แผนชั่วของแม่สามี 1

แป้งนุ่มๆ ร้อนๆ กับไส้หมูชุ่มฉ่ำที่ละลายในปาก เป็นรสชาติสวรรค์ที่เธอโหยหามานานแสนนาน น้ำตาแห่งความปิติซึมออกมาที่หางตาขณะเคี้ยวตุ้ยๆ เธอไม่ได้กินอิ่มท้องแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ ตั้งแต่แต่งเข้าบ้านตระกูลโจวหรือเปล่า?

หลังจากจัดการซาลาเปาสองลูกและไข่ต้มอีกสองฟองจนเกลี้ยง เสิ่นซีก็ดื่มน้ำทิพย์ตามลงไป ความร้อนวูบวาบวิ่งพล่านไปทั่วร่าง เติมเต็มพลังชีวิตที่เคยเหือดหาย เธอก้มลงมองเงาสะท้อนของตัวเองในบ่อน้ำพุ

ใบหน้าที่เคยซูบตอบจนเห็นโหนกแก้ม ตอนนี้เริ่มมีเนื้อหนังอิ่มเอิบขึ้น ผิวพรรณที่เคยเหลืองซีดและแห้งกร้านกลับดูขาวผ่องและเนียนละเอียดขึ้นราวกับไข่มุกที่เพิ่งกะเทาะออกจากเปลือก ดวงตาที่เคยขุ่นมัวกลับเป็นประกายสดใส

"ไม่ได้การ..." เสิ่นซีพึมพำกับตัวเอง "ถ้าสวยผิดหูผิดตาขนาดนี้ นังจิ้งจอกเฒ่าจางเจาตี้ต้องสงสัยแน่"

ความงามในเวลาที่ไร้กำลังวังชาคือภัยพิบัติ เสิ่นซีรู้ข้อนี้ดีเธอจึงเดินไปที่แปลงดิน ใช้มือเปื้อนดินโคลนขึ้นมาทาบางๆ บนใบหน้าและลำคอ ให้ดูมอมแมมเหมือนคนทำงานหนัก จากนั้นจึงสวมเสื้อคลุมตัวเก่าที่ใหญ่โคร่งเพื่ออำพรางรูปร่างที่เริ่มมีส่วนเว้าส่วนโค้ง

เมื่อจัดการแปลงโฉมเสร็จ เธอก็ออกมาจากมิติและเริ่มลงมือซักผ้าที่ริมลำธาร เสียงไม้ทุบผ้าดัง ป้าบ! ป้าบ! ผสานกับเสียงสายน้ำไหล ราวกับจะระบายความคับแค้นในใจลงไปบนเนื้อผ้า

สายๆ ของวันนั้น ขณะที่เสิ่นซีกำลังตากผ้าอยู่ที่ลานหลังบ้าน เสียงฝีเท้าหนักๆ แต่พยายามย่องให้เบาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"พี่สะใภ้ใหญ่... ขยันจังเลยนะพี่"

น้ำเสียงทุ้มที่พยายามดัดให้ดูสุภาพอ่อนโยนจนน่าขนลุกดังขึ้น เสิ่นซีไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใครโจวเฉียงน้องชายคนรองของสามี ผู้ชายที่วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากลอยชายไปมา หน้าไหว้หลังหลอก และเป็นคนที่แม่สามีรักดั่งไข่ในหิน

เสิ่นซีหันกลับไปตีสีหน้าซื่อบื้อไร้เดียงสาเหมือนเดิม "อ้าว... น้องรอง มีอะไรหรือเปล่า?"

โจวเฉียงเดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มกะล่อนฉายชัดบนใบหน้า เขาทำทีเป็นมองกองผ้าด้วยความเห็นอกเห็นใจ "โธ่... ผมเห็นพี่ซักผ้ากองโตขนาดนี้ เหนื่อยแทนจริงๆ แม่ก็นะ ใช้งานพี่หนักเกินไปเอ้อ พี่สะใภ้ช่วงนี้พี่ใหญ่ส่งข่าวมาบ้างไหม ได้ยินว่าเขาได้เลื่อนยศแล้วนี่นา คงจะมีของดีๆ ส่งมาให้พี่เก็บไว้เยอะแยะเลยสิท่า"

หางจิ้งจอกโผล่แล้วสินะ... ที่แท้ก็มาสืบเรื่องสมบัติ

เสิ่นซีแสร้งถอนหายใจยาว ไหล่ลู่ลงอย่างคนหมดหวัง "ของดีอะไรกัน เงินเดือนพี่โจวเหว่ยส่งมาแม่ก็เก็บไปหมด ฉันไม่มีสักแดงเดียวน้องรองก็รู้นี่นา"

"แหม... อย่ามาถ่อมตัวเลยพี่สะใภ้ คนกันเองทั้งนั้น" โจวเฉียงขยับตัวเข้ามาใกล้ สายตาลอกแลกมองสำรวจไปที่กระเป๋าเสื้อของเธออย่างหยาบคาย

"ผมรู้นะว่าพี่ใหญ่ให้หีบไม้ใบเล็กพี่ไว้ใบหนึ่ง พี่หวงมันอย่างกับอะไรดีข้างในต้องมีของมีค่าแน่ๆพอดีช่วงนี้ผมกำลังจะหาลู่ทางทำธุรกิจในเมือง แต่ขาดเงินทุนนิดหน่อยพี่พอจะมีกุญแจหีบใบนั้นให้ผมยืมไขดูหน่อยไหม? แค่ขอยืมเงินนิดหน่อย เดี๋ยวผมรวยแล้วจะรีบคืนให้พร้อมดอกเบี้ยเลย!"

คำพูดสวยหรูแต่เนื้อในเน่าเฟะ ทำธุรกิจของคนพรรค์นี้ ถ้าไม่เอาไปลงขวดเหล้าก็คงเอาไปลงบ่อนพนัน หรือไม่ก็เอาไปปรนเปรอสาว

เสิ่นซีทำหน้าตาตื่นตระหนก มือไม้สั่นรีบถอยหลัง "กุ...กุญแจเหรอ? ตายจริง! น้องรอง... ฉัน... ฉันทำมันหายไปตอนไปซักผ้าที่ลำธารเมื่อเช้า พยายามงมหาตั้งนานแล้วแต่ไม่เจอเลยจ้ะ"

"ว่าไงนะ!"

สีหน้ายิ้มแย้มของโจวเฉียงเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันควัน ความสุภาพจอมปลอมมลายหายไปสิ้น

"หาย? ของสำคัญขนาดนั้นทำหายได้ยังไง! พี่นี่มันโง่หรือแกล้งโง่กันแน่!"

"ฉันขอโทษ... ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ" เสิ่นซีก้มหน้าหลบตา แอบลอบยิ้มเยาะในใจอย่างสะใจ

โจวเฉียงกัดฟันกรอด จ้องมองพี่สะใภ้ด้วยความโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้เพราะเกรงใจชาวบ้าน "ชิ! ไร้ประโยชน์จริงๆ นึกว่าจะมีน้ำยา เสียเวลาฉิบหาย!"

เขาสบถคำหยาบคายแล้วเดินกระแทกเท้าปึงปังออกไป ทิ้งให้เสิ่นซียืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็ง