ปานแดงมิติวิเศษ 2

เธอถลกแขนเสื้อขึ้นดูปานแดงรูปหยดน้ำที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อเช้า ตอนนี้มันกำลังเปล่งแสงสีแดงจางๆ และเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต เป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของเธอความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว ราวกับมีเสียงกระซิบจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ สัญชาตญาณบอกให้เธอเพ่งสมาธิไปที่มัน

'เข้าไป!' เสิ่นซีตะโกนก้องในใจ

วูบ!

ฉับพลันนั้นโลกทั้งใบก็หมุนคว้าง ทิวทัศน์ของป่าสนที่แห้งแล้งและหนาวเหน็บหายวับไป แทนที่ด้วยอากาศที่อบอุ่นและหอมหวานราวกับฤดูใบไม้ผลิ! เสิ่นซีลืมตาขึ้นช้าๆ และต้องตกตะลึงจนแทบลืมหายใจ

เบื้องหน้าของเธอคือทุ่งหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตา มีแปลงดินสีดำสนิทที่ดูอุดมสมบูรณ์ขนาดประมาณหนึ่งไร่ ดินนั้นดูชุ่มชื้นและเต็มไปด้วยแร่ธาตุ ถัดไปเป็นบ่อน้ำพุขนาดเล็กที่มีไอหมอกสีขาวลอยอวลอยู่เหนือผิวน้ำ ราวกับสระน้ำของเหล่าเซียนบนสวรรค์ และมีกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็กๆ ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางความเงียบสงบ

"นี่มัน... มิติวิเศษ?" เสิ่นซีพึมพำเสียงเบา ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองมือบางลูบคลำใบหน้าตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าไม่ได้ฝัน นี่คือของขวัญที่สวรรค์มอบให้เธอเพื่อกลับมาแก้ไขอดีตอย่างนั้นหรือ? สวรรค์คงเห็นใจในชะตากรรมอันน่ารันทดของเธอ จึงมอบมิติวิเศษนี้ให้เธอเอาตัวรอด!

ความกระหายน้ำทำให้เธอเดินตรงไปยังบ่อน้ำพุ น้ำในบ่อใสสะอาดจนมองเห็นก้นบ่อที่มีหินสีสวยงามปูเรียงราย เธอวักน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ ทันทีที่น้ำไหลลงคอ ความเย็นสดชื่นซาบซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับสายฝนชะโลมผืนดินที่แห้งผาก ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนและการเดินทางหายไปเป็นปลิดทิ้ง! อาการปวดหัววิงเวียนมลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น สมองของเธอปลอดโปร่งขึ้นอย่างน่าประหลาด สายตาที่เคยพร่ามัวกลับมองเห็นชัดเจนแจ่มใส

"น้ำวิเศษ... นี่ต้องเป็นน้ำทิพย์จิตวิญญาณแน่ๆ!" เสิ่นซียิ้มออกมาทั้งน้ำตา เธอรีบเดินไปสำรวจที่กระท่อมไม้ไผ่ ประตูไม้ไผ่เปิดแง้มอยู่ ภายในมีเพียงแคร่ไม้ไผ่และตะกร้าสานใบหนึ่งวางอยู่มุมห้อง

ในตะกร้าใบนั้นมีไข่ไก่ป่าฟองโตเปลือกสีนวลวางอยู่ประมาณ 5-6 ฟอง ท้องของเสิ่นซีร้องประท้วงทันทีที่เห็นอาหาร นี่คงเป็นของขวัญเริ่มต้นจากมิติกระมัง แต่ในนี้ไม่มีเตาไฟไม่มีฟืน เธอจะทำอย่างไรดีจะกินดิบๆ อย่างนั้นหรือ

เสียงขยับตัวของเสี่ยวหนานในอ้อมแขนเตือนสติเธอ ลูกต้องกินนมและเธอต้องมีน้ำนมเดี๋ยวนี้!ไม่มีเวลาให้ลังเลหรือรังเกียจ เสิ่นซีหยิบไข่ไก่ขึ้นมาตอกใส่ปากสดๆ รสชาติคาวปร่าของไข่ดิบทำให้เธออยากจะอาเจียน แต่เธอกลั้นใจกลืนมันลงไปพร้อมกับน้ำทิพย์อีกอึกใหญ่ เพื่อลูกต่อให้ต้องกินยาพิษเธอก็ยอม!

หนึ่งฟอง... สองฟอง... เธอกินเข้าไปถึงสามฟองรวดด้วยความหิวโหย ไม่กี่นาทีต่อมาความมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น ความร้อนวูบวาบก่อตัวขึ้นในท้องและแผ่ซ่านมาที่หน้าอก ความรู้สึกคัดตึงที่เต้านมแบบที่ไม่ได้สัมผัสมานานเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เสื้อตัวในของเธอเริ่มเปียกชื้น

น้ำนมมาแล้ว!

น้ำตาแห่งความดีใจไหลซึมออกมา เสิ่นซีรีบนั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่อุ้มเสี่ยวหนานขึ้นมาแนบอก ทันทีที่ลูกสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำนม ปากเล็กๆ ก็งับเข้าทันที ภาพที่ลูกดูดกินน้ำนมอย่างตะกละตะกลาม แก้มที่เคยตอบเริ่มมีสีเลือดฝาดขึ้นด้วยฤทธิ์ของน้ำทิพย์ที่ผสมอยู่ในน้ำนมและร่างกายของแม่ ทำให้เสิ่นซีรู้ว่าพวกเธอสองแม่ลูกรอดแล้ว!

เสิ่นซีใช้เวลาอยู่ในมิติสักพักจนเสี่ยวหนานอิ่มและหลับปุ๋ยไป อาการไข้ของลูกดูลดลงอย่างเห็นได้ชัด ผิวพรรณที่เคยซีดเหลืองกลับดูมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

"ลูกต้องแข็งแรงนะ โตขึ้นมาเป็นเด็กดีแม่จะปกป้องหนูเอง" เธอจูบหน้าผากลูกสาวอย่างแผ่วเบา

ก่อนจะออกจากมิติเสิ่นซีมองดูไข่ที่เหลือและแปลงดินดำอย่างมาดมั่น ในเมื่อมีมิตินี้เธอก็ไม่ต้องกลัวว่าจะอดตาย ต่อไปนี้เธอจะปลูกผัก เลี้ยงไก่ หาเงินและพาครอบครัวหนีไปจากนรกขุมนี้ให้ได้!