บทที่3เข้าใจผิด

“สวัสดีค่ะ คุณเสือ” เลขาสาวของศารทูลแปลกใจเพราะไม่ค่อยจะเห็นลูกชายของท่านประทาน เข้ามาที่บริษัทบ่อยนักแต่หากมาก็จะนับครั้งได้

“คุณพ่ออยู่ไหม” เขาถามเลขาสาวของพ่อด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ หลังจากที่เสือคิดเรื่องของพ่อเขาทั้งคืนจนเผลอหลับไป พอตื่นขึ้นมาเขาก็ตัดสินใจว่าเขาจะต้องมาถามพ่อของเขาด้วยตัวเองให้รู้เรื่องไปเลยว่าพ่อเขาจะแต่งงานใหม่จริงๆ หรือ

“อยู่ค่ะ แต่คุณท่านกำลังมีแขกอยู่ค่ะ” เสือมองเข้าตัวสาวจากหางตาด้วยความสงสัย

“ใคร ลูกค้าหรือ”

“อืม อืม” เสือไม่รอฟังเสียงเลขาสาวของพ่อตนตอบแต่เขาถือวิสาสะเข้าไปโดยไม่เคาะประตู แต่เมื่อเขาเปิดประตูได้เพียงเล็กน้อยก็ได้ยินเสียงของชายหญิงคุยกันในห้องอย่าสนิทสนม

เรนว่าแม่ต้องชอบมากๆ แน่เลยค่ะ และงานแต่งงานครั้งนี้ต้องออกมาเพอร์เฟค และดีที่สุดเรนมั่นใจ” เรนเดียร์ยิ้มตอบอย่างมีความสุข

“พ่อจะเอาเด็กรุ่นลูกแบบนี้มาทำเมียจริงๆ หรือ เธออาจจะอ่อนกว่าผมด้วยซ้ำไป พ่อคิดอะไรอยู่ แล้วยังแต่งออกหน้าออกตา พ่อไม่อายบ้างหรอ คนข้างนอกจะมองพ่ออย่างไง พ่อเคยคิดบ้างไหม เขาคงคิดว่าพ่อเป็นไอ้แก่ตัณหากลับ”

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะไอ้เสือ” ศารทูนชี้หน้าสั่งให้เสือหยุดพูดด้วยความโมโห เพราะลูกชายตัวดีของเขาจู่ๆ ก็เข้ามาว่าเขาปาวๆ โดยที่ไม่ได้ฟังคำอธิบายอะไรจากเขาเลยสักนิด

“ผมไม่หยุดผมจะพูด ส่วนเธอมันก็แค่ผู้หญิงที่เห็นแก่เงิน ผู้หญิงอย่างเธอถ้าไม่เห็นว่าพ่อของฉันรวย ก็คงไม่ตอบตกลงแต่งงานกับผู้ชายที่แก่คราวพ่อแบบนี้ ผู้หญิงอย่างเธอมันน่ารังเกียจ” เสือมองเรนเดียร์ด้วยสายตาที่เหยียดหยามและรังเกียจ แต่เขาก็แอบตกใจไม่ใช่น้อยไม่คิดว่าผู้หญิงที่จะมาแต่งงานกับพ่อของเขาจะดันเป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่กล้าปฏิเสธเขาเมื่อคืน ผู้หญิงที่สาดเหล้าใส่หน้าเขาแถมยังพูดด้วยว่ามีดีแค่เงิน การกระทำและกิริยาเหล่านั้นเสือยังจำได้ขึ้นใจ "ไม่คิดเลยน่ะว่าผู้หญิงที่ว่าฉันมีดีแค่เงินจะเห็นแก่เงินเหมือนกัน"

“หยุดพูดเดียวนี้น่ะ!!!"เสียงฝ่ามือหนาประเข้าที่แก้มด้านซ้ายของคนปากดีที่ไม่ยอมเชื่อฟัง

"แกจะพูดแบบนั้นกับหนูเรนไม่ได้ ขอโทษหนูเรนเดี๋ยวนี้”

