บทที่4ทำให้เข้าใจผิด

เมื่อรถจอดสนิทที่สถานที่บันเทิงแห่งหนึ่งแต่ดูเหมือนว่าสถานที่แห่งนี้น่าจะยังไม่เปิดและไร้ผู้คนที่จะสามานย์ช่วยเธอได้ขณะนี้หลังจากที่เธอกวาดสายตามองดูรอบๆ แล้ว

“ลงมาได้แล้วไม่ต้องมองหาใครทั้งนั้นไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก”เรนเดียร์ยังคงนั่งนิ่งไม่ยอมฟังคำสั่งของเขา

“อย่าให้ฉันต้องบอกเป็นรอบที่สองน่ะไม่งั้นเธอเจอดีแน่” เสือมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง แต่เรนเดียร์ก็ยังนั่งนิ่งตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น

“ลงมา”

“ต่อให้คุณบอกกี่ร้อยกี่พันรอบฉันก็จะไม่ลงจากรถเด็ดขาด”

“จะลองดีใช้ไหมได้” หลังจากที่เสือพูดจบเขาก็กระชากแขนเรนเดียร์ให้ลงจากรถด้วยความรุนแรงและป่าเถื่อน ก่อนเสือยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเหมือนเมื่อเขากระชากร่างเธอให้ลงจากรถได้

“โอ๊ยฉันเจ็บน่ะ” เรนเดียร์มองหน้าเสือด้วยความโกรธแค้นที่เขากระชากแขนจนตัวเธอต้องปลิวออกมาจากรถแบบนี้ทั้งๆ ที่เธอไม่อยากลงจากรถ

“ก็สมควรแล้วนิที่เธอกล้าลองดีกับฉัน”

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม” เรนเดียร์รู้สึกกลัวผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า กลัวว่าเรื่องไม่ดีจะเกิดขึ้นกับเธอในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เธอคิดไปต่างๆ นานากลัวถูกทำร้ายร่างกายกลัวโดนทำไม่ดีไม่ร้ายปู้ยี่ปู้ยำ เธอเชื่อว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้สามารถทำได้ทุกอย่างตามที่เธอคิดในสมองตอนนี้เลย ทุกอย่างเลยจริง

“ไม่ต้องถามเดินไป” เรนเดียร์ยอมเดินไปตามที่เสือบอกแค่ก้าวสองก่อนจะหยุดเดินและหมุนตัววิ่งหนี แต่เธอก็ยังช้าไปเมื่อชายตัวโตทั้งแขนยาวและขายาว เขาได้จับแขนของเธอไว้ได้ทัน ก่อนจะดึงตัวเธอเข้าหาตัวของเขาและยกเธอแบกขึ้นบ่า

“ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้น่ะไอ้บ้า จะพาฉันไปไหนเนี่ย ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ ผู้ชายคนนี้จะฉุดฉันมาทำไม่ดีไม่ร้าย” ในเมื่อเรนเดียร์ ไม่สามารถหนีหรือต่อต้านเขาด้วยตัวเองได้ เธอจึงตะโกนให้คนมาช่วยแทนแต่ก็คงไร้ประโยชน์เพราะดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่แถวนี้มันดูเงียบและวังเวงไปหมด และเมื่อเสือแบกเรนเดียร์ขึ้นมาที่ไหล่ได้เขาก็เดินจ้ำอ้าวและทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือเรนเดียร์และดูเหมือนว่าเขาจะไม่กลัวคนที่ได้ยินเสียงร้องของเธอด้วย "ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย ผู้ชายคนนี้ฉุดฉันมา"

“ปล่อยน่ะ ปล่อยฉันลงเดียวนี้นนนน” เรนเดียร์ทั้งดิ้นสุดแรงและตะโกนสุดเสียง ทั้งทุกข์ทั้งตีทั้งหยิกไปที่หลังของเขา แต่มันก็ดูสูญเปล่าเพราะเหมือนว่า เสือจะไม่รู้สึกรู้สาหรือระคายผิวของเขาเลยแม้แต่น้อยเพราะเขายังอุ้มเธอไม่ยอมปล่อย และไม่มีทีท่าว่าเขาจะว่างเธอลงได้เลย

“อย่าดิ้นถ้าเธอตกลงไปตอนนี้เกิดเธอขาหักหรือพิการมาจะมาโทษฉันไม่ได้นะ” เมื่อสิ้นเสียงที่เขาบอกเรนเดียร์ก็มองลงไปข้างล่างทันทีมันทำให้เธอหยุดดิ้นตามที่เขาบอกแล้วหันมาจับเสื้อที่หลังเขาไว้ให้แน่นแทน เพราะเธอกลัวความสูงเมื่อการก้าวเท้าของเขามันเพิ่มความสูงขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงจับเสื้อเขาไว้แน่นและหลับตาไม่มองลงไปที่บันไดข้างล่างอีก ถ้าเธอดิ้นต่อไปเธอคงตกลงไปตาย ศพไม่สวยแน่ๆ เธอจึงอยู่นิ่งๆ และยอมปล่อยให้เขาแบกเธอไป

