บทที่ 12-3 โรงประมูล (3)

ยามอู่

บุรุษทั้งห้าได้นั่งห้อมล้อมของอันล้ำค่า ที่วางอยู่กลางห้องด้วยสีหน้ายากที่จะคาดเดา ต่างคนต่างมีความคิดที่แตกต่างออกกันไป แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เหมือนกันก็คือ ในหัวของทุกคนตอนนี้ได้เทิดทูนนางดั่งเทพธิดาจากสรวงสวรรค์ ทว่าทั้งหมดก็ยอมทำตามสิ่งที่นางได้บอกกล่าวเอาไว้ในจดหมาย

กู้หลงซานรู้สึกรักและเอ็นดูอวี้จื่อลู่มากกว่าเดิม เพราะแม้แต่คนติดตามของเขาอย่างอี้ถัง อี้ซื่อ นางก็ยังรู้จักแบ่งปันโดยไม่คิดแบ่งแยกนายบ่าว แต่กลับมองว่าพวกเขาทั้งหมดคือคนในครอบครัวของตน ตลอดเวลาที่ได้อาศัยอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกัน นางปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียมและให้เกียรติอยู่เรื่อยมา

จนบางครั้งก็มักจะมีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาอยู่บ่อยครั้ง 'หรือว่าบางทีเขาควรจะรับสามพี่น้องมาเป็นหลานบุญธรรมดี เอ๊ะ!! หรือว่ารับมาเป็นบุตรของข้าเสียเลย อืม อืม อืม ไม่เลว ไม่เลว ข้าเองก็ยังไม่มีภรรยา ฮ่าฮ่าฮ่า ถึงไม่มีภรรยาตัวข้าก็สามารถมีบุตรสาวบุตรชายได้ ช่างดีจริง ๆ' กู้หลงซานนั่งคิดพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข

"เอ่อ...ลุงกู้ขอรับ" อวี้เหิงเยว่เอ่ยเรียกคนตรงหน้า เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั่งจมอยู่กับความคิดของตนเอง

กู้หลงซานที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดก็พลันได้สติ "หืม...เจ้าว่าอะไรนะ ข้าได้ยินไม่ชัด พูดใหม่อีกที"

"ข้าแค่อยากจะถามว่า แล้วเราจะเอาของชิ้นนี้ไปประมูลตามที่น้องเล็กบอก มันจะดีหรือขอรับ" น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

"เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก เดี๋ยวลุงจะจัดการให้เองปลอดภัยแน่นอน"

ยามที่ได้รับคำยืนยัน ความกังวลที่เคยมีก็เริ่มจางหายไปส่วนหนึ่ง "เช่นนั้นก็ ต้องรบกวนท่านแล้วลุงกู้"

"แต่เจ้าเองก็ต้องไปกับลุงด้วย อาเหิง"

"ทำไมล่ะขอรับ" ถามออกมาด้วยความสงสัย

"ลุงอยากให้เจ้าได้ออกไปดู ว่าอีกด้านของภายนอกจะต้องใช้ชีวิตยังไง โดยเฉพาะที่โรงประมูลนั่นมักจะมีคนหลากหลายรูปแบบปะปนกันอยู่ ยิ่งถ้าเป็นโรงประมูลอันดับหนึ่งแล้ว คนที่จะเข้าร่วมประมูลได้มักจะไม่ธรรมดา"

"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ"

อวี้เฉิงรุ่ยที่นั่งฟังมาตลอดก็เอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้น "แล้วข้าล่ะท่านลุง ข้าขอไปด้วยได้ไหม?" น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ไว้คราวหน้านะอาเฉิง หากมีใครล่วงรู้เรื่องนี้ขึ้นมามันจะไม่ปลอดภัย"

"ของที่น้องเล็กให้นำไป มันอันตรายมากหรือท่านลุง" พลางจ้องมองไปยังผลผลึกม่วงด้วยแววตาฉงน 'เขาไม่เข้าใจ ผลผลึกม่วงออกจะอร่อยปานนั้น จะอันตรายได้ยังไง ไม่เข้าใจ อาเฉิงไม่เข้าใจจริง ๆ'

"ใช่ อันตรายมาก"

"ไว้ครั้งหน้านะน้องรอง" อวี้เหิงเยว่พูดออกมาด้วยความเป็นห่วง

"ก็ได้ขอรับ ข้าจะรอพวกท่านอยู่ที่บ้าน" แม้จะเสียดายไปบ้าง แต่เขาก็เข้าใจดีจึงไม่ดึงดันที่จะไปด้วย

