บทที่5ข้อตกลง

เรนเดียร์ค่อยๆ ขยับเปลือกตาหนาตื่นขึ้นมา มองดูรอบๆ ห้องด้วยอาการมึนงงก่อนจะทุบหัวตัวเองไปทีสองทีเพื่อจะได้รู้สึกดีขึ้น ก่อนสายตาของเธอจะเหลือบมองไปด้านข้างก็เหมือนมีใครนอนอยู่ข้างเธอ เรนเดียร์จึงเหลียวมอง มองให้ชัดๆ ครั้งนี้เธอต้องตาโตด้วยความตกใจเมื่อพบชายหนุ่มรูปร่างกำยำที่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ร่างกายกำยำโผล่พ้นผ้าห่มหนามาเพียงครึ่งท่อนเท่านั้น เมื่อเห็นเช่นนั้นเธอก็เริ่มคิดเรียงลำดับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอและปะติดปะต่อได้เองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเธอไม่ได้ฝันไป แต่มันคือความจริงและเป็นความจริงที่โหดร้ายที่สุดสำหรับเธอ ก็คือผู้ชายที่นอนอยู่ข้างกายเธอในตอนนี้เป็นเหมือนมัจจุราชสำหรับเธอเพราะเขาได้พราก พรหมจรรย์ไปจัดร่างกายของเธอแล้ว เธอรู้สึกเสียใจมากจนน้ำตาไหลออกมาคลอเบ้า แต่เธอคงทำอะไรไม่ได้ร่างกายที่เสียให้เขาคงต้องปล่อยให้มันเสียไป แต่ตอนนี้เธอต้องหาวิธีออกจากที่นี่ให้ได้เสียก่อนและให้เร็วที่สุด เธอปาดน้ำตาออกก่อนจะ ก่อนจะเริ่มแกะมือของเขาที่พลาดกอดเอวของเธอไว้ออกให้เร็วและเบาที่สุดเพื่อไม่ให้มัจจุราชฟื้นตื่นขึ้นมาทำร้ายเธอได้อีก เธอมองชายหนุ่มก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียง

“เฮ่อ” เธอเอามือทาบอกแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเธอก้าวลงเตียงได้สำเร็จโดยที่มัจจุราชยังไม่รู้สึกตื่นขึ้นมา เรนเดียร์เธอมองหาเสื้อผ้าของเธอเพื่อจะนำมาสวมใส่แต่เมื่อเธอหยิบเสื้อผ้าของเธอขึ้นมาเห็นสภาพแล้วเธออยากจะร้องไห้เลย เพราะเสื้อผ้าของเธอโดนมัจจุราชฉีกขาดจนไม่สามารถนำมันมาใส่ได้อีก

"ขอยืมเสื้อนายไปก่อนแล้วกันนะ"เรนเดียร์บอกกับตัวเองอยู่ในใจ ก่อนเธอจึงตัดสินใจหยิบเสื้อของชายหนุ่มที่เขาถอดไว้เมื่อคืน ตรงพื้นขึ้นมาใส่แทน และค่อยๆ ก้าวเท้าเบาๆ ไปที่ประตู ก่อนที่มือเรียวบางของเธอจะเอื้อมมือไปจับประตูได้

“จะไปไหน” เสียงของชายที่นอนอยู่บนเตียงทักขึ้นมาเสียก่อนเธอรีบหันไปมองชายหนุ่มพบว่าเขากำลัง จัดหมอนสองสามใบเรียนกันเพื่อที่เขาจะได้เอนหลังพิงอยู่ที่หัวเตียงอย่างสบายใจ

“ตื่นแล้ว!!!” เรนเดียร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอคิดว่าเธอจะพยายามทำทุกอย่างไม่ให้ชายที่นอนอยู่บนเตียงตื่นขึ้นมา แต่ตอนนี้เขาก็ตื่นขึ้นมาแล้ว เรนเดียร์เธอเลิ่กลั่กและร้อนรน ก่อนจะรีบเอื้อมมือไปเปิดประตู เพื่อที่จะได้ออกไปจากที่นี่เสียที

