ตอนที่ 4

"ตอนนั้นฉันทิ้งเขาไปเพราะความฝัน ตอนนี้ฉันเสียใจมาก"

"ที่กลับมาครั้งนี้ ก็หวังว่าจะไม่ทิ้งความเสียใจไว้ให้วัยเยาว์อีก คืนนี้เลยตั้งใจให้ทางแกลเลอรีมาส่งรูป ก็เพื่อหวังจะสะกิดความทรงจำของเขา"

ได้ยินแบบนั้น ลมหายใจฉันสะดุด เหมือนมีอะไรมาอุดที่คอ

"ผ่านไปตั้งหลายปีคุณไม่กลัวว่าเขาจะมีแฟนหรือแต่งงานไปแล้วเหรอคะ"

ไม่นึกเลยว่าประโยคถัดมาของโจวซูจิ่น จะเหมือนค้อนที่ทุบลงกลางใจฉัน

"ไม่กลัวหรอกค่ะ ฉันสืบที่ทำงานเขามาแล้ว เพื่อนร่วมงานเขาบอกกันหมดว่าเขาไม่มีแฟน"

"บางทีฟ้าอาจจะเป็นใจช่วยฉันก็ได้มั้งคะ..."

ฉันยืนตัวแข็งทื่อลมหนาวที่พัดผ่านบาดลึกเข้าไปถึงกระดูก มิน่าล่ะ ในงานหมั้นถึงไม่มีเพื่อนร่วมงานของเสิ่นเจียหลี่มาเลยสักคน

ที่แท้คบกันมาห้าปี เขาไม่เคยเปิดตัวฉันเลยฉันไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาถึงบ้านได้ยังไง

ฉันนั่งอยู่ในบ้านที่ว่างเปล่าและหนาวเหน็บน้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ จนเหือดแห้ง ไม่มีไหลออกมาอีกแม้แต่หยดเดียว

เสิ่นเจียหลี่ถึงกลับมา

เขาเม้มปากแน่น เงียบอยู่นานกว่าจะอธิบาย "ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจโกหกคุณ"

"วันนี้ซูจิ่นย้ายบ้าน เลยเรียกผมไปช่วย ผมกลัวคุณคิดมากเลยไม่ได้บอก"

"คุณวางใจเถอะ ผมกับเธอเป็นแค่เพื่อนร่วมงานธรรมดา รอเธอเข้าที่เข้าทางแล้ว นอกจากเรื่องงานก็คงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกันอีก"

ได้ยินดังนั้น ฉันมองเขาด้วยสายตาลึกซึ้งคนที่รักคุณกับคนที่คุณรัก มันยากที่จะเลือกมาตลอดนั่นแหละ เสิ่นเจียหลี่ในเมื่อคุณไม่กล้าเลือกงั้นฉันช่วยเลือกให้เอง

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ"

“ถ้าเป็นฉัน ฉันก็จะช่วยเธอเหมือนกัน"

เสิ่นเจียหลี่อึ้งไป อาจจะคาดไม่ถึงว่านอกจากฉันจะไม่โวยวาย แล้วยังใจกว้างขนาดนี้

เงียบไปครู่หนึ่ง เขาถามอีก "รูปนั้น ทำไมถึงขายล่ะ"

จังหวะที่กำลังลุกขึ้นฉันชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะโกหกส่งๆ ไป "เขาให้ราคาดี ราคาโอเคก็เลยขาย"

เสิ่นเจียหลี่คว้าข้อมือฉันไว้ "เสี่ยวซี ถ้าคุณไม่พอใจ ผมไปขอซื้อรูปคืนจากซูจิ่นให้ได้นะ"

ฉันส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอกดูออกว่าคุณโจวชอบรูปนั้นมาก"

"ฉันจะไป... แย่งของรักของคนอื่นได้ยังไง" ไม่ว่าจะรูปหรือคนฉันก็ไม่แย่งทั้งนั้น ฉันดึงมือกลับแล้วเดินขึ้นชั้นบน

เสิ่นเจียหลี่พูดขึ้นอีก "สุดสัปดาห์นี้โรงพยาบาลมีงานเลี้ยงสังสรรค์ คุณไปกับผมนะ"

ฉันชะงักเท้า นึกไม่ถึงว่าความปรารถนาที่อยากเจอเพื่อนร่วมงานเขาตลอดห้าปีที่ผ่านมา

จะมาเป็นจริงเอาวันนี้ แต่ฉันไม่อยากแล้วพลาดแล้วก็คือพลาด ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมันเยียวยาไม่ได้แล้ว

"ไม่อะ สุดสัปดาห์นี้ฉันมีธุระ"

ถูกปฏิเสธซ้ำๆ เจิ่นเจียหลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "สุดสัปดาห์ยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ"

ฉันพยักหน้า "อื้ม ยุ่งจริงๆ"

ยุ่งทำวีซ่า ยุ่งเก็บของแล้วก็ยุ่งกับการไปจากคุณ!

พอถึงสุดสัปดาห์เสิ่นเจียหลี่กลับไม่ได้ไปงานเลี้ยงของโรงพยาบาล

เขาอยู่เป็นเพื่อนฉันทั้งวัน ตั้งแต่ตื่นเช้ามาทำอาหารเช้าให้ จนถึงอาบน้ำเข้านอนตอนกลางคืน

นี่เป็นครั้งแรกในความทรงจำของฉันเลยเพราะเสิ่นเจียหลี่ยุ่งเสมอ ช่วงที่ยุ่งที่สุดเขาทำงานไม่มีวันหยุดตลอดทั้งปีด้วยซ้ำ

ต่อมางานเขาค่อยๆ เบาลง

แต่เขาก็ไม่ได้เอาเวลามาอยู่กับฉัน เพราะในใจของเสิ่นเจียหลี่ งานและความฝันของเขามาก่อนฉันเสมอ

ยิ่งตอนนี้มีโจวซูจิ่นเพิ่มเข้ามาอีก ส่วนที่ว่าทำไมวันนี้ถึงมาอยู่เป็นเพื่อนฉันได้... คงเพราะรู้สึกผิดมั้ง?

เพื่อชดเชยที่ทิ้งฉันไว้เผชิญหน้ากับคำครหา ของแขกเหรื่อในงานหมั้นคนเดียว เพื่อชดเชยที่เลื่อนงานแต่ง และเพื่อชดเชยคำโกหกนับครั้งไม่ถ้วนของเขา

เขาควรจะรู้สึกผิด แต่ฉันไม่ต้องการความรู้สึกผิดของเขาอีกแล้ว

ระหว่างที่ฉันกำลังคิดฟุ้งซ่าน จู่ๆ เสิ่นเจียหลี่ก็ขยับเข้ามากอดเอวฉันลมหายใจอุ่นๆ รินรดข้างหู น้ำเสียงเจือความเสน่หา "เสี่ยวซี..."

ฉันเบี่ยงหน้าหลบจูบเขาอย่างแนบเนียน "ประจำเดือนมาค่ะ ไม่ค่อยสบายตัว"

เสิ่นเจียหลี่ชะงัก เหลือบตามองปฏิทิน "คุณมารอบวันที่สิบเก้าไม่ใช่เหรอ มาก่อนกำหนดเหรอ?"

ฉันลืมไปเลย เสิ่นเจียหลี่จำรอบเดือนฉันได้แม่นตลอดและด้วยการดูแลของเขา

รอบเดือนของฉันเลยมาตรงเวลาเสมอฉันหลบสายตาเขาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ตอบรับส่งๆ ไป "อืม"

เสิ่นเจียหลี่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ คลายมือออกแล้วลุกเดินออกไปข้างนอก

..