แผนชั่วของแม่สามี 2

ตกบ่ายบรรยากาศในบ้านตระกูลโจวเงียบสงัด จางเจาตี้เพิ่งตื่นจากการงีบกลางวัน ส่วนโจวเฉียงออกไปมั่วสุมที่บ่อนไก่ชนท้ายหมู่บ้าน

เสิ่นซีบอกแม่สามีว่าจะไปเก็บผักป่าหลังบ้าน แต่แท้จริงแล้วเธอแอบย่องกลับเข้ามาทางหน้าต่างห้องเก็บฟืน ซึ่งอยู่ติดกับห้องโถงกลางผนังห้องที่ทำจากดินอัดและไม้กระดานบางๆ ทำให้เสียงเล็ดลอดผ่านมาได้อย่างชัดเจน

เสียงกระซิบกระซาบดังแว่วมาจากห้องโถงกลาง เป็นเสียงแหบพร่าของจางเจาตี้และเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายที่คุ้นหูโจวเฉียง

เสิ่นซีค่อยๆ ย่องไปที่ผนังห้องเก็บฟืนซึ่งติดกับห้องโถง แนบหูกับรอยแตกของผนังดิน กลั้นหายใจฟังอย่างตั้งใจ

"แม่... เรื่องที่ผมบอกเมื่อวาน คนจากในเมืองเขามาเร่งแล้วนะ เขาบอกว่าอยากได้เด็กผู้หญิงเกิดปีลิง เดือนสามไปเลี้ยงแก้เคล็ดให้ลูกชายเขาที่ป่วยอัมพาต" เสียงของโจวเฉียงดังขึ้น ฟังดูตื่นเต้นระริกและเต็มไปด้วยความโลภ

"แม่... เรื่องที่ผมบอกเมื่อวาน นายหน้าเขามาเร่งแล้วนะ เขาบอกว่าเศรษฐีในตัวมณฑลอยากได้เด็กผู้หญิงเกิดปีลิง เดือนสาม ไปเลี้ยงแก้เคล็ดให้ลูกชายเขาที่ป่วยอัมพาต" เสียงของโจวเฉียงดังขึ้น ฟังดูตื่นเต้นระริกจนลิ้นแทบพันกัน

"แม่รู้ไหมเขาให้ราคาเท่าไหร่? ตั้ง 500 หยวนแน่ะแม่! 500 หยวนเชียวนะ!"

500 หยวน!

หัวใจของเสิ่นซีกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น เงินจำนวนนี้มันมหาศาลมาก! ในยุคที่คนงานกินเงินเดือนแค่ 30 หยวน เงิน 500 หยวนคือรายได้เกือบสองปีเต็มๆ มันมากพอที่จะสร้างบ้านอิฐหลังใหญ่ หรือใช้เป็นค่าสินสอดขอเมียให้โจวเฉียงได้ครบชุดสามสิ่งหมุนหนึ่งสิ่งดัง นาฬิกา จักรยาน จักรเย็บผ้า วิทยุ ได้ทันทีโดยไม่ต้องกู้หนี้ยืมสิน

มิน่าล่ะ... พวกมันถึงกล้าทำเรื่องระยำตำบอนขนาดนี้ เพราะเห็นลูกสาวเธอเป็นถุงเงินถุงทองที่จะบันดาลความสุขให้พวกมันนี่เอง!

"500 หยวนเชียวรึ?" เสียงจางเจาตี้อุทานลั่นด้วยความโลภจนเสียงหลง แววตาของหญิงชราลุกวาวโรจน์ยิ่งกว่าเห็นผี

"สวรรค์เมตตาตระกูลโจวเราแท้ๆ! ดี! ดีมาก! ขายมันไปซะนังเด็กขี้โรคนั่นเลี้ยงไว้ก็เปลืองข้าวสุก ยาหมอก็แพงหูฉี่ ขืนเก็บไว้ก็เป็นตัวล้างผลาญสมบัติเปล่าๆ สู้เอาเงินก้อนนี้มาเป็นค่าสินสอดขอเมียให้แกดีกว่า เจ้าเฉียงลูกแม่จะได้มีเมียมีหลานให้แม่เชยชมเสียที!"

"แต่แม่... แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ ถ้าพี่สะใภ้มันรู้..." เสียงโจวเฉียงดูลั่งเลเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะสำนึกผิดแต่กลัวความยุ่งยาก

"โอ๊ย! นังโง่นั่นจะไปรู้อะไร!" จางเจาตี้แค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน "พรุ่งนี้เช้า แกแกล้งทำเป็นหวังดี หลอกนังเสิ่นซีให้ไปเก็บฟืนบนเขาลึกๆ บอกว่าแม่จะช่วยเลี้ยงหลานให้พอพ้นหลังมัน ฉันจะอุ้มเด็กไปส่งให้นายหน้าท้ายหมู่บ้านเอง พอมันกลับมาก็บอกว่าเด็กไข้ขึ้นชักตายไปแล้ว เอาเสื้อผ้าเก่าๆ ไปฝังหลอกๆ ก็จบเรื่อง!"

ความอำมหิตของแม่ลูกคู่นี้ทำให้เสิ่นซีขนลุกซู่ไปทั้งตัว เลือดในกายเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง มือที่เกาะขอบผนังกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาแต่เธอไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย

"แล้วพี่ใหญ่ล่ะแม่?" โจวเฉียงถามต่อด้วยน้ำเสียงกังวล "ถ้าพี่โจวเหว่ยกลับมา รู้ว่าลูกตายเขาจะไม่เอาเรื่องเหรอ?"

"ฮึ! เจ้าใหญ่มันโง่จะตาย กตัญญูจนโงหัวไม่ขึ้น!" จางเจาตี้ถ่มน้ำลายเสียงดัง "เดี๋ยวฉันจะให้คนเขียนโทรเลขไปบอกที่ค่ายทหารว่าลูกมันป่วยตายไปแล้ว มันเป็นทหารติดภารกิจกลับมาไม่ได้ทันทีหรอก กว่าจะกลับมา เราก็บอกว่าฝังศพไปแล้ว ดีไม่ดีนะเรายังขอเงินค่าทำศพจากมันเพิ่มได้อีกต่อหนึ่งด้วย บอกว่าแม่ต้องกู้หนี้ยืมสินมาจัดงานศพให้หลานให้มันส่งเงินมาใช้หนี้!"

"ฮ่าๆๆ แม่นี่ฉลาดจริงๆ! มิน่าล่ะบ้านเราถึงไม่อดตาย พี่ใหญ่หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็เสร็จแม่หมด!" โจวเฉียงหัวเราะชอบใจ

เปรี้ยง!

ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกบาลของเสิ่นซี ความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานานระเบิดออกในอก มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือไฟแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้วอดวาย

คนพวกนี้... ไม่ใช่คน! พวกมันคือปีศาจในคราบมนุษย์! ไม่เพียงแต่จะพรากแม่พรากลูก ขายเลือดเนื้อเชื้อไขกิน แต่ยังคิดจะหลอกลวงสูบเลือดสูบเนื้อโจวเหว่ย แม้กระทั่งความตายของลูกสาวเธอก็ยังเอามาหากินได้!