บทที่ 7 ทำขนม

​

" องค์หญิงเพคะคนจากตำหนักจวิ้นอ๋องส่งของกำนัลมาให้เพคะ " หลันชิงเดินมาหานางก่อนจะพูดออกมา เร็วเสียจริง ราชโองการออกยามซื่อ(09.00-10.59)ยามอู่(11.00-12.59)ก็ได้รับของประทานเสียแล้ว นางคงต้องออกไปรับด้วยตัวเองกระมังเพราะยังมิเห็นคนขนของเข้ามา นางลุกขึ้นพลางจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อยก่อนมองหลันชิงเป็นเชิงให้นำทางไป

" เปิ่นกงจู่ขอบใจท่านมาก รวมถึงฝากขอบคุณจวิ้นอ๋องด้วย ของมากมายถึงเพียงนี้รบกวนท่านแล้ว " นางกล่าวกับขันทีผู้ที่นำของมาให้พร้อมยิ้มให้ หันไปมองหลันชิงให้หยิบถุงเงินให้ขันทีผู้นี้

" มิได้หนักหนาเลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทำตามหน้าที่ ได้ส่งของให้ถึงมือองค์หญิงแล้วกระหม่อมขอตัว " ขันทีผู้นั้นกล่าวพร้อมโค้งให้นาง

" รบกวนพวกท่านช่วยยกเข้ามาด้วยเถิด " นางกล่าวกับนางกำนัลและขันทีที่อยู่ประจำตำหนักนี้ ดูเหมือนว่าจะมีหีบรวมถึง 4 หีบ ของพวกนี้คงแทนสินสอดกระมัง

" องค์หญิงจะตรวจสอบด้วยตัวเองหรือไม่เพคะ " หลันชิงถามนาง ของจำนวน 4 หีบนี้ดูท่าน่าจะเป็นเครื่องประดับมากกว่าเป็นเสื้อผ้า ข้าตรวจดูเองคงจะดีกว่า

" รบกวนเจ้านำกระดาษและหมึกมาให้ข้าที ข้าจะจดรายการ " ตอนอยู่กับไทเฮานางได้เห็นของกำนัลมากมายจากเหล่าพระสนมส่งมายังตำหนัก ไทเฮาให้นางนี่แหละเป็นคนจัดการกับของพวกนั้น นางจดบันทึกไว้ทุกอย่างแม้จะเป็นสิ่งของชิ้นเล็กน้อย ไทเฮาย้ำข้าเสมอว่ารายการพวกนี้สำคัญยิ่ง

เมื่อนางจดรายการของกำนัลจนเสร็จนางก็เลือกปิ่นที่ชอบมาสองชิ้นกับต่างหูอีกหนึ่งคู่ สตรีที่นี่ไม่นิยมสวมสร้อยนางจึงเลือกเก็บไว้เพียงปิ่นและต่างหูเท่านั้น ที่เหลือให้เก็บไว้ในหีบเหมือนเดิม นางบอกให้นางกำนัลนำขนมมาให้ข้าเวลานี้เกือบปลายยามอู่(11.00-12.59)แล้วแต่ข้ามิหิวจึงอยากทานขนมเล่น ขนมที่นี่นับว่ามีรสชาติดียิ่งทานกับชาร้อน ๆ ช่างเข้ากันนัก ดูเหมือนว่าชีวิตนางในแคว้นจ้าวจะเรียบง่ายจนนางมิคุ้นชิน ต้องขอบคุณเสด็จพ่อที่ส่งนางมาที่นี่สินะ จริงสิชินหวางเฟยดีกับข้ามากข้าควรทำอะไรตอบแทนนางบ้างดีกว่า 

" หลันชิงช่วยนำข้าไปที่โรงครัวหน่อย" นางคิดจะทำขนมจากแคว้นตงให้ชินหวางเฟย ขนมเทียนเอ๋อต้าน ทำจากแป้งข้าวเหนียวปั้นกลมนำไปทอดเคลือบน้ำตาลและโรยงา แม้นางจะมิได้ทำอาหารบ่อยนักตั้งแต่มาอาศัยกับไทเฮาแต่อาหารหรือขนมที่ไทเฮาชอบนางรู้วิธีทำดีเป็นอย่างยิ่ง 

นางใช้เวลาในการทำขนมไม่นานเวลานี้คือต้นยามเซิน(15.00-16.59)แล้ว นางควรนำไปให้ชินหวางเฟยก่อนจะถึงปลายยามเซินเพื่อที่จะได้เผื่อไว้ทานมื้อเย็น นางคิดพลางกำลังลงมือจะจัดจาน

" องค์หญิงเพคะจวิ้นอ๋องเสด็จมาหาเพคะ " จวิ้นอ๋องเสด็จมาหรือ ขนมที่นางทำสงสัยชินหวางเฟยจะไม่ได้ทานเสียแล้ว นางมิได้ทำจำนวนมากเสียด้วยสิ มิเป็นไรค่อยลงมือทำใหม่ก็ได้

