บทที่ 4 : รอยประทับและจูบแรก

บทที่ 4 : รอยประทับและจูบแรก

ความเจ็บจี๊ดที่ซอกคอแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านในชั่วพริบตา

'รินรดา' ไม่ได้แค่ขู่ สัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากนุ่มหยุ่นที่กำลังบดเบียดลงบนผิวเนื้ออ่อนบริเวณชีพจรของ 'เอย' นั้นตอกย้ำว่าคนพี่เอาจริง ลิ้นร้อนชื้นลากไล้แผ่วเบาสลับกับการใช้ฟันขบเม้มเบาๆ ราวกับจะชิมรสชาติ

"อื้อ... พ...พี่ริน"

เอยหลุดเสียงครางในลำคอ มือไม้สั่นเทาเผลอกำเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกชื้นของคนบนร่างจนยับยู่ยี่ กลิ่นหอมเย็นๆ ของน้ำฝนผสมกับฟีโรโมนบางอย่างจากตัวพี่รินทำเอาสติของเธอพร่าเลือน

"เจ็บไหม" รินกระซิบถามชิดผิวเนื้อ โดยไม่ยอมผละใบหน้าออก

"จ... เจ็บค่ะ" เอยตอบเสียงสั่น หัวใจเต้นรัวจนแทบระเบิด

"ดี..."

รินรดาเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ใบหน้าสวยคมในระยะประชิดช่างดูอันตรายและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นที่เคยเรียบนิ่ง ตอนนี้ฉ่ำปรือและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ยากจะกดกลั้น เธอจ้องมองผลงานศิลปะสีแดงจางๆ ที่เพิ่งสร้างไว้บนคอขาวผ่องของน้องสาวข้างบ้านอย่างพึงพอใจ

"จะได้จำไว้... ว่าตรงนี้ใครเป็นคนทำ"

ปลายนิ้วเรียวสวยลูบไล้รอยแดงนั้นแผ่วเบา ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาเชยคางมน บังคับให้เอยเงยหน้าขึ้นสบตา

"รู้ไหมว่าเด็กดื้อที่ชอบท้าทาย... ต้องโดนปิดปากด้วยอะไร?"

เอยกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ริมฝีปากสั่นระริก "ด... ด้วยอะไรคะ"

คำตอบไม่ได้มาเป็นคำพูด แต่เป็นการกระทำที่จู่โจมและรวดเร็ว

ริมฝีปากบางเฉียบของรินประกบลงมาบนกลีบปากอิ่มของเอยทันที ไม่มีความนุ่มนวล ไม่มีการขออนุญาต มีเพียงความโหยหาและความต้องการที่จะครอบครอง รินบดขยี้จูบลงมาอย่างหนักหน่วง ดูดดึงริมฝีปากล่างของคนตัวเล็กจนยืดติดออกมา

"อื้มมม!"

เอยเบิกตากว้างด้วยความตกใจในวินาทีแรก ก่อนจะหลับตาพริ้มลงเมื่อความวาบหวามเล่นงาน ลิ้นร้อนของคนพี่แทรกผ่านไรฟันเข้ามาในโพรงปาก กวาดต้อนไล่ชิมความหวานอย่างชำนาญ เอยที่อ่อนประสบการณ์กว่าทำได้เพียงเผยอปากตอบรับและปล่อยให้คนอายุมากกว่าเป็นคนคุมเกม

มือของรินที่เคยประคองใบหน้า เลื่อนลงมาตามลำคอระหง ผ่านไหปลาร้า ลงมาหยุดอยู่ที่หน้าอกข้างซ้าย สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่แพ้กัน

"ใจเต้นแรงจังนะ..." รินถอนจูบออกมาเพียงนิดเดียวเพื่อให้เด็กน้อยได้หายใจ ก่อนจะก้มลงไปกดจูบซ้ำๆ ที่มุมปาก "ไหนเมื่อกี้บอกว่าอยากให้พี่ช่วยถอดเสื้อไม่ใช่เหรอ?"

"พ... พี่ริน แกล้งเอย" เอยหอบหายใจหนัก ใบหน้าแดงซ่านลามไปถึงหู สายตาเชื่อมฉ่ำมองคนพี่อย่างเว้าวอน

"ไม่ได้แกล้ง... พี่เอาจริง"

สิ้นเสียง รินก็จัดการปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาเม็ดบนของเอยออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนที่โผล่พ้นบราลูกไม้สีหวานออกมา

ฝ่ามือร้อนผ่าวสอดเข้าไปใต้สาบเสื้อ สัมผัสกับผิวเนื้อนุ่มลื่นโดยตรง เอยสะดุ้งเฮือก แอ่นอกรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว

"อ๊า... พ...พี่ริน มือพี่เย็น..."

