อย่าดื้อกับพี่!

บทนำ: กฎข้อที่หนึ่ง

เสียงกดรหัสผ่านประตูอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของคอนโดหรูใจกลางเมือง ตามมาด้วยเสียงสัญญาณปลดล็อกที่ฟังดูเหมือนระฆังบอกเวลาพักยก... หรือไม่ก็ระฆังเริ่มชกสำหรับใครบางคน

ติ๊ด-ติ๊ด-ติ๊ด... แกรก!

บานประตูหนักอึ้งถูกผลักเข้ามาอย่างแผ่วเบา ร่างเพรียวบางในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำรัดรูปก้าวเข้ามาด้านในด้วยท่าทางย่องเบา รองเท้าส้นสูงถูกถอดหิ้วไว้ในมือเพื่อลดเสียงกระทบพื้นปาร์เกต์

'เอย' กลั้นหายใจ ดวงตากลมโตที่ถูกแต่งแต้มด้วยกลิตเตอร์วิบวับกวาดมองเข้าไปในความมืดของห้องนั่งเล่น เครื่องปรับอากาศยังคงทำงาน เงียบ... เย็นเฉียบ... และดูเหมือนจะไม่มีสิ่งมีชีวิต

"รอด..."

เด็กสาวพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก มุมปากหยักยิ้มอย่างผู้ชนะ วันนี้เธอแหกกฎเคอร์ฟิวกลับตีสอง แถมสภาพยังดูไม่ได้ แต่ในเมื่อ 'ผู้คุมกฎ' หลับไปแล้ว ชัยชนะก็เป็นของเอย

พรึ่บ!

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นมุมห้องสว่างวาบขึ้นกะทันหัน ส่งผลให้ร่างเล็กที่กำลังจะย่องเข้าห้องนอนสะดุ้งโหยงจนเกือบทำรองเท้าหลุดมือ

"สนุกไหม?"

น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่ง เย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิแอร์ 23 องศาที่เปิดทิ้งไว้

เอยค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก

บนโซฟาตัวยาวบุหนังสีครีม ร่างระหงของ 'รินรดา' หรือ 'พี่ริน' นั่งไขว่ห้างกอดอกมองมา ใบหน้าสวยคมปราศจากเครื่องสำอางภายใต้กรอบแว่นสายตาดูดุดันกว่าปกติหลายเท่า เธอสวมชุดนอนผ้าซาตินสีน้ำเงินเข้มเรียบร้อยมิดชิด แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นทำเอาคนมองขนลุกซู่

"อุ๊ย... พี่รินยังไม่นอนอีกเหรอคะ" เอยปรับสีหน้าให้ดูใสซื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางส่งยิ้มหวานหยดย้อยไปให้ "เอยนึกว่าพี่หลับไปแล้วซะอีก เป็นห่วงสุขภาพนะคะ นอนดึกหน้าแก่ไวน้า"

"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง"

รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาหาเด็กในปกครองช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความกดดันจนเอยเผลอถอยหลังไปชิดกำแพง

"กฎของเราคืออะไร" คนพี่ถามเสียงเข้ม สายตาไล่มองสภาพเด็กสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า... ชุดกระโปรงสั้นจนแทบปิดอะไรไม่มิด กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปนกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชาย... คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที

"ห้ามกลับหลังเที่ยงคืน... ห้ามดื่ม... ห้ามไปผับ" เอยท่องเสียงอ่อย แต่แววตาพราวระยับไม่ได้สำนึกผิดเลยสักนิด

"แล้วเราทำผิดกี่ข้อ"

รินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ใกล้จนเอยได้กลิ่นหอมสะอาดเหมือนแป้งเด็กจากตัวอีกฝ่าย... กลิ่นที่ขัดกับบุคลิกท่าทางดุๆ นั่นชะมัด

เด็กสาวเงยหน้าสบตาคนพี่ แสร้งทำหน้ามุ่ย "โธ่ พี่รินคะ เอยโตแล้วนะ ปีหนึ่งแล้ว เพื่อนเขาก็ไปกันหมด จะให้เอยนั่งเปื่อยอยู่ห้องคนเดียวหรือไง อีกอย่าง..."

เอยขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด จงใจให้หน้าอกหน้าใจภายใต้ชุดรัดรูปเฉียดปลายจมูกของคนตัวสูงกว่าเบาๆ

"เอยก็กลับมาแล้วนี่ไงคะ... ครบ 32 ประการ ไม่สึกหรอตรงไหนเลย"

"เอย..." รินกดเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์บางอย่างที่เริ่มปะทุขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทางยั่วเย้าของเด็กแก่แดด "อย่ามาทำตัวรุ่มร่าม"

"รุ่มร่ามตรงไหน เอยแค่..."

มือเรียวเล็กถือวิสาสะเอื้อมไปแตะที่ปกคอเสื้อชุดนอนของริน ปลายนิ้วกรีดกรายเบาๆ ลากผ่านไหปลาร้าสวยลงมาหยุดที่กระดุมเม็ดแรก

"เอยแค่คิดว่า... พี่รินซีเรียสเกินไป ผ่อนคลายบ้างก็ดีนะคะ หน้าดุๆ แบบนี้ เดี๋ยวตีนกาขึ้นไม่รู้ด้วยนะ"

หมับ!

ข้อมือเล็กถูกมือเรียวแข็งแรงของสถาปนิกสาวคว้าเอาไว้แน่น รินกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนตัวเอยกระแทกกับอกนุ่มของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ปะทะกันในระยะอันตราย

ดวงตาภายใต้กรอบแว่นวาวโรจน์ มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือไฟบางอย่างที่เอยตั้งใจจุดมันขึ้นมา... และดูเหมือนเธอจะทำสำเร็จ

"สนุกพอหรือยัง" รินกระซิบชิดริมฝีปากบางเฉียบที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด เสียงของเธอแหบพร่าลงกว่าเดิมเล็กน้อย "พี่เตือนเราแล้วนะเอย"

"ตะ... เตือนอะไรคะ" เอยใจเต้นแรง ไม่คิดว่าพี่สาวข้างบ้านที่แสนจะถือตัวจะกล้าประชิดตัวขนาดนี้

รินโน้มใบหน้าลงมาข้างใบหูเล็ก เป่าลมหายใจร้อนผ่าวรดต้นคอขาวเนียนจนเอยย่นคอหนีด้วยความเสียวซ่าน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังเข่าอ่อนยวบ

"อย่าดื้อกับพี่... ถ้าเรายังไม่อยากโดน 'ดี' ตั้งแต่คืนแรกที่ย้ายเข้ามา"

รินผละออกช้าๆ ปล่อยข้อมือของเด็กดื้อให้เป็นอิสระ ทิ้งสายตาคาดโทษทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองไป ทิ้งให้เอยยืนพิงกำแพง หอบหายใจถี่อยู่ลำพัง ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงใบหู

เอยยกมือขึ้นแตะที่อกข้างซ้าย หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมา

ริมฝีปากที่เพิ่งโดนขู่เหยียดยิ้มร้ายกาจขึ้นมาอีกครั้ง

"ขู่เก่งจังนะ... เดี๋ยวแม่จะดื้อให้เตียงสั่นเลยคอยดู!"