อดีตร้ายพ่ายเพราะรักเธอ

@ one night stan สถานที่บันเทิงที่ผู้คนหลั่งไหลกันเข้ามาเพื่อหาความสุขดื่มกินแล้วก็โยกย้ายไปกับเสียงเพลงอึกทึกครึกโครม แสงสีเสียง

“ไงไอ้เสือได้ข่าวว่าพ่อมึงกำลังจะมีแม่ใหม่อีกแล้วเหรอว่ะ ยินดีด้วยนะเว้ย เห็นว่ารอบนี้จะแต่งออกหน้าออกตาเสียด้วยไม่ใช่เหรอ แล้วรอบนี้แกยอมเหรอ” เสือขว้างแก้วที่อยู่ในมือทิ้งทันที ด้วยความโมโหและความลงระอาเต็มทนกับพ่อตนเองเพราะหลังจากที่แม่ของเขาตาย พ่อของเขาก็ไม่เคยพอหาแม่ใหม่เข้าบ้านหลายต่อหลายคน จนทำให้เขามีปัญหากับแม่เลี้ยงอยู่บ่อยๆ จนไม่อยากเข้าบ้านและย้ายออกไปอยู่กับปู่ของเขาแทน และการที่เขาออกอยู่กับปูนั้นปู่ก็สอนให้เขาทำธุรกิจหลายอย่างจนเก็บเงินเปิดผับได้แบบไม่ต้องพาใคร

“เฮ้ยเสือกูขอโทษนะเว้ย กูก็แค่หยอกมึงเล่นไม่รู้ว่ามึงจะโกรธขนาดนี้ กูเห็นว่ามึงไม่สนใจพ่อมึงมานานแล้ว แต่กูแค่ได้ข่าวมาว่าพ่อมึงจะแต่งงาน” กระทิงทำหน้าเจื่อนและคิดในใจว่าไม่น่าพูดออกไปเลยเพราะเขารู้ว่าอดีตของเสือเคยมีปัญหากับแม่เลี้ยงจนต้องหนีออกจากบ้าน แต่ก็ไม่คิดว่าเสือจะเกลียดผู้หญิงทุกคนที่เขามาเป็นแม่เลี้ยงของเขา

“เอาเป็นว่าคิดเสียวว่ากูไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกันนะ ไปคลายเครียดด้วยการมองหญิงดีกว่า” กระทิงกอดคอเสือให้มาใกล้ระเบียงบาร์เพื่อจะได้มองไปข้างล่างได้อย่างชัดเจน

“กูว่าเด็กเสิร์ฟในผับมึงนี้ก็น่ารักเหมือนกันนะเว้ย คนนั่นไหมว่ะน่ารักดี” กระทิงชี้ไปที่เสิร์ฟที่คาดว่าน่าจะมาใหม่หน้าตาสะสวยจิ้มลิ้มสูงขาวขายาวองค์เอวราวกับนาฬิกาทราย

“กูไม่เอา” เสื่อตอบด้วยเสียงเรียบนิ่ง

“อย่าโกรธกูเลย กูขอโทษ” เสือยังทำหน้านิ่งเฉยก่อนสายตาของเขาจะจับจ้องและมองตามผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามากับผู้ชาย ไม่สิอาจจะไม่ใช่ผู้ชายแต่อาจจะเป็นเกย์มากกว่าเพราะดูจากท่าทางและกิริยาการเดินแล้ว สายตาของเสือก็ยังจะจ้องเธออยู่อย่างนั้นจนร่างอรชรนั่งลงที่เคาน์เตอร์บาร์

“ชอบผู้หญิงคนนั้นหรือเดี๋ยวกูไปอันเชิญมาให้”

“อย่าเสือกเดี๋ยวกูจัดการเอง”

“เสือมึงก็อย่าโกรธกูนักเลย กูบอกแล้วไงว่ากูขอโทษ”

“พี่สิงห์ผมผิดมากไหม” กระทิงหันไปถามสิงห์

“ผิดสิผิดที่มึงไปพูดแทงใจดำมันไง มึงก็รู้อยู่ทั้งชีวิตมันมีเรื่องฝังใจแค่ไม่กี่เรื่อง มึงก็ยังพูดเรื่องนี้อีก”

“ผมแค่แซวเล่น แล้วผมอยากรู้ว่าถ้ามันรู้มันจะยอมไหม”

