บทที่ 7 : บทเรียนภาคปฏิบัติ

บทที่ 7 : บทเรียนภาคปฏิบัติ

เสียงประตูดิจิทัลล็อกดัง ติ๊ด... เป็นสัญญาณว่าทั้งคู่กลับเข้าสู่พื้นที่ส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว แต่คราวนี้... บรรยากาศภายในห้องชุดหรูหรากลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาผิง ทั้งที่แอร์คอนดิชั่นเย็นเฉียบ

'รินรดา' วางกุญแจรถลงบนตู้รองเท้าอย่างเชื่องช้า พยายามดึงสติที่ขาดผึงไปตั้งแต่ประโยคยั่วยวนบนรถให้กลับคืนมา เธอหันไปมองเด็กสาวที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง

'เอย' ไม่ได้พูดอะไร แววตาที่เคยซุกซนตอนนี้เต็มไปด้วยความประหม่า แต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เด็กสาวยืนกำสายกระเป๋าแน่น ราวกับรอคอยคำตอบ

"ไปอาบน้ำนอนเถอะ ดึกแล้ว" รินตัดสินใจตัดบท หวังจะหนีเข้าห้องนอนตัวเองเพื่อยุติสงครามประสาทนี้

"พี่รินหนี..."

เสียงเล็กๆ รั้งฝีเท้าของคนพี่ไว้

"เอยไม่ได้จะหนี" รินถอนหายใจ "แต่พี่กำลังให้โอกาสเรา... กลับไปคิดดีๆ ว่าสิ่งที่ขอมาน่ะ รู้ตัวไหมว่ากำลังเล่นกับอะไร"

"รู้ค่ะ" เอยตอบทันควัน ก้าวเท้าเข้ามาหาหนึ่งก้าว "เอยไม่ได้เมา เอยรู้ตัว... และเอยก็รู้ด้วยว่าพี่รินก็ต้องการ"

เอยเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า สบตาคมกริบผ่านเลนส์แว่นอย่างไม่เกรงกลัว

"หรือพี่รินไม่กล้า? ...กลัวว่าจะหลงเด็กดื้อคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้นเหรอคะ?"

เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึง

รินรดาคว้าเอวบางของคนช่างยั่วกระชากเข้าหาตัว จนอกอิ่มกระแทกกับอกของเธอ แววตาภายใต้กรอบแว่นวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาที่เก็บกดมานาน

"พี่เตือนแล้วนะ... ว่าอย่าท้าทาย"

"ก็ไม่ได้ท้า..." เอยเสียงสั่น แต่ใจกล้าเขย่งปลายเท้าขึ้น คล้องแขนรอบคอพี่สาว "แต่เชิญชวนต่างหาก"

สิ้นคำพูด ริมฝีปากบางเฉียบก็ฉกวูบลงมาปิดปากช่างเจรจาทันที จูบครั้งนี้ไม่ใช่การสั่งสอนเหมือนเมื่อวาน แต่มันคือการ "เรียกร้อง" ที่รุนแรงและหิวกระหาย รินบดเบียดริมฝีปากลงไป ขบเม้ม ดูดดึง จนเอยต้องเปิดปากรับลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาควานหาความหวาน

"อื้มมม..."

เสียงครางหวานหูปลุกเร้าอารมณ์ดิบในตัวผู้ใหญ่ รินรวบตัวเอยขึ้นอุ้มจนตัวลอย ขาเรียวของเด็กสาวตวัดเกี่ยวรอบเอวสอบโดยสัญชาตญาณ รินพาเด็กดื้อเดินดุ่มๆ เข้าไปใน "เขตหวงห้าม" (ห้องนอนของเธอ) โดยไม่ผละจูบออกแม้แต่วินาทีเดียว

...

บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์

ร่างเล็กถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม รินตามลงมาคร่อมทับทันที กักขังเอยไว้ใต้ร่าง แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบใบหน้าแดงซ่านและดวงตาฉ่ำน้ำของเอย ดูงดงามราวกับภาพวาด

รินถอดแว่นตาออกวางไว้ข้างเตียง เผยให้เห็นสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการที่ปิดไม่มิด มือเรียวไล้ไปตามกรอบหน้าสวย ปัดปอยผมที่ปรกหน้าออก

"แน่ใจนะ?" รินถามเสียงแหบพร่า ย้ำเป็นครั้งสุดท้าย "ถ้าเริ่มแล้ว... พี่ไม่หยุดนะ"

เอยไม่ตอบ แต่ยื่นมือสั่นเทาไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของรินออกทีละเม็ด... ทีละเม็ด... จนเผยให้เห็นเนินอกขาวผ่องและบราลูกไม้สีดำเซ็กซี่ที่ซ่อนอยู่

"สอนเอยสิคะ..." เอยกระซิบ "สอนบทเรียนที่โรงเรียนไม่มีสอนหน่อย"

รินยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและอันตรายในเวลาเดียวกัน

"ได้สิคะ... นักเรียนดีเด่น"

รินก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอีกครั้ง ลากไล้ปลายจมูกลงมาตามแนวไหปลาร้า สูดดมกลิ่นกายสาวที่เธอหลงใหล มือเรียวเริ่มปฏิบัติการปลดเปลื้องปราการด่านต่างๆ ของเอยออกไปอย่างชำนาญ

เสื้อนักศึกษาถูกโยนไปกองที่พื้น ตามด้วยกระโปรงพลีท... จนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่งดงามภายใต้แสงไฟสลัว

"สวย..." รินพึมพำ สายตาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างจนเอยต้องยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความเขินอาย

"อย่ามองแบบนั้นสิคะ..."

"อายทำไม... ของเอยสวยไปหมด"

รินดึงมือที่ปิดหน้าออก ประสานนิ้วเข้ากับมือเล็กแล้วกดลงกับหมอน ก่อนจะก้มลงครอบครองยอดอกสีหวานที่ชูชันท้าทายสายตา ปลายลิ้นตวัดหยอกล้อจนเอยสะดุ้งเฮือก แอ่นอกรับสัมผัสเสียวซ่าน

"อ๊า... พ... พี่ริน"

เสียงหวานครางกระเส่า รินรู้จุดอ่อนของเด็กคนนี้ดี เธอบรรเลงเพลงรักอย่างใจเย็น ไล่จูบซับลงมาเรื่อยๆ ผ่านหน้าท้องแบนราบที่เกร็งรับสัมผัส จนไปหยุดอยู่ที่ใจกลางความอ่อนนุ่ม

เอยเกร็งไปทั้งตัวเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดจุดอ่อนไหว

"อย่าเกร็ง... ปล่อยตามสบาย" รินเงยหน้าขึ้นบอก สายตาคมกล้ามองสบตาเอยเพื่อสร้างความมั่นใจ "เชื่อใจพี่นะ"

"ค่ะ... อื้อ!"

รินส่งนิ้วเรียวยาวเข้าไปทักทายช่องทางรักที่คับแคบและชุ่มฉ่ำ ความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้เอยผวาเฮือก จิกเล็บลงบนไหล่เปลือยเปล่าของพี่สาวจนเป็นรอย

"เจ็บไหม?" รินหยุดนิ่ง ถามด้วยความเป็นห่วง

"นิดนึง... แต่มัน... อื๊อ... แน่น"

"เด็กดี..." รินจูบปลอบประโลมที่หน้าผาก "ผ่อนคลายนะ... หายใจเข้าลึกๆ"

เมื่อเอยเริ่มปรับตัวได้ รินก็เริ่มขยับนิ้วเป็นจังหวะ เนิบนาบแต่มั่นคง จากหนึ่งเป็นสอง จากช้าเป็นเร็ว ตามเสียงครางที่ดังระงมขึ้นเรื่อยๆ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงหอบหายใจ และเสียงเตียงที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าด ผสมปนเปกันเป็นท่วงทำนองแห่งความรัก

"พ... พี่ริน ไม่ไหว... เอยไม่ไหวแล้ว" เอยส่ายหน้าไปมาบนหมอน เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามไรผม ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสูงจนสมองขาวโพลน

"พร้อมกันนะ..."

