ซูหวานหว่านหญิงบ้าประจำหมู่บ้าน 1.2

แม้จะเสียใจที่ไม่พบอาหารอย่างที่หวัง แต่เธอก็ไม่ละความพยายาม ถึงแม้จะสติไม่ดี แต่เธอรับรู้ได้ว่าพี่ชายต้องทำงานหนักเพราะตัวเอง จึงทำอาหารให้พี่ชายกินด้วยทุกครั้งตั้งแต่พ่อแม่จากไป แต่ไม่มีใครคิดว่ารสมือในการทำอาหารของเธอ กลับเลิศรสยิ่งกว่าพ่อครัวในเมืองเสียอีก

ในขณะที่กำลังเดินหาอาหารอยู่นั้น เธอพบเจอดอกไม้ที่สวยงาม จึงตั้งใจจะเด็ดกลับบ้านเพื่อเอาไปฝากพี่ชาย แต่ไม่คิดว่าเท้าจะเกิดเหยียบหินพลาด ทำให้เธอตกเขา!!

“กรี้ดดดดดด ช่วยหวานหว่านด้วย” เธอกรีดร้องอย่างตื่นตกใจ

ทว่าเสียงเรียกของเธอกลับไม่มีใครได้ยินสักคน หนำซ้ำร่างของเธอยังตกมายังด้านล่าง อีกทั้งลมหายใจของเด็กสาวก็หมดลง

กริ่ง ๆ กริ่ง ๆ

เวลานี้สัญญาณพักเที่ยงของการทำงานก็ดังขึ้น ทำให้ซูเปียวเฉินรีบวางอุปกรณ์เข้าที่ แล้วรีบเดินกลับบ้านทันที แต่เมื่อมาถึงบ้านกลับไม่พบน้องสาว เขาจึงได้เดินออกตามหาทั่วหมู่บ้าน

“หวานหว่าน เธอไปไหน” พี่ชายพูดกับตัวเองอย่างเป็นกังวล

ต่อให้น้องสาวจะมีสติเหมือนคนอื่นเขาก็เป็นห่วง และยิ่งเธอมีปัญหาด้านการสื่อสารแบบนี้ ใจของพี่ชายอย่างเขาแทบจะพังทลายแล้ว เมื่อน้องสาวหายตัวไป

“ตามหาหวานหว่านใช่ไหม ป้าเห็นเธอขึ้นเขาไปน่ะ น่าจะไปหาอาหารมาทำให้เธอกินนะ” หญิงสูงวัยคนหนึ่งบอกชายหนุ่ม เพราะนางเห็นหวานหว่านเดินขึ้นเขาไป

“ขอบคุณครับ”

และพอได้ยินว่าน้องสาวไปที่ไหน เขาก็รีบเดินไปทางนั้นทันที แต่ไม่ลืมขอบคุณคนที่บอกเบาะแส

ชายหนุ่มเดินขึ้นมาสักพักก็ไม่พบน้องสาว แต่เขาก็ไม่ลดละที่จะตามหา เขาเดินจนมาถึงจุดที่ซูหวานหว่านจะเก็บดอกไม้ก็ชะงักเล็กน้อย

“นี่เหมือนมีคนลื่นตกลงไป” เขาบอกกับตัวเองเบา ๆ

ที่เขารู้นั่นเป็นเพราะซูเปียวเฉินมีความสามารถด้านการตามรอยและยังเป็นพรานคนหนึ่งของหมู่บ้าน

เมื่อเห็นร่องรอยที่ผิดปกติ เขาจึงคาดเดาว่าน่าจะมีคนตกลงไป แต่พอคิดอย่างนั้น จิตใจของชายหนุ่มเกิดความกังวลทันที และคิดไปแล้วว่าน้องสาวน่าจะตกลงไปด้านล่าง

“ไม่ได้การแล้ว ฉันจะต้องลงไปดู” เขาพูดอย่างกังวล

จากนั้นชายหนุ่มไม่รอช้า รีบปีนป่ายลงไปด้วยความชำนาญ และเมื่อมาถึงด้านล่าง ก็พบกับน้องสาวที่เขากำลังตามหา เขารีบเข้าไปหาเธอทันที

“หวานหว่าน!!” เขาส่งเสียงเรียกน้องสาวออกมาด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าซูหวานหว่านจะตกเขาจริง ๆ

แม้จะตกใจแต่ชายหนุ่มก็มีสติ เขารีบหาเถาวัลย์ที่แข็งแรงเพื่อมามัดตัวน้องสาวไว้กับหลังของตัวเอง แล้วรีบพาเธอปีนขึ้นมา แม้ว่าจะเหนื่อยและหนัก แต่เขาไม่ละความพยายามที่จะพาน้องและตัวเองกลับขึ้นมาด้านบน

เวลาผ่านไป แต่สุดท้ายแล้วซูเปียวเฉินก็พาร่างของซูหวานหว่านขึ้นมาสำเร็จ

“หวานหว่าน น้องอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ เดี๋ยวพี่จะพาไปหาหมอ”

ซูเปียวเฉินบอกกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ จากนั้นเขาจึงรีบเดินไปที่อนามัยของหมู่บ้าน ซึ่งมีเพียงหมอเท้าเปล่าเท่านั้นที่คอยรักษาอาการป่วยเล็กน้อย ๆ ของชาวบ้าน แต่ถ้าหากอาการป่วยร้ายแรง ก็ต้องเข้าเมืองไปรักษาที่โรงพยาบาล!

‘ใครคือหวานหว่าน แล้วนี่ฉันเป็นอะไรไป’

หญิงสาวที่กำลังถูกแบกอยู่นั้นเหมือนสติจะกลับมาแล้ว แต่เธอไม่เข้าใจว่าชายคนนี้กำลังเรียกชื่อใคร ในเมื่อเธอชื่อ ลิลลี่ นักฆ่ามือหนึ่งขององค์กร