“แล้วยอมไหมละ”

“ก็ไม่น่าจะยอมน่ะพี่เห็นสีหน้าโกรธแบบนั่น”

“แล้วมันเดินไปไหนน่ะ ไม่ใช่กลับไปพังบ้านแล้วน่ะ” สิงห์ถามขึ้นมา

“ยังไปหาหญิงชั้นสองนู้นนะพี่มาดูดิ”

“คืนนี้มันล่าเหยื่อหรือว่ะ” สิงห์หยิบแก้วเหล้าและเดินมาหากระทิง “มึงกับกูพนันกันไหมว่าคืนนี้มันจะได้กินเหยื่อไหม”

“พี่นี้สมกับที่บ้านเปิดบอลคาสิโนจริงๆ เลยนะเห็นอะไรจะต้องพนันไปหมด”

“อือ ตกลงมึงจะเล่นไหม”

“เล่นแล้วได้อะไร”

“เงินสักหนึ่งแสนบาทพอไหม”

“พอดิพี่แต่ผมขอเลือกก่อนน่ะ ว่าคืนนี้มันต้องได้เหยื่อแน่นอน”

“อือ” สิงห์ยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนที่ทั้งสองจะจับจ้องมองไปที่เสือ

“เรนทำไมไม่นั่งข้างล่างล่ะ เดินขึ้นมาชั้น 2 ทำไม แล้วแบบนี้แกจะปลดปล่อยความเสียใจได้อย่างนั้นหรือ” เจ๊แชมเปญโวยวายขึ้นมา เพราะตอนนี้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกของเพื่อนสาวของเธอได้ดีว่ากำลังมีความทุกข์และสิ่งที่จะทำให้เพื่อนของเธอรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้างนั่นก็คือการปลดปล่อย การเต้น การได้โหวกเหวกโวยวาย แต่สิ่งที่เพื่อนสาวของเธอทำคือนั้นก็คือมานั่งดื่มเงียบๆ อยู่บนชั้น 2 แบบนี้เธอจะเสียเวลาชวนออกจากหอมาทำไมเนี่ย ทำไมไม่ซื้อเหล้าไปดื่มนที่หอแล้วปล่อยให้เพื่อนสาวของเธอร้องไห้กอดขวดเหล้าอยู่หอยังจะดีเสียกว่า ที่มาพับแล้วจะมานั่งมุมหลบอยู่แบบนี้

“เรนขอนั่งดื่มตรงนี้สักพักนะ แล้วถ้าเหล้ามันถึงเดียวเรนลงไปเต้นข้างล่างเองนะ”

“อือตามใจ แต่อย่าจมปลักอยู่กับความทุกข์ให้มันมากนัก เข้าใจ” เรนเดียร์มองหน้าเจ๊แชมเปญและหลับตาลงช้าๆ เพื่อบอกว่าเธอเข้าใจถึงความเป็นห่วงของเจ๊

"เข้าใจ"

“ดีเนาะอุส่าลากออกมาข้างนอกได้แล้ว สถานที่บันเทิงเพลงดังขนาดนี้ยังเลือกหาที่เงียบๆ นั่งดื่มได้อีก” เจ๊แชมเปญกระแทกก้นนั่งลงข้างๆ เรนเดียร์ ก่อนจะถอนใจเมื่อเห็นอาการหนักของเพื่อนอย่างเรนเดียร์ ก่อนที่สายตาของเจ๊แชมเปญจะเหลือบมองไปเห็นผู้ชายสูงขาวงานดีใส่เสื้อสีขาวและเมื่อโดนแสงไฟสาดเข้าไปที่เสื้อขาวก็พอจะชวนให้คิดได้ถึงรูปร่างพายใต้เสื้อตัวบางนั้นได้ว่ามีรูปร่างของเขานั้นดีขนาดไหน หัวใจดวงน้อยๆ ของเจ๊แชมเปญเต้นที่ขึ้นมาเมื่อชายผหนุ่มเดินเขามาใกล้โต๊ะของเธอมากทุกที

“Bruichiaddich x4 ตัวนี้แรงที่สุดในร้านผมแล้ว ผมหวังว่ามันจะช่วยให้คุณลืมความเจ็บปวดพายในใจได้” เสียงแก้วใบเล็บวางลงบนโต๊ะทำให้เรนเดียร์มองไปตามเสียงนั้น