รินเร่งจังหวะเร็วขึ้น ปรนเปรอเด็กดื้อจนถึงขีดสุด เอยหวีดร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ภายในช่องท้องบีบรัดตัวตนของรินแน่น

วินาทีนั้นเหมือนโลกทั้งใบแตกสลายกลายเป็นดาวดวงเล็กๆ ระยิบระยับ

เอยทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างหมดแรง หอบหายใจรวยริน รินขยับตัวขึ้นมากอดร่างเล็กไว้แน่น จูบซับเหงื่อที่หน้าผากและขมับอย่างรักใคร่

"เก่งมากค่ะ..." รินกระซิบชม

เอยซุกหน้าลงกับอกอุ่นของพี่สาว น้ำตาไหลออกมาด้วยความปิติและความรู้สึกท่วมท้น

"พี่ริน..."

"หือ?"

"รักนะคะ..."

คำบอกรักแผ่วเบาที่หลุดออกมาทำเอารินชะงัก เธอเชยคางเอยขึ้นมาสบตา มองลึกเข้าไปข้างใน เห็นแต่เงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น

หัวใจที่เคยด้านชาของสถาปนิกสาวถูกทลายกำแพงลงอย่างสมบูรณ์แบบ

"ดื้อ..." รินยิ้มหวาน จูบที่หน้าผากมนอีกครั้ง "พี่ก็รักเราเหมือนกัน ยัยตัวแสบ"

...

ช่วงเวลาต่อมา

ภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ทั้งสองร่างนอนกอดก่ายกันแนบแน่น รินรดาลูบหัวเอยที่นอนซบนิ่งอยู่บนแขนเธอเหมือนลูกแมวขี้อ้อน

"เจ็บหรือเปล่า" รินถามเบาๆ

"นิดหน่อยค่ะ... แต่มีความสุขมากกว่า" เอยตอบเสียงอู้อี้ นิ้วเล็กๆ ลากวนเล่นที่รอยสักเล็กๆ ตรงสีข้างของริน (ที่เพิ่งเคยเห็น)

"พี่มีรอยสักด้วยเหรอคะ?"

"อือ... สักตอนเรียนจบใหม่ๆ น่ะ" รินตอบ "ชอบไหม?"

"ชอบค่ะ... ชอบทุกอย่างที่เป็นพี่รินเลย" เอยเงยหน้าขึ้น จุ๊บที่ปลายคางของรินเร็วๆ หนึ่งที

"เดี๋ยวเถอะ... ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ" รินดุไม่จริงจังนัก ก่อนจะกระชับกอดให้แน่นขึ้น "นอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ"

"ไม่อยากไปเรียนเลย... อยากนอนกอดพี่รินทั้งวัน"

"ไม่ได้ ต้องไปเรียน... พี่จะไปส่ง แล้วตอนเย็นจะไปรับ"

"ไปรับจริงนะ? ไม่เบี้ยวแล้วนะ?"

"อือ... สัญญา" รินเกี่ยวก้อยกับนิ้วเล็กๆ ที่ยื่นมา

"แล้ว... พี่รินเป็นแฟนเอยแล้วใช่ไหมคะ?" เอยถามคำถามสำคัญ ตาแป๋ว

รินหัวเราะเบาๆ ก้มลงหอมแก้มป่องๆ นั่นฟอดใหญ่

"พฤติกรรมชัดเจนขนาดนี้... ยังต้องถามอีกเหรอคะ คุณแฟน"

เอยยิ้มกว้างที่สุดในชีวิต ซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากอ้อมกอดที่ปลอดภัยที่สุดในโลก

คืนนี้... ไม่มีเด็กดื้อ และไม่มีพี่เลี้ยงจอมดุ มีแค่ 'คนรัก' สองคนที่เติมเต็มกันและกันจนล้นหัวใจ