บทที่ 2 : เขตหวงห้ามและมาม่าถ้วยโปรด

บทที่ 2 : เขตหวงห้ามและมาม่าถ้วยโปรด

บรรยากาศในโรงอาหารคณะศิลปกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงนั้นจอแจและเต็มไปด้วยสีสัน เสียงพูดคุยโหวกเหวกปนกับเสียงช้อนส้อมกระทบจาน ดังแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดคลอจากซุ้มกิจกรรมคณะ

'เอย' นั่งเท้าคางเขี่ยข้าวในจานไปมาอย่างใจลอย ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับสัมผัสอุ่นๆ ที่เนินอกและสายตานิ่งลึกของใครบางคนเมื่อเช้านี้

"...แก! ยัยเอย! ได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย!"

เสียงแหลมสูงของ 'จีน' เพื่อนสาวคนสนิท (และสาวสองเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่ม) ปลุกเอยให้ตื่นจากภวังค์ จีนโบกมือไหวๆ ผ่านหน้าเธอ

"ฮะ? ว่าไงนะจีน" เอยสะดุ้ง

"ฉันถามว่า... ชีวิตดีไหมจ๊ะ ย้ายไปอยู่คอนโดหรู ย่านทองหล่อ กับพี่สาวคนสวยที่แกเคยโม้ให้ฟังน่ะ เป็นไง แฮปปี้มั้ย หรือโดนเกร็งจนหน้ามืด" จีนจีบปากจีบคอถาม พลางดูดกาแฟเย็น

เอยถอนหายใจยาวเหยียด "เฮ้อ... อย่าให้พูดเลยแก สวยน่ะสวยจริง แต่ดุยิ่งกว่าหมาล็อตไวเลอร์ผสมครูฝ่ายปกครอง ระเบียบจัดเวอร์ ห้ามกลับดึก ห้ามพาเพื่อนไป ห้ามหายใจทิ้งขว้างมั้ง"

"อุ๊ย แรงมาก แต่ฉันชอบนะทรงนี้" จีนทำตาโต "ทรงพวก Perfectionist เนี่ย เวลาอยู่บนเตียงนะ... แซ่บอย่าบอกใคร"

"แค่กๆๆ!" เอยสำลักน้ำเปล่าทันที ใบหน้าแดงซ่านขึ้นมา "บ้า! พี่เขารุ่นเพื่อนแม่ฉันนะเว้ย แกจะจิ้นบ้าบออะไร"

"เอ้า ก็ไม่แน่ป่ะ สมัยนี้อายุเป็นเพียงตัวเลข แล้วแกก็ชอบแพ้ทางคนอายุมากกว่าอยู่แล้วนี่"

บทสนทนาต้องชะงักลงเมื่อมีผู้มาใหม่เดินเข้ามาหยุดที่โต๊ะ ชายหนุ่มรุ่นพี่ปี 3 หน้าตาดี ดีกรีเดือนคณะ ส่งยิ้มหวานมาให้เอย

"น้องเอยครับ... เย็นนี้ว่างไหม พี่ว่าจะชวนไปดูนิทรรศการที่หอศิลป์ แล้วเดี๋ยวไปหาอะไรกินต่อ"

เอยยิ้มเจื่อนๆ ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางจีน "เอ่อ... คือเอย..."

ครืด... ครืด...

โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นครืดคราด หน้าจอโชว์ชื่อที่ทำให้เอยขนลุกซู่ 'P'Rin (Boss) '

เอยรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับทันที "คะ... ฮัลโหล พี่ริน"

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงเรียบๆ ลอดออกมา ("เลิกเรียนหรือยัง")

"เลิก... กำลังจะเลิกแล้วค่ะ ตอนบ่ายไม่มีเรียน"

("ดี เย็นนี้พี่จะกลับไปกินข้าวเย็นที่ห้อง... อย่าแวะเถลไถลที่ไหน กลับไปรอรับพัสดุให้พี่ด้วย พี่สั่งของสดไว้จะไปทำสเต็ก")

ประโยคคำสั่งรัวเร็วที่แทบไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ เอยเหลือบมองรุ่นพี่ตรงหน้า ก่อนจะตอบกลับปลายสาย "รับทราบค่ะบอส... เอ้ย พี่ริน กลับเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

เอยวางสายแล้วหันไปยิ้มแห้งให้รุ่นพี่ "ขอโทษนะคะพี่ท็อป พอดีผู้ปกครอง... เอ้ย พี่สาวโทรตามด่วนเลยค่ะ ไว้โอกาสหน้านะคะ"

เธอกวาดของลงกระเป๋าแล้วลากแขนจีนให้ลุกตาม "ไปแก รีบกลับ ฉันไม่อยากโดนเชือดตั้งแต่วันที่สอง!"