“โอ๊ย!!!” เสียงอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจและความเจ็บบั้นท้ายเมื่อเธอถูกเขาโยนลงบนเตียงอย่างแรง

“ตัวก็เล็กนิดเดียวไม่รู้ไปกินอะไรมาหนักอย่างกับช้าง”

“ใครบอกให้คุณแบตฉันมาล่ะ แล้วนี่คุณจะบอกฉันได้หรือยังว่าจับฉันมาที่นี่ทำไม”

“ก็มองดูสิผู้ชายแบกผู้หญิงเข้ามาในห้องนอนเขาทำอะไรกัน” เรนเดียร์มองดูรอบๆ ภายในห้องตกแต่งคุมโทนไปด้วยสีดำเข้ม พร้อมกับแสงไฟสลัวทำให้เธอหวาดกลัวชายร่างกายกำยำที่อยู่ตรงหน้าไม่น้อยเลย เสือขึ้นมาคร่อมตัวเธอเอาไว้

“คุ คุณจะทำอะไรนะ” เรนเดียร์พูดเสียงสั่นด้วยความกลัว พร้อมทั้งใช้มือดันร่างใหญ่ให้ออกห่างเธอ

“จะแก้มัดให้ไง เดี๋ยวหาว่าฉันรังเกียจแกผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้” เสือแก้เข็มขัดที่ใช้รัดมือของเรนเดียร์ออก

"นายจะทำอะไรนะ” หลังจากที่เขาแก้มัดเข็มขัดที่รัดมือของเธอออกเขาก็ปลดกระดุมเสื้อของเขาออก

“ทำอะไรน่ะ”

“ถามมาได้ในเมื่อ เธอเป็นคนตะโกนบอกคนอื่นเองไม่ใช่หรือว่าฉันจะทำอะไร ฉันก็จะทำแบบนั้น” ในขณะที่เสือกำลังคร่อมตัวเธออยู่เขาก็ค่อยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ดทีละเม็ด เผยให้เห็นอกแกร่งและซิกแพคกล้ามท้องเป็นมัดๆ มันทำให้เธอตกใจและหายใจไม่ทั่วท้องก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเธอจึงดิ้นหนีออกมาจากใต้ร่างของเขาไปอยู่ที่หัวเตียงแต่ก็ไม่ทันที่เธอจะก้าวขาลงจากเตียง ก็โดนเสือดึงขาให้เข้ามาอยู่ใต้ร่างกายของเขาเหมือนเดิม

“เธอคิดว่าคืนนี้เธอจะหนีฉันพ้นอย่างหรือ” เสือเริ่มลงมือเล่นกับเหยื่อของเขา โดยการจูบไปทั่วใบหน้า

"อย่าน่ะ"เรนเดียร์เธอพยายามร้องห้าม แต่ก็โดนคนตัวโตจูบปิดปากของเธอไว้เสียก่อนจะกอดจูบออกแล้วหันมาสนใจดูดที่ซอกคอหอมๆ จนเขาอดใจไม่อยู่จนต้องทำรอยจ้ำแดงเอาไว้ ส่วนเรนเดียร์ได้แต่ใช้มือปัดป้องเขาให้ออกไปแต่มือเล็กเรียวเล็กของเธอคงทำอะไรเขาไม่ได้ เพราะเสือกำลังหลงใหลในกลิ่นหอมละมุนจากซอกคอหอมๆ กลิ่นเนื้อกายของหญิงสาวที่เขาไม่สามารถออกห่างได้ ก่อนที่เรนเดียร์จะคิดหาวิธีเอาตัวรอดออกได้

“ฉันเป็นผู้หญิงของพ่อคุณน่ะ”

“คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้น่ะ”

“ได้สิทำไมจะไม่ได้ ก็ในเมื่อฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะไม่ให้งานแต่งของเธอกับพ่อฉันเกิดขึ้น” เสือเริ่มที่จะเล้าโลมเธออีกครั้ง เสือจะก้มลงไปจูบแต่ก็ดันโดนมือเล็กๆ ของเรนเดียร์ผลักหน้าเขาออกไป

“ทำไมเธอไม่อยากมีผัวอย่างฉันบ้างหรือ ฉันเด็กนะมีแรงและกำลังมากพอที่จะทำให้เธอมีความสุข มากกว่าพ่อของฉันด้วยซ้ำ”

“ไม่ถ้าฉันได้คุณเป็นผัว ฉันยอมตายดีกว่า” เรนเดียร์ตะโกนใส่หน้าและมีท่าทีที่ขยะแขยงเขา

“งั้นคืนนี้เธอได้ตายสมใจแน่ ตายคาเตียง” เสือยิ้มมุมปากด้วยความสะใจก่อนจะก้มลงประกบจูบปิดปากที่มันกล้าอวดดีกับเขาอย่างไม่ปรานี กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก จนเธอทนไม่ได้ในเมื่อเขาทำให้เธอเจ็บ เธอก็ทำให้เขาเจ็บได้เช่นกัน หลังจากที่เสือส่งลิ้นหนาๆ เข้ามาดูดกลืนน้ำหวานได้ไม่นาน เธอกดฟันอันแหลมคมลงที่ลิ้นหนาๆ ของเขา

