บทที่ 3 ความจริงก่อนออกเดินทาง

วันพรุ่งนี้จะเป็นวันที่นางต้องออกเดินทางไทเฮาทรงเรียกนางเข้าพบคงต้องการอบรมนางเป็นครั้งสุดท้ายกระมัง

" เจ้าคิดว่าที่ข้าเรียกเจ้าเข้าพบเป็นเรื่องอะไรหรือ "

" ทูลไทเฮา หม่อมฉันคิดว่าพระองค์ต้องการอบรมหม่อมฉันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่หม่อมฉันจะเดินทางไปแคว้นจ้าวเพคะ "

" ในเมื่อครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะพบเจ้า ข้าจะเล่าเรื่องบางอย่างให้เจ้าฟังดีหรือไม่ "

" ก่อนอื่นเจ้ามิจำเป็นต้องให้ข้าอบรมหรอก ตัวเจ้าอาจจะยังมิรู้แต่ว่าเมื่อเทียบเจ้ากับบรรดาองค์หญิงทั้งหมดแล้วเจ้ามีความเพียบพร้อมที่สุดอาจจะเป็นเพราะว่าเจ้าเกิดจากนางกำนัลด้วยกระมังเจ้าจึงมีนิสัยถ่อมตนและอ่อนโยนแตกต่างจากองค์หญิงองค์อื่น แต่เพราะการที่เจ้าเกิดจากนางกำนัลเจ้าจึงมีชีวิตเช่นนี้ เจ้าเคยนึกเสียใจหรือไม่ "

" หม่อมฉันมิเคยเสียใจเพคะ การที่หม่อมฉันเป็นลูกของท่านแม่ทำให้หม่อมฉันมิเข้าสู่วังวนการแย่งชิง "

" หึ เด็กน้อยเจ้าเคยรู้อะไรหรือไม่การที่เจ้าไม่เคยเข้าสู่วังวนของการแย่งชิงนั้นมิใช่แค่การที่เจ้าเกิดมาเป็นลูกนางกำนัลหรอก เป็นเพราะเสด็จพ่อของเจ้าต่างหาก เจ้าเกิดมาในช่วงเวลาที่แย่นักแต่เสด็จพ่อของเจ้ากลับสงสารที่เจ้าต้องเกิดมาจากความผิดพลาดของตัวเอง นางกำนัลอย่างมารดาเจ้าหากไม่มีคนหนุนหลังไม่มีทางอุ้มท้องมาได้อย่างปลอดภัยจนคลอดเจ้าออกมาหรอก และเพราะความสงสารนี่แหละที่ทำให้เสด็จพ่อของเจ้ามิเคยยุ่งกับเจ้าอีกเลยหลังจากที่เจ้าคลอด โชคดีที่เจ้าเป็นเพียงธิดาทำให้การมีชีวิตรอดของเจ้าง่ายขึ้นเพียงเสด็จพ่อมิสนใจเจ้าก็มิมีใครอยากยุ่งกับลูกนางกำนัลอย่างเจ้า หลังจากมารดาของเจ้าสิ้นเสด็จพ่อของเจ้ากังวลว่าเจ้าจะถูกรังแกจึงขอให้ข้ารับเจ้าเข้ามาตำหนัก ตัวข้ามีหรือจะอยากรับลูกนางกำนัลอย่างเจ้าเข้ามาหากเสด็จพ่อของเจ้ามิขอร้องเกรงว่าแม้แต่ชื่อเจ้าข้าคงลืมไปเสียแล้ว "

" เสด็จพ่อของเจ้าต้องการปกป้องเจ้า การที่เจ้าอยู่ในการดูแลของข้าไหนเลยจะมีคนคิดปองร้ายได้ แม้เจ้าอาจจะมิเคยรู้ตัวแต่อย่างที่ข้าบอกการที่เจ้าเป็นคนสนิทไทเฮาทำให้เจ้ามีนิสัยและกิริยามารยาทเรียบร้อยกว่าองค์หญิงองค์ใดอีกทั้งศาสตร์และศิลป์ที่ลูกสนมอย่างเจ้ามิมีสิทธิ์เรียนรู้ทั้งหมดเจ้ากลับรู้เป็นอย่างดี การที่ส่งเจ้าไปเป็นสตรีบรรณาการแคว้นจ้าวก็เป็นการหวังดีกับเจ้าทั้งนั้น แคว้นจ้าวยึดหลักผัวเดียวเมียเดียวและด้วยฐานะองค์หญิงอย่างเจ้าก็ต้องแต่งเป็นชายาเอกให้เชื้อพระวงศ์อยู่แล้วคนที่นี่มิมีใครสามารถรังแกเจ้าได้อีกแล้ว ตัวข้าแม้จะเกลียดเจ้านักในตอนแรกเพราะเกิดมาในเวลาที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งแต่เมื่อรับเจ้ามาอยู่ในการดูแลข้าก็ต้องยอมรับว่าข้าเอ็นดูเจ้าอยู่มาก ตั้งแต่เจ้ามาอยู่ที่นี่เจ้ายังมิเคยยิ้ม หลังจากนี้ข้าหวังว่าแคว้นจ้าวจะทำให้เจ้ามีความสุขได้มากกว่าที่นี่ "

" ไทเฮา.. "

" กลับตำหนักเจ้าไปเถอะ ขอให้เจ้าเดินทางปลอดภัย รักษาสุขภาพด้วย "

" พระองค์ก็เช่นกันเพคะ หม่อมฉันทูลลา "

นางเดินออกมาจากตำหนักไทเฮาด้วยความรู้สึกหลากหลาย นางควรดีใจใช่หรือไม่ที่ยังมีคนเป็นห่วงนาง นางสามารถเรียกฮ่องเต้ว่าเสด็จพ่อได้อย่างเต็มปากเต็มคำใช่หรือไม่ ไทเฮาทรงเอ็นดูนางจริง ๆ งั้นหรือ นางสามารถเรียกพวกเขาว่าครอบครัวได้ใช่หรือไม่