ฉันอยู่ในร่างคนบ้าเหรอเนี่ย 1.1

ฉันอยู่ในร่างคนบ้าเหรอเนี่ย

ลิลลี่คือนักฆ่ามือหนึ่งขององค์กร แต่เธอไม่คิดว่าจะถูกคู่หูและเจ้านายที่เธอมองว่าเขาคือพ่อคนหนึ่งนั่นเพราะเธอคือเด็กกำพร้าหักหลัง จนพลาดท่าทำให้ต้องตายด้วยมือของคนที่เธอไว้ใจที่สุด

หญิงสาวไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะถูกชายคนหนึ่งแบกร่างของเธอไว้ที่หลัง แล้วยังเรียกชื่อใครบางคนที่เธอไม่รู้จักอีก

และในขณะที่หญิงสาวกำลังตบตีกับความคิดของตัวเองอยู่นั้น ภาพต่าง ๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่ต่างจากภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ทำให้รู้ว่าตอนนี้เธอย้อนเวลามาอยู่ในยุค 70 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทุกอย่างอัตคัดขัดสนไปเสียทุกอย่าง อาหารขาดแคลน แถมชาวบ้านยังต้องทำงานการเกษตร เพื่อแลกอาหารอยู่เลย

และที่สำคัญ ร่างที่เธอเข้ามาอยู่กลับเป็นหญิงสาวที่สติไม่สมประกอบ!!

‘โธ่ ชีวิตของฉันเป็นนักฆ่ามาทั้งชีวิต แล้วฉันจะเป็นคนบ้าได้ไหมเนี่ย จับมีดจับปืนยังพอทน แต่จะให้จับดอกไม้ทัดหูแล้ววิ่งเล่นทั่วหมู่บ้านคงพอเลย เห้อ...อยากตายอีกสักครั้งเหลือเกิน’

หญิงสาวเมื่อรวบรวมสติได้แล้ว และรู้ว่าตอนนี้เธอคือใคร ก็ได้แต่บ่นอยู่ในใจ แต่เมื่อมีชีวิตอีกครั้ง เธอจึงได้แต่ปลงตกกับฐานะของตัวเองในเวลานี้

‘แต่เดี๋ยวนะ ตายแล้วถูกส่งมาอยู่ในร่างหญิงบ้าในยุค 70 ต่อให้ฉันมีความสามารถแค่ไหน แต่ยุคนี้สิ่งสำคัญที่สุดคืออาหาร นี่ไม่เท่ากับฉันถูกส่งให้มาตายอีกครั้งเหรอเนี่ย’

พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ

ขณะเดียวกัน คนที่กำลังแบกร่างของเธอก็เดินมาถึงอนามัยพอดี

ซูเปียวเฉินรีบร้องตะโกนเรียกหมอให้มาตรวจอาการของน้องสาวอย่างร้อนใจ

“หมอ ช่วยดูหวานหว่านหน่อย เธอตกเขา”

“อะไรนะ วางเธอบนเตียงเลย ฉันจะตรวจให้เดี๋ยวนี้แหละ” หมอวัยกลางคนรีบบอกให้วางร่างหญิงสาวลงบนเตียง

เขาเองก็เอ็นดูซูหวานหว่านไม่น้อย พอเห็นว่าเธอมีบาดแผลตามร่างกาย ก็รีบหยิบอุปกรณ์มาตรวจทันที แต่แล้วหมอก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าเธอไม่เป็นอะไรเลย นอกจากบาดแผลที่เห็นตามร่างกายเท่านั้น

“หวานหว่านไม่มีอาการบอบช้ำข้างใน เธอมีแค่เพียงแผลภายนอกเท่านั้น แต่ถึงอย่างไรเป็นผู้หญิง ไม่ควรมีแผลตามร่างกาย เดี๋ยวฉันจะจ่ายยาและให้ยาทาไปก็แล้วกัน” หมอหันมาบอกกับซูเปียวเฉินที่ยืนรออยู่อย่างกังวล

ถึงแม้จะแปลกใจกับคำพูดของหมอ แต่ซูเปียวเฉินก็พยักหน้ารับอย่างยินดี ใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขายิ้มออกมาได้เล็กน้อย

“ขอบคุณครับหมอ แต่ทำไมน้องสาวผมยังไม่ได้สติล่ะครับ”

ชายหนุ่มขอบคุณหมอและถามกลับไปอย่างสงสัย ต่อให้ได้ยินสิ่งที่หมอบอกว่าน้องสาวไม่เป็นอะไร แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงยังไม่ฟื้นขึ้นมา

“ไม่ต้องกังวลไปหรอก ให้เธอนอนพักสักหน่อยเถอะ ไม่นานก็คงจะฟื้นขึ้นมา ที่สลบไปอาจจะเพราะเกิดอาการตกใจน่ะ ตอนนี้เธอเอาใบสั่งยานี่ไปจ่ายเงินและรับยาก่อนเถอะ” หมอที่ตรวจร่างกายของเธอหมดแล้วว่าไม่เป็นไร จึงคิดว่าหญิงสาวคงจะตกใจเลยทำให้สลบไปเท่านั้น จึงออกใบสั่งยาทาแผลให้ญาตินำไปจ่ายเงิน

“ขอบคุณครับหมอ”

ซูเปียวเฉินขอบคุณด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นเสร็จแล้ว เขาก็รับใบสั่งยามาจากหมอ แล้วออกมาที่โต๊ะจ่ายยาเพื่อรับยา พร้อมกับจ่ายเงินค่ารักษาให้เจ้าหน้าที่ ก่อนจะถือถุงยากลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง แล้วอุ้มร่างของน้องสาวที่หลับใหลกลับไปที่บ้าน