“ใช่ตื่นแล้ว ตื่นตั้งนานแล้ว นานพอที่จะเห็น....” เสือไม่ได้พูดออกมาแต่ใช้สายตามองไปยังรูปร่างบางของเธอแทนเป็นการบอกว่าเขาเห็นอะไร “เธอใส่เสื้อฉันก็ดูใช่ได้ดีน่ะ”

“ไอ้บ้า” แกร๊ก แกร๊ก เมื่อเธอจับหูประตูและพยายามบิดเพื่อที่เธอจะได้ไปจากที่นี่ แต่จะบิดกี่ครั้งต่อกี่ครั้งประตูก็ไม่สามารถเปิดประตูได้

"ทำไมมันเปิดไม่ออกอะ เธอพยายามมองหาว่าที่ไหนเป็นตัวลอกที่ทำให้ไม่สามารถเปิดประตูออกไปได้

“หยุดเปิดได้แล้วเดี๋ยวประตูของฉันก็พังกันพอดี”

“ถ้าไม่อยากให้มันพังคุณก็เปิดประตูให้ฉันสิ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว” เรนเดียร์จ้องมองชายตรงหน้าเขมรด้วยความโกรธและเกลียดเธอไม่อยากอยู่ในห้องนี้ไม่อยากเห็นหน้าที่ร้ายกาจของเขา

“เธอยังกลับตอนนี้ไม่ได้ เรามีเรื่องที่จะต้องคุยกันก่อน” เสือขยับผ้าห่มออกให้พ้นจากกายของเขา

“คุ คุณจะทำอะไรนะ” เรนเดียร์ยกมือขึ้นมาปิดตาเพื่อไม่อยากเห็นกายเนื้อเปล่าท่อนล่างของเสือที่เพิ่งเห็นไปเมื่อคืน มันทำให้เธอสลบไปและไม่รู้ว่าเขาได้ทำอะไรกับกายของเธอบ้างแต่เธอก็พอจะเดาออกว่าผู้ชายอย่างเขาคงไม่เป็นสุภาพบุรุษและคงจะพรากความสาวไปจากกายของเธอแล้ว

“เปิดตาออก”

“ไม่ฉันไม่อยากเห็น….”

“ไม่เห็นหรอกดูดีๆ ฉันใส่กางเกงอยู่” เรนเดียร์ค่อยๆ เปิดมือให้กลางออกทีละนิดว่าเป็นอย่างที่เขาพูดไหม หากเป็นไปตามที่เขาบอกเธอค่อยเอามือออก เรนเดียร์เธอค่อยกลางมือออกและลดสายตาดู ก็เป็นตามที่เขาพูดเธอจึงเอามือออกจากตา ก่อนจะถอนหายใจ โล่งอกว่าเธอจะไม่เห็นตัวอะไรไม่รู้จนทำให้เธอเป็นลมสลบเหมือนเมื่อคืนไปอีก

“มานั่งนี่สิ” เสือตบลงที่เตียงเบาให้เธอมานั่งข้างๆ เขา แต่เธอก็ยังกล้าๆ กลัวๆ และยังคงยืนแข็งทื่ออยู่ตรงที่ประตูไม่ไปตามที่เขาบอก “มานี่สิ เธอไม่อยากออกไปจากห้องนี้แล้วหรือ”

“อยากสิ แต่ฉันขอยืนคุยกับคุณตรงนี้ มีอะไรก็พูดมาเลย”

“อยากออกก็มานั่งใกล้ๆ นี่ ถ้าไม่ทำตามที่ฉันสั่ง ฉันก็จะไม่ให้เธอออกไปจากห้องนี้ จะขังเธอเอาไว้ที่ห้องนี้เลยดีไหม

"ไม่ดีหรอกน่ะคุณเปิดประตูให้ฉันออกไปเถอะนะ"

