บทที่ 6 : ถ่านไฟเก่ากับเด็กขี้หวง

บทที่ 6 : ถ่านไฟเก่ากับเด็กขี้หวง

เวลา 18:00 น. ณ ห้างสรรพสินค้าหรูย่านสุขุมวิท

'เอย' เดินกอดแขน 'พี่ริน' แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายตัวไป ทั้งที่จริงๆ แล้วพี่รินก็เดินอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา แถมยังเป็นจุดสนใจของคนรอบข้างอีกต่างหาก

วันนี้รินรดาอยู่ในลุค Casual แต่มองจากดาวอังคารก็รู้ว่าแพง เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มปลดกระดุมบนเล็กน้อย พับแขนเสื้อขึ้นโชว์นาฬิกาเรือนหรู เข้าคู่กับกางเกงยีนส์เข้ารูปสีดำที่ขับเน้นช่วงขายาว

"จะสิงพี่อยู่แล้ว เดินดีๆ" รินบ่นอุบอิบ แต่ก็ไม่ได้สะบัดแขนออก หนำซ้ำยังขยับแขนให้เด็กดื้อเกาะถนัดขึ้นด้วย

"ก็คนมองพี่รินเยอะนี่คะ" เอยทำปากยื่น "ดูผู้หญิงโต๊ะนั้นสิ มองตาเยิ้มเลย... หวงนะเนี่ย"

รินก้มมองเด็กขี้หวงแล้วยิ้มมุมปาก "ไร้สาระ... อยากกินอะไร"

"ยากินิคุ!" เอยตอบทันควัน "เอาแบบพรีเมียมเลยนะ พี่รินเลี้ยง!"

"เรื่องกินนี่ไวตลอด" รินส่ายหัว แต่ก็ยอมเดินนำไปยังร้านปิ้งย่างชื่อดังที่เอยชี้

...

บรรยากาศในร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเนื้อย่าง เอยทำหน้าที่เป็นคนย่าง (เพราะกลัวพี่รินมือเปื้อน) ส่วนรินทำหน้าที่เป็นคนจ่ายและคนดุเวลาเอยกินเลอะ

"อร่อยมั้ยคะ" เอยคีบเนื้อวากิว A5 ชิ้นสวยใส่จานให้พี่รินอย่างเอาใจ

"อือ ใช้ได้" รินตอบสั้นๆ แต่แววตาดูผ่อนคลายกว่าเวลาปกติ

"พี่ริน..." เอยเรียกเสียงอ่อย วางตะเกียบลง "เรื่องเมื่อเช้า... ที่พี่บอกว่าถ้าแค่สั่งสอน คงไม่หยุดแค่จูบ..."

รินเลิกคิ้ว มองหน้าเด็กที่จู่ๆ ก็หน้าแดงขึ้นมา "ทำไม?"

"แล้ว... ถ้ามากกว่าจูบ มันคืออะไรเหรอคะ"

รินสำลักน้ำชาเล็กน้อย รีบยกกระดาษทิชชู่ขึ้นเช็ดปาก มองเด็กแก่แดดที่ถามตาใสแจ๋ว

"อยากรู้?" รินหรี่ตา

"ก็... ก็อยากรู้ไว้เป็นวิทยาทาน"

"หึ... วิทยาทานหรืออยากลองภาคปฏิบัติ?"

รินโน้มตัวข้ามโต๊ะ เข้าไปใกล้เอยจนเด็กสาวผงะ

"ริน?"

เสียงเรียกชื่อจากบุคคลที่สามดังขึ้นขัดจังหวะ ทำเอาทั้งคู่ต้องผละออกจากกัน เอยหันไปมองผู้มาใหม่

หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาสวยเฉี่ยวแบบสาวมั่น สวมชุดเดรสทำงานสีแดงเลือดหมูที่ดูเข้ากับบุคลิก ยืนส่งยิ้มให้รินรดาด้วยสายตาที่... พิเศษ

"'ฟ้า'..." รินอุทานเบาๆ น้ำเสียงดูประหลาดใจระคนอึดอัด "ไม่เจอกันนานเลยนะ"

"นั่นสิ ตั้งแต่เลิกกันไป... ก็เกือบสองปีแล้วมั้ง"

