อย่ารักฉันในวันที่สาย

ในงานหมั้นว่าที่เจ้าบ่าวที่เป็นหมอถูกโทรศัพท์สายหนึ่งเรียกตัวออกไป

ฉันคิดว่าที่โรงพยาบาลมีผ่าตัดด่วนก็เลยไม่ได้ตัดพ้ออะไร ยอมอยู่ขอโทษแขกเหรื่อทุกคนตามลำพัง

แต่พอฉันลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมาถึงบ้าน กลับเห็นรักแรกของเขาโพสต์รูปหนึ่งลงโซเชียล

ท่ามกลางพลุริมทะเล เห็นใบหน้าด้านข้างของเสิ่นเจียหลี่ชัดเจน นั่นเป็นรอยยิ้มที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเสิ่นเจียหลี่จะยิ้มได้อ่อนโยนขนาดนี้

ห้าปีก่อนที่เจอกันครั้งแรก เขาเป็นหมอเจ้าของไข้พ่อฉัน เขาบอกว่าโรคหัวใจของพ่อฉันรุนแรงมาก อาจจะอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน

ฉันร้องไห้จนยืนแทบไม่อยู่แต่เสิ่นเจียหลี่ไม่แม้แต่จะยื่นทิชชูให้สักแผ่น

ตอนนั้นฉันปักใจเชื่อว่าเขาเป็นหมอที่เลือดเย็นไร้หัวใจ

แต่ต่อมาฉันถึงได้รู้ว่าไม่ใช่แบบนั้น

เสิ่นเจียหลี่จะช่วยปอกผลไม้รินน้ำให้พ่อ ตอนที่ฉันออกไปซื้อข้าว

จะเข้ามาดูอาการพ่อที่ห้องพักผู้ป่วยทุกยี่สิบนาทีตอนดึกๆ ยืนสังเกตอาการจากหน้าประตู

สังเกตเห็นว่าฉันเป็นนิ้วล็อก ก็แอบเอายาที่เตรียมไว้มาวางให้

หลังจากคบกัน เสิ่นเจียหลี่ก็ยังเป็นแบบนั้นปากหนักแต่ใส่ใจทุกรายละเอียด เขาจำของแสลงของฉันได้ รู้รอบเดือนของฉัน และยังซื้อตั๋วละครเวทีเรื่องที่ฉันชอบมาเซอร์ไพรส์

ดังนั้นตอนที่เพื่อนสนิทสงสัยว่าเสิ่นเจียหลี่ไม่ได้รักฉัน ฉันถึงเถียงแทนเขาได้อย่างเต็มปาก

"เสิ่นเจียหลี่เป็นพวกหน้าดุแต่ใจดีถึงเขาจะไม่ชอบยิ้มแต่เขารักฉัน"

เพื่อนสนิทไม่เห็นด้วย แอบส่ายหน้าเบาๆ

"แต่กู้ซีคนรักกันมันดูออกทางสายตานะ แววตาที่เสิ่นเจียหลี่มองเธอ เหมือนบ่อน้ำแห้งขลิบไม่มีผิด"

ฉันไม่ได้เก็บคำพูดนั้นมาใส่ใจเลย

จนกระทั่งวันนี้ที่ฉันเห็นรูปใบนั้นในที่สุดฉันก็เข้าใจ ว่าความรักที่มันล้นออกมาจากดวงตาเป็นความรู้สึกยังไง

ที่แท้ความรัก ก็มีตื้นลึกหนาบางจริงๆ ในรูปเสิ่นเจียหลี่สวมเสื้อโค้ทตัวที่ฉันสวมให้เขาเองกับมือ

เพราะกลัวเขาหนาวตอนที่เขารีบร้อนออกจากงานหมั้น

ฉันกดปิดมือถือ สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามบรรเทาความเจ็บปวดที่หน้าอกเหมื อนมีโคลนตมอุดตันอยู่

ฟ้าสว่างเสิ่นเจียหลี่ถึงกลับมาพอเขาเห็นฉันนั่งใจลอยอยู่บนโซฟา เขาชะงักไปนิดหนึ่ง

"คุณนั่งอยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอ ทำไมไม่ไปเปลี่ยนชุด ไม่ไปนอน?"

ฉันเงยหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าขึ้นม อง "เมื่อวานคุณออกไปกะทันหัน โทรไปก็ไม่รับ ฉันจะหลับลงได้ยังไง"

ครึ่งปีก่อน หมู่บ้านบนเขาที่เมืองข้างๆ เกิดเหตุดินถล่มเสิ่นเจียหลี่ถูกส่งไปช่วยกู้ภัยด่วน ไปกะทันหันจนไม่ทันได้ส่งข่าวบอกฉัน

หลังจากนั้นเขาก็ขาดการติดต่อนานเป็นอาทิตย์ ฉันเป็นห่วงจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน

จนกระทั่งได้รับสายแจ้งว่าเขาปลอดภัย

นับแต่นั้นมา เสิ่นเจียหลี่ก็สัญญากับฉันว่าต่อไปไม่ว่าจะไปไหนจะบอกฉันล่วงหน้า

เสิ่นเจียหลี่หลบสายตาฉัน

“ที่โรงพยาบาลมีผ่าตัดด่วนก็เลยไม่ทันได้บอกคุณ"

ได้ยินเขาโกหกอย่างไม่คล่องปากใจฉันยิ่งดิ่งวูบ

แต่ฉันไม่ได้แฉคำโกหกของเขาเพียงแค่พยักหน้า "อืม คุณไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

แล้วลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำชั้นสอง

แต่จังหวะที่เดินสวนกับเสิ่นเจียหลี่ กลิ่นหอมฉุนของดอกฟรีเซียก็ลอยเข้ามาแตะจมูก อาบน้ำเสร็จฉันหยิบมือถือมาตอบกลับอีเมลฉบับหนึ่ง

อีเมลฉบับนี้ได้รับเมื่ออาทิตย์ก่อน

เป็นจดหมายแนะนำตัวจากอาจารย์ที่ปรึกษาเสนอชื่อให้ฉันไปเป็นอาจารย์สอนศิลปะที่มหาวิทยาลัยศิลปะเบอร์ลิน นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากมาก

แต่ตอนนั้นระหว่างความรักกับอนาคตฉันเลือกความรัก

ทว่าเสิ่นเจียหลี่กลับทำให้ฉันแพ้อย่างหมดรูป

ฉันกรอกใบสมัคร ส่งให้อาจารย์แล้วก็ล้มตัวลงนอน

ตื่นมาอีกทีก็หกโมงเย็นแล้ว

ฉันเงยหน้ามองเห็นเสิ่นเจียหลี่ยืนผูกเนกไทอยู่หน้ากระจก

เขาใส่เสื้อโค้ทตัวยาวสีดำที่ปกติไม่ค่อยใส่ มุมปากอมยิ้มบางๆ

ฉันถามออกไปโดยไม่รู้ตัว "คุณจะไปไหน"

เสิ่นเจียหลี่ชะงักหุบยิ้มทันที "มีเลี้ยงรุ่น เพิ่งแจ้งมาเมื่อกี้ คืนนี้ผมไม่มีเวลาทำกับข้าวให้คุณนะ สั่งเดลิเวอรี่ให้แล้วอย่าลืมกินด้วยล่ะ"

พูดจบไม่รอให้ฉันตอบเขาก็คว้ากุญแจรถออกจากบ้านไป

มองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป ฉันเหม่อลอยอยู่นาน

ห้าทุ่มแล้วเสิ่นเจียหลี่ยังไม่กลับมามือถือฉันสั่นแจ้งเตือนว่าโจวซูจิ่นอัปเดตสเตตัสอีกแล้ว

เธอโพสต์ว่า "แฟนเก่าขับรถมาส่งที่บ้าน แต่รถดันเสียกลางทางแบบนี้ถือว่าฟ้าเป็นใจให้เราหรือเปล่านะ"

ในรูปเสิ่นเจียหลี่สวมเสื้อโค้ทสีดำยืนโทรศัพท์อยู่หน้ารถ

ข้างล่างเต็มไปด้วยคอมเมนต์จากเพื่อนสมัยมหาลัยของพวกเขา "ตอนนั้นรุ่นพี่โจวซูจิ่นกับรุ่นพี่เสิ่นเจียหลี่เป็นคู่รักที่สมน้ำสมเนื้อที่สุดในมหาลัย นึกไม่ถึงว่าเรียนจบมาสิบกว่าปีแล้วจะยังมีบุญได้เห็นโมเมนต์หวานๆ จากรุ่นพี่อีก"

..