ตอนที่ 6 แผนการ

"น้องหญิงอีอี เจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่หรือ?" สุ่ยเม่ยหลานเยื้องย่างพลางเลิกม่านมุกคริสตัลที่หน้าประตูห้องของสุ่ยอีอีแล้วเดินเข้ามา

"อา! พี่หญิงเจ็ด ท่านมาแล้วหรือ? เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ" สุ่ยอีอีรีบโยนก้านดอกไม้ที่ถูกเด็ดจนโกร๋นในมือทิ้งไป แล้วส่งยิ้มเชื้อเชิญให้นางนั่งลง

"เหตุใดไม่พบกันเพียงไม่กี่วัน น้องหญิงถึงได้ซูบผอมลงเพียงนี้? หรือว่าร่างกายไม่สบายตรงไหน?" สุ่ยเม่ยหลานมองดูเศษกลีบดอกไม้ที่เกลื่อนกราดเต็มพื้น ในใจก็ล่วงรู้ไปกว่าครึ่งแล้ว

"ไม่ได้ป่วยไข้เจ้าค่ะ เพียงแต่นอนไม่ค่อยหลับเท่านั้น" สุ่ยอีอีเอ่ยเสียงอู้อี้ คนในวังต่างมองว่านางเป็นดรุณีน้อยที่ไร้ความทุกข์โศก แล้วใครเล่าจะยอมรับฟังความในใจของนาง?

"ไม่ใช่ว่าเป็นเพราะคุณชายอวิ๋นหรอกหรือ?" สุ่ยเม่ยหลานกระซิบถาม

เป็นดังคาด สุ่ยอีอีมีสีหน้าตระหนกขึ้นมาทันที "พี่หญิงเจ็ด ท่าน... ท่านทราบได้อย่างไรเจ้าค่ะ?"

สุ่ยเม่ยหลานใช้ผ้าเช็ดหน้าหอมละมุนปิดปากหัวเราะเบาๆ พลางค้อนมองน้องสาว "พี่สาวคนนี้ผ่านโลกมามากกว่าเจ้า มีหรือจะไม่เข้าใจน้องสาวตนเอง? ยัยเด็กโง่ เป็นอย่างไรเล่า? ไม่ได้พบหน้าเขาเสียนานจนทนไม่ไหวแล้วใช่ไหม?"

"นับจากคืนหยวนเซียวก็ผ่านมาหลายวันแล้ว เขาไม่เคยปรากฏตัวอีกเลยเจ้าค่ะ" สุ่ยอีอีเม้มปากพยักหน้า ขณะที่เอ่ยออกมา ดวงตาก็พลันมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า

"น้องหญิงผู้น่าสงสาร เขาไม่มาหาเจ้า แล้วเหตุใดเจ้าไม่ไปหาเขาเล่า? อีกอย่างที่นี่คือวังหลวง ไม่ใช่ตลาดสด หากไม่มีผู้ใดขานเรียก มีหรือเขาจะกล้าเข้ามา? เจ้าเด็กซื่อคนนี้ เอาแต่เฝ้ารออยู่ที่นี่กระมัง บางทีเขาที่อยู่ข้างนอกวังอาจจะกำลังขุ่นเคืองที่เจ้าไม่ยอมเรียกเขาเข้าพบเสียทีก็ได้นะ!"

"เอ๋?" สุ่ยอีอีลุกพรวดขึ้นมาด้วยความร้อนใจ พอคิดว่าอวิ๋นชีเฟิ่งอาจจะกำลังโกรธนางอยู่ นางก็กระวนกระวายใจจนแทบจะขาดใจ "เช่นนั้นควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ?"

สุ่ยอีอีเดินวนไปวนมาด้วยความว้าวุ่น

"ก็เรียกเขาเข้าวังเสียสิ น้องโง่" สุ่ยเม่ยหลานส่ายหัวอย่างระอาใจ ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดน้องสาวของนางถึงได้เขลาเบาปัญญาเช่นนี้

ทว่าสุ่ยอีอีกลับส่ายหน้า "แต่พี่หญิงรั่วซิงบอกว่า ไม่ให้ข้าเป็นฝ่ายรุกนัก ท่านว่าพี่อวิ๋นจะไม่ชอบเจ้าค่ะ"

"อย่าไปฟังนาง!" พอเอ่ยถึงสุ่ยรั่วซิง สุ่ยเม่ยหลานก็บังเกิดโทสะ หากไม่ใช่เพราะสุ่ยรั่วซิง นางจะตกที่นั่งลำบากจนเสด็จพ่อไม่โปรดเสด็จแม่ไม่สนเช่นนี้หรือ?