คำว่า 'เลิกกันไป' กระแทกหน้าเอยเข้าอย่างจัง

เอยนั่งตัวแข็งทื่อ มองผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาเกาะไหล่พี่รินอย่างสนิทสนม รัศมีของความสวย สง่า และ 'ทันกัน' แผ่ออกมาจากทั้งคู่ มันคือเคมีของผู้ใหญ่ที่เอยไม่มี

"มาทานข้าวเหรอคะ ปกติรินไม่ชอบกินปิ้งย่างนี่นา บอกว่าหัวเหม็น" ฟ้าพูดพลางหัวเราะเบาๆ เหมือนรู้ใจรินดีที่สุด

"พอดี... น้องเขาอยากกินน่ะ" รินตอบเลี่ยงๆ

สายตาของฟ้าเบนมาที่เอยเป็นครั้งแรก เธอมองเอยด้วยสายตาประเมินค่าแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มหวานแบบผู้ใหญ่ใจดี

"อ๋อ... หลานสาวเหรอคะ? น่ารักจัง ลูกพี่ลูกน้องรินเหรอ?"

ฉึก! ดอกที่สอง... หลานสาว?

เอยกำตะเกียบแน่นในมือ รู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางร้านอาหาร เธอเด็กกว่าก็จริง แต่ไม่ได้อยากเป็นหลานสักหน่อย!

รินนิ่งไปครู่หนึ่ง เอยลุ้นตัวโก่งว่าพี่รินจะตอบว่าอะไร

"ไม่ใช่หลานหรอก..." รินตอบเสียงเรียบ สบตาฟ้ากลับ "ลูกสาวเพื่อนแม่น่ะ มาอยู่ด้วยกันช่วงนี้"

"อ๋อ... เด็กในปกครองนี่เอง" ฟ้าพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะหันมาสนใจรินต่อ "นี่ริน ฟ้าเพิ่งกลับมาจากฝรั่งเศส มีไวน์ดีๆ มาฝากด้วย วันไหนว่างๆ ไปดื่มที่ห้องฟ้าไหม? จะได้รื้อฟื้นความหลังกันหน่อย"

มือเรียวของฟ้าลูบไล้ต้นแขนของรินอย่างจงใจอ่อย เอยมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกร้อนรุ่มในอก มันไม่ใช่แค่ความหึง แต่มันคือความกลัว... กลัวว่าถ่านไฟเก่าจะคุ

รินยังไม่ทันได้ตอบอะไร เสียงหวานๆ (ที่ดัดให้ดูเด็กกว่าปกติ) ก็ดังแทรกขึ้น

"พี่รินขา..."

เอยวางตะเกียบลงเสียงดัง เคร้ง! แล้วขยับตัวเข้าไปเกาะแขนอีกข้างของริน ซบหน้าลงกับไหล่กว้างอย่างออดอ้อน

"เนื้อในเตาไหม้หมดแล้วค่ะ... ไหนพี่รินบอกว่าจะคีบให้หนูไงคะ มัวแต่คุยกับ 'คุณป้า' คนนี้อยู่ได้ หนูหิวน้าาา"

บรรยากาศบนโต๊ะเงียบกริบราวกับป่าช้า

ฟ้าหน้าตึงขึ้นมาทันที รอยยิ้มค้างอยู่บนใบหน้า "ป้า...?"

รินรดาพยายามกลั้นขำจนไหล่สั่น เธอมองเด็กแสบที่กำลังแยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ ใส่แฟนเก่าของเธอ

"ขอโทษแทน 'น้อง' ด้วยนะฟ้า พอดีน้องเขาหิวแล้วพาลน่ะ" รินพูดแก้สถานการณ์ แต่แขนกลับโอบเอวเอยไว้หลวมๆ เป็นเชิงโอ๋

"อะ... เอ่อ ไม่เป็นไรจ้ะ เด็กสมัยนี้ก็คง... พูดจาตรงไปตรงมาแบบนี้แหละเนอะ" ฟ้าพยายามรักษามาดนางพญา "งั้นฟ้าไม่กวนแล้วดีกว่า ไว้ฟ้าโทรหานะริน"

ฟ้ายิ้มให้รินหวานหยด ก่อนจะปรายตามองแรงใส่เอยหนึ่งทีแล้วเดินจากไป

ทันทีที่ลับหลังแฟนเก่า เอยก็สะบัดตัวออกจากอ้อมแขนรินทันที กลับมานั่งกอดอกหน้ามุ่ย ไม่ยอมแตะเนื้อในเตาอีก

"เป็นอะไร" รินถาม พลางคีบเนื้อใส่จานให้

"ไม่ต้องมายุ่ง! ไปหาคุณฟ้าของพี่เลยสิคะ ชวนไปดื่มไวน์รื้อฟื้นความหลังกันด้วยนี่" เอยประชดเสียงเขียว น้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความน้อยใจ

รินวางตะเกียบลง มองเด็กขี้งอนที่กำลังจะร้องไห้

"หึงเหรอ?"

