บทที่ 2 ตัวข้าในสายพระเนตรไทเฮา

ตัวแทนถวายเครื่องราชบรรณาการงั้นหรือ หึ ต่างอะไรกับเครื่องราชบรรณาการกันเล่าแค่ใช้คำพูดที่เสริมให้ดูดีขึ้นมา แต่ถวายเครื่องราชบรรณาการแด่แคว้นจ้าวกระนั้นหรือเหตุใดต้องเป็นแคว้นจ้าวด้วยเล่า

ที่นางรู้มาแคว้นจ้าวเป็นแคว้นที่ไม่ยุ่งกับแคว้นใดปลีกแยกตัวออกห่างจากการรบถึงแม้แคว้นจ้าวจะเป็นแคว้นที่มีขนาดเล็กแต่ไร้ซึ่งการรุกรานจากแคว้นใด ๆ เพราะตั้งอยู่กลางหุบเขาขนาดใหญ่ทำให้แม้แคว้นข้างเคียงอยากที่จะครอบครองแค่ไหนก็ยากที่จะทำได้ด้วยเนื่องจากสภาพภูมิประเทศที่ลาดชันอีกทั้งภูเขาที่สลับซับซ้อนผนวกกับสภาพอากาศที่หนาวเย็นตลอดปีทำให้ข้าศึกมิอยากรุกราน แต่เหตุใดเสด็จพ่อจึงต้องส่งนางไปเป็นบรรณาการด้วยเล่าหากเป็นแค่การเชื่อมสัมพันธ์นางมิเชื่ออย่างเด็ดขาด เสด็จพ่อมิเคยทำสิ่งใดโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน สิ่งเดียวที่นางคิดได้ตอนนี้คือเสด็จพ่อต้องการประกาศศักดาว่าเหนือกว่าแคว้นข้างเคียง มีแคว้นจ้าวเป็นพันธมิตรแต่หากเสด็จพ่อทำได้แคว้นอื่นจะทำมิได้หรือ เป็นไปไม่ได้ เป้าหมายของการส่งตัวนางไปยังแคว้นจ้าวคืออันใดกันยิ่งคิดยิ่งนึกไม่ออกเอาเป็นว่านางคงต้องไปเรียนไทเฮาเรื่องราชโองการที่ข้าได้รับก่อน

" มีราชโองการอันใดรึ ฮ่องเต้ถึงได้นึกถึงเจ้าได้ " นั่นปะไร นางบอกแล้วว่าไทเฮามิได้รักนางแต่ที่รับนางมาเลี้ยงเพียงเพราะสงสารเท่านั้น

" ทูลไทเฮา ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้หม่อมฉันเป็นตัวแทนถวายราชบรรณาการแก่แคว้นจ้าวเพคะ "

" เจ้าน่ะหรือสตรีที่เหมาะสมเป็นตัวแทนราชบรรณาการ หากจะบอกว่าเป็นองค์หญิงสามยังดีซะกว่า นางเพียบพร้อมมิมีใครเกินเสียก็แต่อายุยังน้อยอยู่ก็เท่านั้น " องค์หญิงสามเป็นธิดาที่กำเนิดจากฮองเฮาที่เป็นพระญาติจากทางตระกูลไทเฮามิมีเหตุผลใดที่ไทเฮาจะมิรักหลานคนนี้เพียงแต่องค์หญิงสามยังอายุเพียง 9 หนาวเท่านั้นมิสามารถส่งไปต่างแคว้นได้อีกทั้งยังมิรู้ว่าจะไปตกระกำลำบากอีกรึไม่การส่งองค์หญิงใหญ่ผู้ถูกลืมอย่างนางไปคงเหมาะสมที่สุด สำหรับนางเองไทเฮาคงมองเป็นเพียงนางกำนัลคนสนิทกระมังไหนเลยจะเพียบพร้อมเท่าหลานสาวแท้ๆ ของพระองค์ได้

" เอาล่ะไหน ๆ แล้วเจ้าก็ไปเตรียมตัวให้พร้อมข้าจะมอบนางกำนัลให้ติดตามเจ้าไป เจ้ามีใครที่อยากให้ติดตามไปด้วยรึไม่ " นางน่ะหรือจะมีนางกำนัลคนสนิท คนที่นางพูดคุยด้วยมากที่สุดหากไม่นับไทเฮาคงเป็นหลันกูกูนางกำนัลคนสนิทของไทเฮากระมัง นางบอกแล้วนางอยู่ตำหนักไทเฮานี้ในฐานะนางกำนัลผู้หนึ่งมิใช่องค์หญิง

" ทูลไทเฮาหม่อมฉันมิมีผู้ใดสนิทเป็นพิเศษเพคะ"

" หลันกูกูจัดหานางกำนัลให้เสด็จไปพร้อมกับนาง และหานางกำนัลให้จัดการดูแลนางให้พร้อมสำหรับเป็นตัวแทนของแคว้น ส่วนเจ้ากลับตำหนักไปเตรียมตัวให้พร้อมข้าจะส่งนางกำนัลอีกส่วนไปขัดสีฉวีวรรณให้เจ้าทำให้เจ้าดูดีที่สุด "

" ขอบพระทัยเพคะ ทูลลาไทเฮา"

" หึ ลูกข้าก็ยังสงสารนางเหมือนเคยสินะ เหตุใดถึงปกป้องนางอยู่ร่ำไป หลันกูกูพาข้ากลับห้องบรรทม "