"อยากออกไปก็มานั่งข้างๆ นิ"เรนเดียร์ก็ยังทำท่าลังเลที่จะเดินไปหาเขาอยู่ จนเสือต้องหงุดหงิดแต่เขาก็ควบคุมอารมณ์ของเขาไว้ "เธอเห็นที่ประตูนั่นไหม” เรนเดียร์พยักหน้าตอบว่าเห็น “แล้วเธอเห็นปุ่มตัวเล็กๆ พวกนั้นไหม” เรนเดียร์พยักหน้าตอบเหมือนเดิม “มันต้องใส่รหัสจากผมเวลาเข้าออกห้องนี้ทุกครั้ง” เสือทำระบบป้องกันภัยไว้เพราะห้องพักของเขาตั้งอยู่บนสถานที่บันเทิง เพื่อให้ได้รับความปลอดภัยหรือกันพวกที่อยากล้วงความลับของเขา ถึงแม้ว่าจะหาวิธีเข้ามาในห้องของเขาได้ แต่การจะออกจากห้องนี้ก็ไม่ได้ง่ายเหมือนกัน เหมือนกับการปิดประตูตีแมว

“เพราะฉะนั้นถ้าเธออยากออกไปจากห้องนี้ เธอก็ต้องมานั่งคุยกับฉันตรงนี้” เสือตบลงที่เตียงเบาๆ อีกครั้งเพื่อเป็นการเรียกให้เธอมานั่งบนเตียงกับเขา

“เร็วฉันไม่อยากตะโกนคุยกับเธอ มาเร็วฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกนะ” ถ้าไม่เข้าไปหาเขาคงไม่ยอมปล่อยให้เธอออกไปจากที่นี้เสียที เธอจึงตัดสินใจทำตามที่เขาบอกเพราะว่าเธอไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี่แล้ว เธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเสืออย่างกล้าๆ กลัวๆ

“นั่งลง” เสือดึงมือเรนเดียร์ให้นั่งลงทำให้เธอเสียหลักจากที่จะนั่งบนเตียงข้างๆ เขา แต่เสียหลักไปนั่งบนตักเขาแทนเสียได้ เรนเดียร์พยายามที่จะลุกออกจากตักของเขา แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ เพราะเสือได้ใช้แขนแข็งแกร่งของเขารัดเอวคอดของเธอเอาไว้แน่น ไม่ให้เธอลุกออกไปจากตักของเขาได้

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

“ฉันปล่อยเธอแน่ แต่หลังจากที่เธอสัญญามาก่อนว่าจะไม่แต่งงานกับพ่อของฉัน เธอต้องรับปากมาก่อนว่าจะไม่แต่งงานกับพ่อของฉัน” เสือมองหน้าเรนเดียร์เพื่อรอคำตอบ

“ได้ฉันจะไม่แต่งงานกับพ่อของคุณ แต่ว่า…”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น” หลังจากที่เธอตกปากรับคำว่าจะไม่แต่งงานกับพ่อของเขาแล้ว จนทำให้เขาพอใจกับคำตอบของเธอเป็นอย่างมากเขายิ้มก่อนจะ กดริมฝีปากหนาๆ ของเขาลงกับริมฝีปากบางของเธอทันที เป็นจูบสัญญา แปลว่าเธอสัญญากับฉันแล้วนะ"

"ไอ้บ้า"เรนเดียร์ทำหน้าโกรธก่อนจะใช้มือเช็ดปากของตัวเอง

“นี่เป็นคีย์การ์ดสำหรับเข้าออกห้องของของฉันด้านหลังบัตรมีรหัสเข้าออกอยู่ รหัสเข้าไม่เหมือนกับรหัสออกแต่ใช้บัตรเดียวกันได้ฉันให้เธอ เผื่อว่าเธออยากกลับมาเล่นสนุกกับฉันในห้องนี้เมื่อไรก็ได้นะ แต่เเธอต้องทำตามสัญญาที่ฉันบอกตกลงไหม ก่อนจะเข้ามาโทรมาบอกฉันก่อนก็แล้วกันสิทธิพิเศษมีแค่เธอน่ะที่ได้รับมัน เธอควรจะดีใจ “

"น่าดีใจตรงไหน"เรนเดียร์รีบไปหยิบคีย์การ์ดที่มือของเขาแต่เขาก็ชักกลับทันที

"ฉันยังพูดไม่จบเบอร์โทรฉันเมมเบอร์ไว้ให้แล้วนี่กุญแจรถเธอกับของเธอ"

"พูดจบหรือยังเมื่อไหลจะให้สักที"