“ผมไม่ขอโทษ” เสือตะโกนใส่หน้าชี้หน้าศารทูนเสียงดังลั่น กำหมัดเข้าตัวแน่นก่อนจะจ้องหน้าพ่อของตนเองด้วยความโกรธ “ไม่ว่าผมจะเล็กหรือจะโตพ่อก็ยังเห็นผู้หญิงพวกนี้ดีกว่าผมเสมอพ่อไม่เคยจะเลือกผม พ่อเลือกเข้าข้างผู้หญิงพวกนี้เสมอ” เสือพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บแค้นใจที่พ่อของเขามักจะเห็นผู้หญิงพวกนี้ดีกว่าลูกในไส้ของตัวเองเสมอ แถมยังลงไม้ลงมือตบหน้าเขาต่อหน้าผู้หญิงอีก เสือเดินออกจากห้องนี้ไปด้วยความโมโหจนไม่ฟังเสียงเรียกตามหลังของศารทูน

“ไอ้เสือจะไปแบบนี้ไม่ได้น่ะโว้ย กลับมาขอโทษน้อง และฟังคำอธิบายจากกูก่อน” ศารทูนตะโกนตามหลังลูกชายแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าลูกชายของเขาจะกลับมาฟังคำอธิบายของเขาเลย

“อย่าไปถือสามันเลยนะหนูเรน มันก็แค่ปากร้ายหวงพ่อมันแบบนี้มาตั้งแต่เด็กพอโตมามันก็ยังไม่เลิกหวงพ่อเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เรนเข้าใจความรู้สึกนี้ดี เหมือนกับเรนที่หวงแม่” พูดจบเรนเดียร์ก็ยิ้มให้ศารทูลเป็นเชิงบอกว่าเธอไม่ได้โกรธออกจะเข้าใจด้วยซ้ำ

“สรุปงานแต่งเอาแบบที่คุณลุงเลือกไว้ก็แล้วกันนะคะ เรนขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“จ้าไปเถอะลูก แล้วหนูเรนมายังไง ให้คนขับรถลุงไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะวันนี้เรนเอารถมาเอง”

“งั้นก็ขับรถดีดีนะหนูเรน”

“ค่ะเรนไปก่อนนะคะ ลาละค่ะ”ระหว่างที่เรนเดียร์กำลังเดินไปที่ลานจอดรถเธอก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเหมือนกับว่ากำลังมีคนเดินตามเธอมา แต่พอเธอเหลียวไปมองด้านหลังก็ไม่เห็นใครเลย

“คงคิดมากไปเองสิน่ะ เฮ้อ” เรนเดียร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนควานหากุญแจรถในกระเป๋า

“โอ๊ย” เรนเดียร์เธอร้องด้วยความตกใจเพราะเธอไม่รู้ว่าใครมากระชากแขนเธออย่างแรง ก่อนที่เธอจะหันไปมอง

“เธอไปยกเลิกงานแต่งงานกับพ่อฉันซะ” เสือขู่เรนเดียวด้วยความโมโหและเพิ่มแรงบีบแขนให้แรงมากขึ้นเมื่อเธอกล้ามองหน้าเขา

“โอ๊ย ฉันเจ็บน่ะคุณ ปล่อย ปล่อยฉันก่อน” เรนเดียร์พยายามใช้มืออีกข้างแกะมือหนาของเสือออกแต่แกะเท่าไหร่ก็แกะไม่ออกและมันยังทำให้เธอเจ็บมากกว่าเดิมเมื่อเธอขัดขืนเขา เขายิ่งเพิ่มแรงบีบมากกว่าเดิม

“อย่ามาทำสำออย รับปากมาก่อนว่าจะไม่แต่งงาน” เรนเดียร์มองเสือด้วยความโกรธ และจ้องหน้าเสืออย่างเอาเรื่อง

“ไม่ฉันจะไม่ยกเลิกงานแต่ง”

“เธอพูดว่าอะไรน่ะ” เสือถามเพื่อเอาคำตอบอีกครั้งไม่ใช่เพราะเขาไม่ได้ยินแต่เป็นเพราะคำตอบนั้นไม่ถูกหูและไม่เป็นที่น่าพอใจสำหรับเขามากกว่า