"เดี๋ยวก็อุ่น"

รินกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเริ่มขยับมือบีบเคล้นความนุ่มหยุ่นนั้นเบาๆ ผ่านเนื้อผ้าลูกไม้ นิ้วหัวแม่มือปาดผ่านยอดอกที่เริ่มแข็งขึนเป็นไตภายใต้บรา เรียกเสียงครางหวานหูจากคนใต้ร่างได้เป็นอย่างดี

บรรยากาศในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงจูบที่ดังเฉอะแฉะเป็นระยะ

รินโน้มตัวลงไปซุกไซ้ที่ซอกคออีกข้าง สูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมหวานยิ่งกว่าน้ำหอมราคาแพง สะโพกมนของคนพี่บดเบียดแนบชิดกับหน้าท้องแบนราบของเอย สร้างความเสียดสีที่ทำให้อุณหภูมิร่างกายพุ่งสูงปรี๊ด

"เอย..." รินครางชื่อน้องเสียงพร่า "ตัวหอมไปหมด... น่ากินกว่ามาม่าเมื่อกี้อีก"

"งั้นก็... กินสิคะ" เอยรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย กระซิบเสียงสั่น "กินเอยเลย..."

คำเชิญชวนที่ไร้เดียงสาแต่ปลุกสัญชาตญาณดิบได้ดีชะมัด

รินชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสาวที่เต็มไปด้วยความต้องการและความไว้วางใจ สติส่วนลึกของเธอเริ่มทำงานตีกันวุ่นวาย

นี่คือลูกสาวเพื่อนแม่... นี่คือเด็กอายุ 19... และนี่คือกลางห้องนั่งเล่น

"ให้ตายสิ..." รินสบถเบาๆ ก่อนจะซบหน้าลงกับไหล่เล็กของเอย นิ่งค้างอยู่อย่างนั้นเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังพุ่งพล่าน

เอยนอนนิ่ง งงงวยกับการกระทำที่หยุดชะงัก "พี่ริน...?"

รินสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ผละตัวออก ยันกายลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่ แม้ใบหน้าจะยังแดงระเรื่อและริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่

"พอแค่นี้ก่อน" รินพูดเสียงแหบพร่า พยายามปรับโทนเสียงให้กลับมาดุเหมือนเดิม

"ทะ... ทำไมล่ะคะ" เอยยันตัวลุกขึ้นนั่ง เสื้อผ้าหลุดรุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง มองคนพี่ตาละห้อย "พี่รินหยุดทำไม"

"เพราะถ้าพี่ไม่หยุดตอนนี้... พรุ่งนี้เราจะลุกไปเรียนไม่ไหว"

รินหันมามองเด็กดื้อที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟา ก่อนจะยื่นมือไปช่วยจัดคอเสื้อของเอยให้เข้าที่ แล้วใช้นิ้วเคาะจมูกรั้นๆ นั่นเบาๆ หนึ่งที

"ไปอาบน้ำได้แล้ว... ถือว่านี่เป็นบทลงโทษขั้นต้น ข้อหาที่ไปยุ่งกับผู้ชายอื่น"

"โห่... อารมณ์ค้างนะเนี่ย" เอยบ่นอุบอิบ

"อยากโดนหนักกว่านี้หรือไง?" รินเลิกคิ้ว สายตาเจ้าเล่ห์กลับมาอีกครั้ง "หรือจะให้พี่ตามไปถูหลังให้ในห้องน้ำ?"

เอยตาโต รีบเด้งตัวลุกจากโซฟาทันที "ไม่เป็นไรค่ะ! อาบเองได้! ไปแล้วค่ะ!"

เด็กสาววิ่งจู๊ดเข้าห้องนอนไปพร้อมกับใบหน้าที่แดงก่ำ ทิ้งให้รินรดายืนยิ้มขำอยู่กลางห้องนั่งเล่น

เมื่อประตูปิดลง รอยยิ้มบนหน้าสวยก็ค่อยๆ จางลง เปลี่ยนเป็นถอนหายใจยาวเหยียด รินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิม ยกมือขึ้นลูบริมฝีปากตัวเองที่ยังคงมีรสหวานของจูบเมื่อครู่ติดอยู่

"หวานชะมัด..."

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มเพื่อน แต่สายตากลับเหม่อมองไปที่ประตูห้องนอนของเด็กตัวแสบ

ดูเหมือนกฎการอยู่ร่วมกันที่เธอตั้งขึ้นเอง... คนที่จะแหกกฎคนแรก อาจจะไม่ใช่เอยซะแล้วสิ

แต่เป็นตัวเธอเองนี่แหละ.