"เออ! หึง! หึงมากด้วย!" เอยโพล่งออกมาเสียงดังจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง แต่เธอไม่แคร์แล้ว "เขาทั้งสวย ทั้งดูดี ทั้งรู้ใจพี่... ไม่เหมือนเอยที่เป็นแค่เด็กในปกครอง เป็นภาระ!"

หยดน้ำใสๆ ไหลลงมาตามแก้ม เอยรีบปาดมันออกอย่างลวกๆ

"เอยอิ่มแล้ว จะกลับห้อง!"

เอยคว้ากระเป๋าเตรียมลุกหนี แต่รินคว้าข้อมือไว้ก่อน

"นั่งลง" รินสั่งเสียงเข้ม

"ไม่!"

"พี่บอกให้... นั่ง... ลง" รินกดเสียงต่ำ สายตาดุๆ ทำงานอีกครั้งจนเอยยอมนั่งลงกระแทกตัวอย่างขัดใจ

รินถอนหายใจ หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดคราบน้ำตาให้เด็กขี้แยอย่างเบามือ

"ฟังนะ..." รินพูดเสียงนุ่มขึ้น "ฟ้าคืออดีต... จบกันไปสองปีแล้ว ไม่มีอะไรต้องรื้อฟื้น"

"แต่เขาสวย..." เอยเถียงเสียงอู้อี้

"สวยแล้วไง?" รินเลิกคิ้ว "ถ้าพี่ชอบเขา ป่านนี้พี่ก็กลับไปคบแล้ว ไม่มานั่งย่างเนื้อให้เด็กดื้อแถวนี้กินหรอก"

เอยชะงัก เงยหน้าสบตาคนพี่

"แล้ว... พี่รินชอบเด็กดื้อเหรอคะ?"

รินรดายิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่เอยเคยเห็นมา มือเรียวยกขึ้นขยี้หัวเอยจนยุ่งเหยิง

"ไม่รู้สิ... แต่เด็กดื้อบางคน แถวๆ นี้..." รินเว้นจังหวะ โน้มหน้าเข้าไปกระซิบ

"เวลาหึงแล้ว 'น่ารัก' เป็นบ้าเลย"

เอยหน้าแดงแปร๊ด ความน้อยใจปลิวหายไปในอากาศราวกับเวทมนตร์

"พี่รินบ้า!" เอยก้มหน้างุด ซ่อนรอยยิ้มเขินอาย "รีบกินเลยค่ะ เนื้อไหม้หมดแล้ว!"

รินหัวเราะในลำคอ คีบเนื้อเข้าปากอย่างอารมณ์ดี

แต่ในใจของเอย... ปฏิญาณกับตัวเองแล้วว่า ศึกครั้งนี้เธอจะไม่ยอมแพ้ ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นแฟนเก่าที่เพอร์เฟกต์แค่ไหน แต่คนปัจจุบันที่ได้นั่งกินเนื้อย่างกับพี่รินตอนนี้... คือเธอ!

และคืนนี้... เธอจะไม่ยอมเป็นแค่ 'เด็กในปกครอง' เฉยๆ แน่!

...

(บนรถขากลับ)

"พี่รินคะ..."

"หือ"

"คืนนี้... สอน 'ภาคปฏิบัติ' ที่คุยกันค้างไว้ได้ไหมคะ?"

รินรดาเหยียบเบรกจนหัวทิ่มอีกครั้ง หันขวับมามองเด็กที่นั่งตาแป๋วอยู่ข้างๆ

"เอย..."

"นะๆๆ เอยอยากรู้จริงๆ นะคะว่ามากกว่าจูบคืออะไร"

รินกลืนน้ำลาย มองริมฝีปากอิ่มที่กำลังยั่วยวนโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนว่าคืนนี้... กำแพงศีลธรรมที่รินรดาสร้างไว้ อาจจะพังทลายลงเพราะ 'ถ่านไฟเก่า' ที่เข้ามาเป็นตัวกระตุ้นปฏิกิริยานี้แหละ!