...

18:30 น. @ Condo R

รินรดาเดินเข้ามาในห้องด้วยความเหนื่อยล้าจากการประชุมมาราธอนกับลูกค้าที่เรื่องมากที่สุดในสามโลก เธอถอดรองเท้าส้นสูงวางเข้าชั้นอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะชะงักเมื่อได้กลิ่น... ไหม้?

คิ้วเรียวขมวดมุ่น สัญชาตญาณเตือนภัยทำงานทันที เธอมองไปที่โซนครัว

"ชิบหายแล้ว... ทำไมมันไม่หยุดร้องวะ!"

เสียงหวานๆ ที่คุ้นหูสบถดังลั่น ตามมาด้วยเสียงกุกกักโครมคราม

รินรีบสาวเท้าเข้าไปดู แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เธอต้องยกมือกุมขมับ

เอยอยู่ในสภาพสวมผ้ากันเปื้อนลายเป็ดสีเหลือง (ของใคร?) ยืนถือตะหลิวไม้ด้วยท่าทางเงอะงะ เบื้องหน้าคือกระทะเทฟล่อนราคาแพงระยับที่กำลังมีควันสีเทาลอยโขมง ส่งกลิ่นไหม้ของอะไรสักอย่างที่ดูไม่ออกว่าเคยเป็นอาหารมาก่อน

"ทำอะไรน่ะเอย!" รินส่งเสียงดุ

เอยสะดุ้งสุดตัว หันขวับมามอง "พี่ริน! คือ... คือเอยหิว แล้วพี่บอกว่าจะมาทำสเต็ก แต่พี่มาช้า เอยก็เลยจะทอดไส้กรอกรองท้องก่อน แต่มัน..."

รินถอนหายใจยาว เดินเข้าไปแย่งตะหลิวจากมือเด็กดื้อ แล้วเอื้อมมือไปปิดเตาไฟฟ้าอย่างชำนาญ ก่อนจะเปิดเครื่องดูดควันให้แรงขึ้น

"ไส้กรอกเขาใช้ไฟอ่อน ทอดใจเย็นๆ ไม่ใช่เปิดไฟแรงสุดขนาดนี้ แล้วนี่กระทะเคลือบหินอ่อน พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าของในครัวถ้าใช้ไม่เป็นอย่าเพิ่งแตะ"

รินบ่นยาวเหยียดขณะจัดการคีบซากไส้กรอกดำปี๋ลงถังขยะ เอยยืนก้มหน้าเม้มปากแน่น รู้สึกผิดบวกกับความน้อยใจที่โดนดุทั้งที่ยังไม่ได้ทันได้อธิบาย

"ก็เอยหิวนี่คะ..." เสียงเล็กบ่นอุบอิบ "แล้วของสดที่พี่สั่งมา พนักงานเขาก็ยังไม่มาส่งเลย"

รินชะงัก หันไปมองนาฬิกา... จริงด้วย เธอประชุมติดพันจนลืมกดยืนยันออเดอร์ในแอป

ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาจางๆ ในใจสถาปนิกสาว รินมองเด็กสาวที่ยืนไหล่ตก จมูกเริ่มแดงๆ เหมือนคนจะร้องไห้ (หรือแค่แสบควันก็ไม่รู้)

"เฮ้อ..." รินถอนหายใจอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงอ่อนลง "ไปล้างหน้าล้างตา เหม็นควันไปหมดแล้ว เดี๋ยวพี่จัดการเอง"

"จัดการอะไรคะ ของก็ไม่มี"

"ในตู้มีมาม่าเกาหลี... เดี๋ยวทำให้"

ดวงตาที่หม่นแสงของเอยเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที "จริงเหรอคะ! พี่รินจะต้มมาม่าให้เอยกินเหรอ?"

"อือ หรือจะไม่กิน"

"กินค่ะ! กินๆๆ" เอยรีบพยักหน้ารัวๆ ความน้อยใจเมื่อครู่ปลิวหายไปในอากาศ

...