เมื่อพูดคุยกันเข้าใจแล้ว อวี้เหิงเยว่ก็นำของออกมามอบให้แต่ละคน จากนั้นต่างคนต่างก็แยกย้าย ส่วนผลผลึกม่วงที่ต้องนำไปประมูล เขาก็ได้นำให้ท่านลุงกู้เป็นคนเก็บเอาไว้

ด้านกู้หลงซานและคนสนิทกลับมายังห้องของตนเอง ต่างก็มองหน้ากันอย่างสื่อความหมาย

"นายท่าน ผลผลึกม่วงพวกนี้" อี้ถังพูดไม่ทันจบผู้เป็นนายก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน

"นางตั้งใจมอบให้พวกเจ้า พวกเจ้าก็รับเอาไว้เถอะ อย่าทำให้นางเสียน้ำใจ"

"แต่มันเป็นของล้ำค่า แม้แต่แผ่นดินใหญ่อย่างชาวเซียนสวรรค์ก็ยากที่จะมีไว้ในครอบครองนะขอรับ"

"นั่นก็จริงของเจ้า ที่พูดมาก็ถูกทั้งหมด" พลางก็คิด เห็นที่ว่าครานี้การที่เขาจะนำผลผลึกม่วงออกไปประมูลให้นาง เกรงว่าคงทำให้ทั่วทั้งแผ่นดินเกิดการโกลาหลเป็นแน่ ดูท่าเขาคงต้องไปเยี่ยมเยือนสหายเก่าสักนิด ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะแล้วเขียนบางอย่างลงไป แล้วยื่นให้อี้ซื่อไปมอบให้ใครบางคน

สองวันต่อมา ณ โรงประมูลมายา

หลังจากที่กู้หลงซานให้อี้ซื่อมาส่งสาร เมื่อมาถึงก็มีคนออกมายืนรอรับอยู่ก่อนแล้ว ไม่รอช้าทั้งหมดก็เดินเข้าไปยังด้านใน ใช้เวลาไม่นานก็เดินมาหยุดอยู่หน้าห้อง ห้องหนึ่งดูงดงามแปลกตา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เรามาถึงแล้วหรือขอรับท่านลุง" อวี้เหิงเยว่กระซิบถาม

"ใช่"

คนนำทางเอ่ยบอกคนด้านใน หลังจากที่เคาะประตู "แขกของนายท่านมาถึงแล้วขอรับ"

"เข้ามาได้" น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย็นชาเปล่งออกมาจากปากสวยอย่างสงบเยือกเย็น พลางหันหลังกลับมามองแขกคนสำคัญ

"ไง เยวี่ยนเอ๋อร์สบายดีหรือไม่?" เมื่อเข้าไปก็เอ่ยปากทักทายคนในห้องอย่างคนคุ้นเคย

ยามที่ได้ยินน้ำเสียงอันคุ้นเคย จากใบหน้าเย็นชาก็แปรเปลี่ยนเป็นหวั่นไหว นัยน์ตาสั่นระริก หยาดน้ำใสเอ่อคลอ ความรู้สึกที่นางเคยคิดว่ามันจางหายไปตามกาลเวลา กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งเมื่อยามเจอหน้าคนที่นางรักอย่างหมดใจ ทว่าในใจนางก็ยังคงรักไม่เปลี่ยนตลอดสิบปีที่ผ่านมา ช่างเป็นรักที่อยากจะตัดใจเสียจริง ก่อนจะเรียกสติตนเองกลับมา พลางไล่คนของนางออกไป จนเหลือเพียงสี่คน

"ว่าไง เจ้าสบายดีใช่หรือไม่?" กู้หลงซานถามย้ำอีกครั้ง การพบกันคราวนี้ นางดูเปลี่ยนไปเป็นงดงามขึ้น ช่างแปลกตาสำหรับเขายิ่งนัก

"ข้าสบายดีพี่กู้ แล้วท่านล่ะเหตุใดถึงได้มาอยู่ในแคว้นนี้ ทำไมถึงไม่อยู่ที่แผ่นดินใหญ่" นางถามออกไปด้วยความแปลกใจ

"เรื่องมันยาวน่ะ ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง แต่ตอนนี้เรามาพูดคุยเรื่องสำคัญก่อน" เขาพูดตัดบทขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

"อะ...อืม" พลางตั้งสติอีกครั้ง แล้วปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น "ท่านมีอะไรนำมาประมูลอย่างนั้นหรือ?"