"ยังพูดไม่จบฉันกลัวว่าเธอจะแค่รับปากส่งเดช ฉันก็เลยมีคลิปให้เธอดู" เป็นคลิปที่เขาเล่นสนุกกับร่างกายของเธอตอนเธอสลบไป แต่วิดีโอนี้ก็พอจะทำให้เรนเดียร์คิดไปไกลได้ว่าเขาทำอะไรลงไปกับตัวของเธอบ้าง

"เอามานี้นะ"เสือโยนโทรศัพท์ของตัวเองวางไว้ข้างๆ กับคีย์การ์ดห้องโทรศัพท์และกุญแจรถของเธอ"

"ฉันให้เธอเลือก เลือกให้ดีๆ ละถ้าเลือกไม่ดีเธออาจจะต้องโดนขังไว้ในห้องนี้ตลอดชีวิตของเธอเลยก็ได้นะเรนเดียร์ไม่มีทางเลือดมากสิ่งที่เธอจะเลือกได้ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือเลือกออกจากห้อง เรนเดียร์รีบหยิบคีย์การ์ดและกุญแจรถของเธอ แต่ก็ไม่วายมองโทรศัพท์เครื่องนั้นด้วยความโมโห

"จำไว้น่ะว่าสัญญาอะไรไว้กับฉัน ถ้าไม่ทำตามเธอได้เจอดีแน่" เสือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์เยาะเย้ยเธอ ก่อนจะยิ้มที่มุมปากพร้อมกับทำท่าเหนือกว่า

ส่วนเรนเดียร์กำมืออีกข้างด้วยความแค้นก่อนจะรีบเดินไปยังประตู แล้วรีบรูดบัตรและกดตัวเลขเพื่อจะได้ออกไปจากห้องนรกนี้เสียที เมื่อเธอเปิดประตูออกจากห้องเธอก็เหมือนหลุดพ้นออกจากนรกขุมนี้เสียที แต่ก่อนที่เธอจะปิดประตูเธอก็ไม่ลืมที่จะคืนคีย์การ์ดให้เขา

“เอาของคุณคืนไป ฉันคงไม่มีวันกลับมาที่นี่แน่นอน ฉันคงไม่ได้ใช้มันอีก” เรนเดียร์โยนคีย์การ์ดเข้าไปในห้องเสือก่อนจะปิดประตู

“พยศดีจริง ทำตัวได้ยากๆ แบบนี้สิยิ่งชอบ” เสือยิ้มอยู่คนเดียวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เสือล้มตัวนอนบนเตียงด้วยความสบายแต่ในหัวของเขาก็ไม่เคยหยุดคิดเรื่องของเธอได้เลย มีผู้หญิงมากมายที่เขาเสร็จกิจแล้วเขามักจะเดินออกจากห้องและไม่ยอมให้ผู้หญิงพวกนั้นนอนค้างด้วย แต่ผู้หญิงเหล้านั้นชอบรั้งให้เขาอยู่เสมอ มีแต่เธอคนนี้แหละ ที่กล้าปฏิเสธเขาแถมยังเป็นคนรีบหนีออกไปจากห้องของเขา ยังไงสักวันเธอก็ต้องตกเป็นของเขาแน่คนอย่างเสือไม่ปล่อยให้เหยื่อหลุดมือไปง่ายๆ แน่อยู่แล้ว ขอแค่เธอทำตามสัญญาที่เขาบอกไม่เป็นผู้หญิงของพ่อเท่านั้นถึงตอนนั้นเขาจะจัดการเธอ และเขามั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้คงยังไม่เป็นแม่เลี้ยงของเขาทางพฤตินัย เพราะแค่เห็นมังกรของเขาก็เป็นลมไปเสียแล้ว อ่อนชะมัดเลย เสือยิ้มที่มุมปากด้วยความพึงพอใจและอารมณ์ดี

Rrr Rrrr

“นายครับข้อมูลที่นายให้ไปหาได้แล้วครับ เอกสาร

อยู่บนโต๊ะครับ อยากให้ผมสรุปคร่าวๆ ให้ฟังก่อนไหมครับ”

“ไม่ต้อง มันไม่จำเป็นแล้วละ”