“ฉันจะไม่มีทางยกเลิกงานแต่งงานครั้งนี้เด็ดขาด”

“ได้” เสือเมื่อได้ยินคำตอบของเรนเดียร์ก็รู้สึกโกรธขึ้นหน้าทันทีในเมื่อเขาให้โอกาสเธอแล้ว แต่เธอก็ยังคงดื้อด้านที่จะดันทุรังตอบคำถามที่เขาไม่อยากจะฟังมันซ้ำอีก เสือจึงจับใบหน้าของเธอแล้วดึงเข้ามาจูบอย่ารุนแรงเพื่อเป็นการลงโทษเธอ ลิ้นของเสือที่พยายามรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่อาจจะชนะเขาได้ เพราะมือหนากำลังบีบคางของเธอ จนเธอทนเจ็บไม่ไหวจึงทำให้ลิ้นสากๆ ของเขาเข้าไปดูดกลืนน้ำหวานจากโพรงปากของเธอได้อีกครั่ง รสจูบที่ดูดดื่มยาวนานเหมือนกับเขากำลังจะดูดกลืนวิญญาณของเธอเข้าไปด้วยทำให้เรนเดียร์หายใจแทบไม่ออกและกำลังจะขาดอากาศหายใจ มือบางของเธอพยายามผลักเขาให้ออกห่างจากตัวเธอเท่าที่กำลังเธอจะมี แต่กำลังเท่าที่เธอมีมันช่างน้อยนิดเหลือเกิน มันไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลยแม้แต่น้อย เมื่อเขาไม่ยอมปล่อยปากของเธอให้เป็นอิสระเสียทีและตอนนี้อากาศของเธอก็เหลือน้อยเต็มทีแล้ว เรนเดียร์จึงหาวิธีสู้เสือโดยการกัดเข้าไปที่ลิ้นของเขา และครั้งนี้มันก็ได้ผลทำให้เสือยอมถอนปากของเขาออกจากปากจองเธอ

“โอ๊ย!!! เธอกล้ากัดฉันหรือ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ฉันจะทำให้เธอยกเลิกงานแต่งงานของเธอกับพ่อฉันให้ได้” เสือดันเรนเดียร์เข้าไปในรถของเธอ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยไม่ให้เธอหนีไปได้ก่อนจะปิดประตู แต่เรนเดียร์เธอก็ยังขัดขืนรีบดึงเข็มขัดออกและรีบเปิดประตูก้าวขาลงจากรถ แต่ก็ไม่ทันทีเรนเดียร์จะลงจากรถได้เสือก็รีบกลับมาและยัดตัวเธอให้ไปในรถเหมือนเดิม ก่อนจะดึงเข็มขัดที่เอว มามัดมือของเธอไว้ เพื่อให้เธอหยิบจับอะไรได้ลำบาก

“อย่าคิดหนี” เขาชี้หน้าเธอพร้อมทั้งทำหน้าดุใส่ก่อนจะปิดประตู แล้วเดินมาเก็บกุญแจรถที่ตกพื้น และรีบขับออกไปด้วยความเร็ว

“จะพาฉันไปไหน”

“หุบปาก ไม่งั้นเธอได้เจอดีแน่ในรถนี้แหละ” เรนเดียร์ไม่กล้าส่งเสียงอะไรออกมาเลยได้แต่นั่งเงียบตลอดทั้งทาง ก่อนที่รถจะหยุดจอดที่สถานบันเทิงที่หนึ่ง อย่างน้อยเธอก็อุ่นใจว่ามีคนมากมายอาจจะช่วยเธอได้ แต่ความคิดนั้นก็ทำให้เธอดีใจได้ไม่นานนักกลับแปลเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่สิ้นหวังทันทีเมื่อเสือได้ขับรถไปจอดหลังร้านและดูจะไม่มีผู้คนที่ผ่านมาทางนี้เลย

เสือกระชากเรนเดียร์ให้ลงจากรถด้วยความรุนแรงและป่าเถื่อน