"นางจะไปรู้อะไรเรื่องความรัก! เอาแต่เสนอแผนการโง่ๆ ให้เจ้า หากเจ้าเชื่อตามนาง เกรงว่ากว่าจะได้เจอคุณชายอวิ๋นอีกครั้ง เขาคงตบแต่งภรรยาไปเสียก่อนแล้ว"

"อา! ไม่ได้นะเจ้าคะ ไม่ได้เด็ดขาด! แล้วข้าควรทำอย่างไรดี? หากข้าส่งคนไปเรียกพี่อวิ๋น แล้วถ้าเขากำลังโกรธข้าอยู่ เขาจะไม่ยิ่งไม่อยากเข้าวังหรือเจ้าคะ?" สุ่ยอีอีหน้าเสีย ร้องไห้ไม่ออกบอกไม่ถูก

"ฉีหลินไม่ได้อยู่ในวังหรอกหรือ? เจ้าก็แค่อ้างว่าฉีหลินอาการป่วยกำเริบ เขาย่อมต้องมาแน่นอน" สุ่ยเม่ยหลานยิ้มอย่างมีเลศนัย "จากนั้นเจ้าก็หาทางทำให้เขาหนีไปจากเจ้าไม่ได้อีก เท่านี้ก็สิ้นเรื่อง"

"ข้าจะไปมีปัญญาทำเช่นนั้นได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ?" สุ่ยอีอีถอนหายใจยาว เท้าคางลงบนโต๊ะด้วยความหม่นหมอง

"เฮ้อ... น้องสาวผู้น่าสงสารของพี่ บุรุษน่ะมีจุดอ่อนเหมือนกันหมดทุกคน ขอเพียงเจ้าหาทางทำให้เขาหลงใหลในเรือนร่างของเจ้าได้ เขาย่อมไม่มีวันหนีไปไหนพ้น"

คำพูดของสุ่ยเม่ยหลานทำให้สุ่ยอีอีหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู "พี่หญิงเจ็ด ท่านอย่าล้อเล่นเช่นนี้สิเจ้าคะ ข้าจะไปเข้าใจเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?"

สุ่ยเม่ยหลานหัวเราะเบาๆ พลางโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหู กระซิบกระซาบแผนการจนสุ่ยอีอีเขินอายจนหน้าแทบไหม้

"เชื่อพี่เถิด รับรองไม่มีพลาด พรุ่งนี้พี่จะให้คนส่ง 'ของ' มาให้ เจ้าก็ลองศึกษาดูเถิด เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วค่อยเรียกคุณชายอวิ๋นเข้าวัง พี่รับรองว่าเจ้าจะประสบความสำเร็จแน่นอน"

"เจ้าค่ะ... ข้าจะทำตามที่พี่หญิงเจ็ดแนะนำ" สุ่ยอีอีพยักหน้าอย่างแน่วแน่ ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

พี่อวิ๋น พวกเรากำลังจะได้พบกันแล้วนะเจ้าคะ!

ในเมืองหลวงมีโรงหมอของสำนักหุยเซิงเหมินที่แขวนป้าย "ป่าพฤกษาอันอบอุ่น" อยู่หลายแห่ง ในเมื่ออวิ๋นชีเฟิ่งเดินทางมาถึงเมืองหลวงแล้ว ย่อมต้องออกไปตรวจตราตามโรงหมอต่างๆ เป็นธรรมดา

วันนั้น ขณะที่เขากำลังเดินย่ำไปบนหิมะที่ขาวโพลนเพื่อตรวจเยี่ยมร้านยา หลี่ก่วนเจีย (พ่อบ้านหลี่) จากจวนแม่ทัพก็รีบวิ่งหน้าตั้งมาหาเขา ด้านหลังมีรถม้าตามมาคันหนึ่ง อวิ๋นชีเฟิ่งปรายตาไปเห็นตราสัญลักษณ์บนรถม้าก็ขมวดคิ้วทันที

นี่คือรถม้าจากวังหลวง ดูท่าว่าองค์หญิงสิบสามผู้นี้จะหน้าหนาเกินกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก

"คุณชายอวิ๋น แย่แล้วขอรับ แย่แล้ว!" พ่อบ้านหลี่ผู้สุขุมบัดนี้หน้าเสีย เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก แสดงว่ารีบเร่งเดินทางมาอย่างยิ่ง

"เกิดเรื่องอันใดขึ้น พ่อบ้านหลี่?" กับคนในจวนพี่บุญธรรม อวิ๋นชีเฟิ่งยังคงให้ความเคารพ

"คนในวังส่งข่าวมาว่านายน้อยฉีหลินอาการป่วยเก่ากำเริบ ทว่าท่านแม่ทัพออกไปตรวจตราที่ชานเมือง ไม่อาจตามตัวได้ทันท่วงที ข้าควรทำอย่างไรดีขอรับ?" พ่อบ้านหลี่เช็ดเหงื่อด้วยความกระวนกระวายใจ

"อย่าเพิ่งลนลาน ข้าจะเข้าวังเดี๋ยวนี้ ท่านกลับไปแจ้งพี่ใหญ่ว่าข้าจะไปดูอาการเอง คงไม่มีเรื่องร้ายแรงอันใดหรอก"

.