" ช่วยจัดจานให้ข้าที แล้วนำชากับขนมไปให้จวิ้นอ๋องด้วย " นางหันไปบอกหลันชิง ตัวนางยามนี้นับว่าเปื้อนไปด้วยแป้ง นางคิดว่าควรจะเปลี่ยนอาภรณ์ก่อนไปพบจวิ้นอ๋องหากแต่เดินไปได้ไม่เพียงเท่าไหร่นางกลับพบว่าจวิ้นอ๋องก็กำลังเดินมาหานางเช่นกัน

" ถวายพระพรจวิ้นอ๋องเพคะ " นางเอ่ยพร้อมย่อกายลง

" มิต้องมากพิธี ข้าได้ยินว่าเจ้ากำลังทำขนมอยู่กำลังจะเดินไปหาแต่กลับเจอเจ้าเสียก่อน " เป็นเช่นนี้เอง

" รบกวนจวิ้นอ๋องแล้วเพคะ " 

" มิรบกวนเลย ข้าขอคุยกันเจ้าสักครู่ได้หรือไม่ " 

" เพคะ " นางตอบอย่างมิมั่นใจด้วยตัวนางยามนี่นับว่ามอมแมมนัก ไม่ควรต้อนรับใครในสภาพนี้เลยแต่เหมือนจวิ้นอ๋องจะรู้ทันความคิดนางเขากล่าวว่า " ไม่เป็นไร " พร้อมยิ้มให้นางหลังจากนั้นนางก็เลยเดินนำเขามายังห้องโถงพอดีกับนางกำนัลที่ยกขนมและชาเข้ามา

" ขนมนี้มีชื่อว่าเทียนเอ๋อต้านเพคะ " นางกล่าวพลางผายมือแนะนำ จวิ้นอ๋องมองพร้อมหยิบขึ้นมาทาน

" อร่อยมาก มิรู้ว่าองค์หญิงมีความสามารถด้านทำอาหาร " จวิ้นอ๋องกล่าวพร้อมยิ้มให้นาง บุรุษผู้นี้ดูท่าจะยิ้มง่ายเกินไปแล้ว นางที่เป็นสตรียังยิ้มยากกว่าเขาอยู่หลายส่วน

" มิขนาดนั้นหรอกนั้นเพคะ "

" เจ้ามีนามว่าอันหนิงฮวาใช่รึไม่ "

" เพคะ "

" แล้วอายุเล่า "

" 17 หนาวเพคะ " นางตอบพลางลอบสำรวจใบหน้าจวิ้นอ๋อง จวิ้นอ๋องคงอายุมากกว่านางปีหรือสองปี

" ข้านามว่าหลี่เจียวจิง อายุ 20 หนาวแล้ว เรียกข้าว่าพี่จิงก็ได้มิจำเป็นต้องใช้คำทางการกับข้าหรอก " เชื้อพระวงศ์แคว้นจ้าวดูเหมือนจะมิชอบคำทางการเท่าไหร่กระมังหรือไม่ก็อย่างที่ชินหวางเฟยและฮองเฮาบอก แคว้นจ้าวมิเคร่งครัดเรื่องธรรมเนียมเท่าใดนัก

" เพคะ "

" พรุ่งนี้ข้าจะชวนเจ้าไปเปิดหูเปิดตาในเมืองหลวง ข้าอยากถามความเห็นเจ้าว่าอยากไปหรือไม่ " นางควรจะตอบไปตามตรงหรือไม่หรือควรเอ่ยอ้อม ๆ แต่ดูเหมือนว่าผู้คนที่นี่จะพูดกันอย่างตรงไปตรงมา

" อยากเพคะ " นางกล่าวพลางก้มหน้า มิชินเสียเลยที่ได้พูดตามสิ่งที่ต้องการโดยไม่ต้องอ้อมค้อม

" พรุ่งนี้ยามเฉิน(07.00-08.59)นางจะมารับเจ้าที่ตำหนัก ไว้ไปทานมื้อเช้าด้วยกันที่ตลาดแล้วกัน "

" เพคะ ขอบพระทัยจวิ้นอ๋อง "

" เรียกข้าว่าพี่จิงเถอะ " จวิ้นอ๋องกล่าวยิ้ม ๆ อ่า ดูท่านางจะแพ้รอยยิ้มของจวิ้นอ๋องเสียแล้วสิ

" รบกวนพี่จิงแล้วเจ้าค่ะ " นางกล่าวพร้อมก้มหน้า

" วันนี้ข้ามิรบกวนเจ้าแล้ว ได้ข้าวว่าเจ้าป่วยนี่พักผ่อนเยอะ ๆ เถอะเดี๋ยวจะมิสบายอีก " จวิ้นอ๋องกล่าวพลางลุกขึ้น

" มิต้องส่งข้าหรอก พักผ่อนเถอะ " หลังจากนั้นเขาก็เดินออกไปอย่างสง่างาม ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ดูดีไปหมดสินะ นี่กระมังอาการของคนตกหลุมรัก 

ขนมเทียนเอ๋อต้านเป็นขนมรูปทรงกลมทำจากแป้งนำไปทอดแล้วโรยด้วยงาค่ะ

​

​

​