หากทำสำเร็จคงจะได้เงินมาไม่น้อย" แค่คิดว่าเงินทองไหลมาเทมามากมายก็มีความสุขแล้ว

ทว่าความจริงนั้น "ให้ตายเถอะ อะไรมันจะยากเย็นขนาดนี้" นี่นางล้มเหลวมาเป็นสิบครั้งแล้วนะ สภาพอวี้จื่อลู่ในตอนนี้ ผมเผ้าชี้ฟูโด่เด่ ใบหน้ามอมแมม เนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อจนชุ่ม ก่อนจะลงมือหลอมโอสถใหม่อีกครั้งอย่างใจเย็น มือเรียวสวยหยิบสมุนไพรขึ้นมาอย่างเบามือแล้วใส่ลงไปในเตาหลอม ในขณะที่ใส่สมุนไพรลงไป มืออีกข้างก็พยายามควบคุมไฟให้อยู่อุณหภูมิที่เหมาะสม ไม่ร้อนจนเกินไปหรือไฟเบาบางจนเกินเหตุ ยามเมื่อใส่สมุนไพรลงไปจนครบ ก็ตั้งสมาธิอีกครั้งโดยการใช้มือทั้งสองข้างประคองเปลวไฟ ค่อย ๆ คัดแยกสิ่งเจือปนสกปรกออกจากตัวยาจนหมด จากนั้นก็ใส่หยดวารีมรกตไปหนึ่งหยด พร้อมกับเร่งเปลวไฟในมือให้สูงขึ้น บ้างก็ใช้เปลวไฟอ่อนสลับกันไปมา จนเวลาผ่านสองเค่อทุกอย่างก็เป็นอันเสร็จสิ้น เมื่อมีเสียงดังออกมาจากเตาหลอม

ปุ้ง! ปุ้ง! ปุ้ง!

"เฮ้อ...เสร็จสักที ไหนดูสิว่าคราวนี้จะสำเร็จไหม" กว่าจะหลอมโอสถให้สำเร็จแต่ละครั้ง ทำเอานางถึงกับหมดแรงเลยทีเดียว ช่างเปลืองพลังชีวิตมาก ว่าแล้วก็หยิบผลึกม่วงออกมากัดกินอีกครั้ง ก่อนชะโงกหน้าเข้ามาดูผลงานของตัวเอง

ยามที่หยิบโอสถออกมากลับพบว่า ในเตาหลอมนั้นมีโอสถทะลวงปราณทั้งหมดห้าเม็ด ในห้าเม็ดนั้นกลับมีระดับเก้าสามเม็ด ระดับแปดหนึ่งเม็ด และระดับหกหนึ่งเม็ด เมื่อนางเรียนรู้และทำความเข้าใจจนถ่องแท้ ก็ลงมือหลอมโอสถอย่างต่อเนื่อง อวี้จื่อลู่ที่ในตอนนี้หมกหมุ่นอยู่กับการหลอมโอสถ จวบจนวันเวลาล่วงเข้าหนึ่งเดือน นางก็สามารถหลอมโอสถได้ถึงระดับสิบและแน่นอนว่าโอสถทุกเม็ดล้วนเป็นขั้นสูงทั้งหมด

ไม่ว่าจะเป็นโอสถทะลวงปราณเต็มสิบส่วนขั้นสูงสามร้อยเม็ด โอสถฟื้นฟูห้าร้อยเม็ด โอสถสลายหมื่นพิษสองร้อยเม็ด โอสถพิษคร่าวิญญาณสองร้อยเม็ดและโอสถอื่น ๆ อีกนับไม่ถ้วน ทำให้นางรู้สึกภูมิใจไม่น้อย ก่อนจะหอบพาร่างตนเองลงไปแช่ที่ทะเลสาบเขียวมรกตหรือก็คือที่มาของหยดวารีมรกตนั่นเอง เมื่อความเมื่อยล้าเริ่มเบาบาง นางก็เดินกลับไปพักผ่อนยังห้องนอนทันที