"มันคือสิ่งนี้ เจ้าดูเอาเองเถอะ และหวังว่าเจ้าจะเก็บข้อมูลทุกอย่างไว้เป็นความลับ" พร้อมกับหยิบผลผลึกม่วงออกมาจากแหวนมิติ ออกมาวางไว้ตรงหน้าหญิงสาว

เมื่อเห็นของตรงหน้าก็ต้องตกใจดวงตาเบิกโพลง "นะ...นี่มัน!! ให้ตายเถอะท่านหามันมาได้ยังไงพี่กู้" ก่อนจะลุกขึ้นพรวดพราดเดินเข้ามาดูโดยลืมความรู้สึกก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น

"ได้มายังไง นั่นไม่สำคัญ..." เขาจงใจเว้นช่วงเพื่อให้อีกฝ่ายได้คิดก่อนจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง "มันสำคัญตรงที่ว่า..."

ไม่รอให้อีกคนพูดจบ นางก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน "ระดับลงประมูลมายาของข้าแล้ว มีหรือที่เคยทำข้อมูลสำคัญของลูกค้ารั่วไหล หรือท่านเห็นว่าข้าเป็นคนไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้น" พลางหรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างค้นหาคำตอบ เมื่อมองหาแล้วไม่พบสิ่งใดก็เลิกสนใจ แล้ววกกลับมาเรื่องเดิม พลางระงับความตื่นเต้นดีใจเอาไว้ "ท่านวางใจได้ เดี๋ยวข้าจะเป็นคนจัดการเองทุกขั้นตอน"

ทางด้านกู้หลงซานไม่อยากเสียเวลาจึงพูดเข้าเรื่องกันที "หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะลู่เยวี่ยน"

"ข้าเคยทำให้ท่านผิดหวังด้วยหรือ? พี่กู้"

"ก็ไม่เคย แต่ครั้งนี้ข้าคาดหวังมาก เพราะมีคนสำคัญของข้าเข้ามาเกี่ยวข้อง"

จากนั้นทั้งสองพูดคุยรายละเอียดและข้อตกลงโดยของที่ประมูลได้ทางลงประมูลจะหักเพียงแค่สิบส่วนเท่านั้น ของประมูลชิ้นนี้จะถูกนำไปประมูลที่เมืองหลวงในอีกเจ็ดวัน เมื่อได้ยินว่าของชิ้นนี้ต้องนำไปประมูลที่เมืองหลวง กู้หลงซานและอวี้เหิงเยว่ก็ตัดสินใจรออยู่ที่บ้านไม่ไปเข้าร่วมการประมูลครั้งนี้ เพราะว่ามันเสี่ยงจนเกินไป

เมื่อคุยธุระเสร็จก็หันไปเรียกเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่เงียบๆด้านข้างอย่างอวี้เหิงเยว่ "กลับกันเถอะอาเหิง" พูดจบก็ลุกขึ้นจากไปโดยที่ปล่อยให้นางนั่งจมอยู่กับความคิดที่เขาไม่ได้ล่วงรู้

ด้านลู่เยวี่ยน

ยามที่ได้ยินว่าคนสำคัญของข้า ใจของลู่เยวี่ยนก็พลันชาวาบนิ่งแข็งราวกับคนถูกสาป 'เมื่อไหร่กันนะ ที่ข้าจะตัดใจจากท่านได้สักที การพบเจอกันครั้งนี้ท่านกลับมีคนสำคัญอยู่ในใจเสียแล้ว ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดรวดร้าวหัวใจ แต่เอาเถอะ หากเป็นคนสำคัญของท่านข้าก็พร้อมยินยอมที่จะช่วยท่านปกป้องอีกคน แม้ว่าหัวใจข้าคล้ายจะโดนมีดกรีดแทงแล่ออกมาเป็นชิ้น ๆ ข้าก็ยินยอม ขอแค่ยังอยู่ในสายตาท่านข้าก็พอใจแล้ว ชาตินี้ตัวข้าลู่เยวี่ยนมิได้ครอบครองท่านทั้งตัวและหัวใจ ทว่าชาติภพหน้าขอเป็นข้าแทนได้หรือไม่?' พลางปล่อยให้หยาดน้ำใสเอ่อล้นไหลออกมาจากตาคู่สวย