สิบนาทีต่อมา บรรยากาศตึงเครียดในห้องครัวก็เปลี่ยนไป

หม้อสีทองเหลืองสไตล์เกาหลีวางอยู่บนโต๊ะอาหาร ควันหอมฉุยของบะหมี่รสเผ็ด ใส่ไข่ ใส่ผัก (ที่เหลือในตู้) และชีสแผ่นโปะหน้า ดูน่าทานระดับภัตตาคารในสายตาเด็กหออย่างเอย

"โห... น่ากินมาก" เอยตาโต คว้าตะเกียบขึ้นมาเตรียมโซ้ย

"เป่าก่อน ร้อน" รินเตือนสั้นๆ ขณะนั่งลงฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้กินด้วย เพียงแต่นั่งจิบน้ำเปล่ามองเด็กกิน

เอยคีบเส้นเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยความฟิน "อร่อยง่า... พี่รินทำอาหารเก่งจัง รู้งี้เอยให้พี่ทำให้ตั้งนานแล้ว ไม่น่าไปเผากระทะเล่นเลย"

"นั่นปากเหรอ" รินดุไม่จริงจังนัก สายตามองเศษซอสสีแดงที่เลอะมุมปากของคนตัวเล็ก "กินเลอะเทอะ เป็นเด็กอนุบาลหรือไง"

รินหยิบทิชชู่มาถือไว้ แล้วโน้มตัวข้ามโต๊ะไปตั้งใจจะเช็ดให้

จังหวะนั้นเอง เอยที่กำลังเคี้ยวเส้นอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมา สายตาสบกันพอดี ระยะห่างลดลงจนน่าใจหาย

เอยชะงัก มือของรินที่ถือทิชชู่อยู่ห่างจากมุมปากเธอแค่คืบ แทนที่เอยจะถอยหนี เธอกลับขยับหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด แววตาซุกซนกลับมาทำงาน

"เช็ดให้หน่อยสิคะ... มือเอยไม่ว่าง" เอยพูดเสียงอ้อน พร้อมกับยื่นหน้าให้

รินนิ่งไปครู่หนึ่ง มองริมฝีปากเล็กที่บวมเจ่อนิดๆ จากความเผ็ด (และดูน่าหมั่นเขี้ยว) ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว... อยากแกล้งคืน

แทนที่จะใช้ทิชชู่ รินใช้นิ้วหัวแม่มือเปล่าๆ ปาดคราบซอสที่มุมปากของเอยออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจากนิ้วโป้งของพี่สาวทำเอาเอยสะท้านเฮือก

"อ๊ะ..."

รินไม่หยุดแค่นั้น เธอกดนิ้วคลึงริมฝีปากล่างของเอยเบาๆ ราวกับจะหยอกล้อ ก่อนจะผละออกแล้วเช็ดนิ้วตัวเองกับทิชชู่ด้วยท่าทางปกติสุดๆ

"กินให้เสร็จ แล้วไปล้างจานไถ่โทษเรื่องกระทะ"

รินลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินหนีเข้าห้องนอนเพื่อซ่อนรอยยิ้มมุมปากของตัวเอง

"เดี๋ยวค่ะพี่ริน!" เอยเรียกไว้

"อะไรอีก"

"กฎข้อที่สอง... ห้ามพาคนนอกเข้าห้องใช่ไหมคะ" เอยถามเสียงใส

"ใช่ ทำไม"

"งั้นแสดงว่าตอนนี้... ในห้องนี้มีแค่เราสองคน" เอยยิ้มกริ่ม สายตาแพรวพราว "และพื้นที่ตรงนี้ก็เป็น 'พื้นที่ส่วนกลาง' ไม่ใช่เขตหวงห้าม..."

เอยลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหารินที่ยืนนิ่งอยู่

"ขอบคุณสำหรับมาม่านะคะ... แต่รอบหน้า เอยอยากกินอย่างอื่นที่ 'เผ็ด' กว่านี้ได้ไหมคะ"

รินหรี่ตาลง มองเด็กแก่แดดที่กล้าต่อปากต่อคำ "เช่น?"

เอยเขย่งปลายเท้าขึ้น กระซิบข้างหูพี่สาวคนสวย "เช่น... เจ้าของห้อง"

พูดจบก็รีบผละออกแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้รินยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม

รินรดายกมือขึ้นลูบต้นคอตัวเองที่เพิ่งโดนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดเมื่อครู่

"เหอะ..." เธอแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าว

"ระวังตัวไว้เถอะยัยตัวแสบ... คืนไหนพี่ความอดทนหมดขึ้นมา อย่ามาร้องขอชีวิตก็แล้วกัน"