อีกด้าน

รุ่งเช้าของอีกวัน สองพี่น้องยังคงตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของตนเองอย่างเช่นทุกวัน ซึ่งไม่ต่างจากกู้หลงซานและอี้ซื่อ อี้ถัง ยามเช้าของทุกวันพวกเขามักจะฝึกซ้อมฝึกฝนด้านพละกำลังและลมปราณอย่างต่อเนื่อง จนเวลาเข้าสู่ยามซื่อ อวี้เหิงเยว่เริ่มสังเกตว่าตนเองยังไม่เจอหน้าน้องน้อยเลย ซึ่งมันผิดวิสัยเป็นอย่างมาก ความกังวลเริ่มฉายชัดบนใบหน้า จนกู้หลงซานจับสัมผัสได้

"อาเหิง เจ้าเป็นอะไรไป ดูไม่มีสมาธิเอาเสียเลย"

"คือว่าเช้านี้ข้ายังไม่เห็นหน้าน้องเล็กเลยขอรับ"

"นางอาจจะยังอยู่ในห้องนอนก็ได้"

"ประเดี๋ยวข้าไปดูน้องเล็กให้เองพี่ใหญ่ ท่านฝึกกับบุงกู้ต่อได้เลย" อวี้เฉิงรุ่ยรับอาสา แล้วหมุนตัวเดินออกไป

ทว่าเมื่ออวี้เฉิงรุ่ยมาถึงแล้วผลักบานประตูเข้าไป กลับไม่เจอน้องสาวของตน ทั้งห้องมีแต่ความว่างเปล่า ครั้นกวาดตามองไปทั่วห้องก็พบกับบางสิ่งตั้งอยู่ตรงโต๊ะข้างหัวนอน จึงรีบสาวเท้าเข้าไปดู พลางยื่นมือไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน

ยามที่ได้อ่านจดหมายที่น้องน้อยทิ้งไว้ก็พลันมือไม้อ่อนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น "ของมีค่ามากมายขนาดนี้น้องเล็กหามันมาได้อย่างไร ไหนจะถุงจักรวาล ไหนจะแหวนมิติและไหนจะผลผลึกม่วงกับผลจิตวิญญาณอีก"  ยามเมื่อได้สติเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งหน้าตาตื่นออกไปหาพี่ใหญ่และท่านลุงกู้ โดยไม่สนภาพลักษณ์อีกต่อไป

"ลุงกู้ พี่ใหญ่พวกท่านดูนี่สิ" พลางยื่นจดหมายในมือให้ทั้งสองได้อ่านด้วยมืออันสั่นเทา

กระทั่งทั้งสองได้อ่านเนื้อหาในจดหมาย เพียงครู่เดียว เข่าทั้งสองของอวี้เหิงเยว่กับกู้หลงซานก็ลงไปกระแทกกับพื้นยังคนหมดเรี่ยวแรง

ตุ้บ!

ตุ้บ!

"เป็นผลึกม่วงว่าหายากแล้วนี่ยังมีผลจิตวิญญาณอีกหรือ?" ข้าใช้ชีวิตมาก็ไม่น้อยแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่านอกจากผลผลิกม่วงแล้ว จะมีโอกาสได้เห็นผลจิตวิญญาณกับตาตนเองอย่างนี้ ทว่าตอนนี้สติและวิญญาณของกู้หลงซานได้ล่องลอยไปไกลเสียแล้ว โดยที่ไม่เหลือภาพลักษณ์อันน่าเกรงขาม

"ช่างเป็นบุญตาของข้านัก" อี้ถังพึมพำขึ้นมา

"ในที่สุดข้าก็ได้เห็นสีหน้านายท่านเป็นแบบนี้" อี้ซื่อพูดจบก็หัวเราะในลำคออย่างคนสุขใจ