“โอ๊ย!!! เป็นหมาหรือไงถึงได้กัดเก่งจัง ฤทธิ์เยอะนักใช้ไหมได้” เสือฉีกเสื้อเชิ้ตขาวบางของเธอออกจนขาดหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นดีเผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่จนเขาไม่คิดว่ารูปร่างผอมบางอย่างเธอจะเป็นคนซ่อนรูปได้ขนาดนี้ เขาพึงพอใจในหน้าอกของหญิงสาวมาก "เธอนี่ก็ไม่เบาเหมือนกันนะ"เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“หยุดเถอะนะ ฉันขอร้องอย่าทำอะไรฉันเลย”

ในเมื่อเธอเริ่มเรียนรู้ได้ว่ายิ่งเธอต่อต้านเขามากเท่าไรเขาก็ยิ่งกระทำต่อเธอแรงมากขึ้นเรื่อยๆ และเรี่ยวแรงที่เธอมียังไงก็ไม่สามารถสู้เขาได้แน่เธอจึงเปลี่ยนเป็นการขอร้องและอ้อนวอนเพื่อให้เขาสงสารและยอมปล่อยเธอไปแทน "คุณปล่อยฉันไปเถอะฉันจะยอมทำตามที่คุณบอก ฉันจะไม่แต่งงานกับพ่อของคุณนะ ปล่อยฉันไปเถอะ นะ" "มันหมดเวลาที่จะคุยกันแล้ว เมื่อฉันบอกเธอแล้วไม่ฟังตอนนี้ก็รับผลกำที่เธอกล้าดีกับฉันก็แล้วกัน อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าเธอแค่พูดให้เอาตัวรอดเฉยๆ"

เขากับดึงกางเกงยีนทรงกระบอกของเธอออก ทำให้เธอเหลือสิ่งที่ปิดของสงวนติดตัวไว้แค่สองชิ้นเท่านั่นและก็เป็นชิ้นที่เล็กที่สุดในร่างกาย เขาไม่สามารถต้านความต้องการของเขาได้แล้ว เขาจึงลุกขึ้นและถอดกางเกงขายาวออกเหลือแต่บ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วที่ยังปกปิดน้องชายอยู่ และมันก็ไม่เหลืออะไรเลยเมื่อเขาดึงมันลง

“ไม่นะ ว้าย!!!!” เรนเดียร์ยกมือขึ้นมาปิดตาก่อนจะนิ่งไป

"เธอ เธอ” เสือเรียกหญิงสาวให้ตื่นขึ้นมา ไม่รู้ว่าตกใจอะไรถึงได้เป็นลมล้มลงนอนแน่นิ่งแบบนี้ "เธอ ตื่นขึ้นมาก่อนฉันไม่อยากมีอะไรกับคนที่ไม่รู้สึกตัวนะ"ไม่ว่าเสือจะเรียกอย่างไรคนตัวเล็กร่างบางก็ไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นขึ้นมาได้เลย เสือมองหน้าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า “ใจเสาะเสียจริงยังไม่ทันเห็นเจ้าลูกชายของฉันเลย” เสือขยับร่างบางให้เธอนอนสบายก่อนจะรูปหัวของเธอเบาๆ คิดอยู่ในใจว่าทำไมต้องเป็นเธอ ทำไมคนอย่างเธอจะต้องมาเป็นแม่เลี้ยงคนใหม่ของเขาด้วย เขารู้สึกชอบผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น แต่เขาจะไม่ยอมให้ใครมาแทนที่แม่ของเขาได้ ถึงแม้ว่าแม่ของเขาจะตายไปแล้วก็ตาม และถึงแม้ตอนนี้ความเป็นชายหรือเจ้ามังกรของเขาจะตื่นขึ้นมา แต่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษพอ พอที่จะไม่ลักหลับหญิงสาวที่นอนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้

“ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอหรอกนะ แค่จะพาขึ้นห้องมาถ่ายรูป เพื่อไว้ขู่เธอไม่ให้แต่งานกับพ่อของฉันเท่านั่น แต่ร่างกายของเธอมันช่างหอมผิวเนียนเรียบขาวทำให้ฉันอดใจไม่ไหม แถมยังปากดีกับฉันอีก มันทำให้ฉันอยากจะสั่งสอนเธอมากเลยน่ะแม่ตัวร้าย” เขานั่งพูดพึมพำคนเดียวก่อนจะทำตามจุดประสงค์ของเขาตั้งแต่ครั้งแรกนั้นก็คือถ่ายภาพแบล็กเมล์ไว้ต่อรองกับเธอเท่านั้น ก่อนจะดึงผ้าห่มมาปิดร่างกายเธอไว้ ก่อนที่เขาจะขึ้นไปนอนข้างๆ เพื่อรอให้เธอตื่น นี้คงเป็นผู้หญิงคนแรกเลยที่เขานอนด้วยทั้งคืนโดยที่ไม่ทำอะไรเธอเลย